۱۱/شهریور/۹۳, ۳:۵۰
یه چیز خیلی بد بگم؟؟؟؟؟؟؟؟؟ 
یه خاطره خیلی بد واسه زمان جهالتم
واسه زمانی که کوچکتر بودم
یه موقعی بود یکی که سمت بالایی داشت به نا حق سر یکی از دوستانمون یه بلای خیلی بزرگ اورد(البته دوست نبود ولی میشناختمش)
یه بلایی که نتیجه و ضررش اون قدر زیاد بود که تا اخر عمر میتونست بازخورد اون عمل تو زندگیش باقی بمونه.
این دوستمون هم هر چه میگفت حرفش به جایی نمیرسید.
بالاخره روحیه جهادی همیشه در ما وجود داشت
منم که غیرت وظیفه اسلامیم گل کرد و وظیفه خودم دیدم جلو این ظلم آشکار رو هر جور شده بگیرم.
بالاخره سازماندهی کردیم و خودمون رو به اب و اتش زدیم و کلی مارک دار شدیم و...
ولی کار از کار گذشته بود.
تنها باز خوردی که من از کارها و اقدامات اون سال گرفتم این بود که تونستم روحیه امر به معروف (حتی به بزرگتر) روحیه جرات داشتن برای دفاع از مظلوم روحیه انتقاد از خطا مسئولین رو تو اون محیط احیا کنم.
راستش همون موقع ها دیدم که کارمو کردم و اما اون دوست عزیزمون ضربش رو خورد و دیگه کاری نمیشه کرد.
یادم نمیره اون شب رو. قلبم شدیدا شکسته بود. کلی تلاش کرده بودم . دلم پر پر بود. نشستم گریه کردم.
گفتم خدایا من تا گریه اون مسئول رو نبینم اروم نمیشم.
خدایا اگه هستی و اگر صدای منو میشنوی و اگر عدالت تو حقیقیه گریه اون مسئول رو باید بهم نشون بدی.
همش هم تو ذهنم میومد تازه اگر هم مشکلی برا اون شخص به وجود بیا من که نمیبینم . چون من فقط چند ساعتی میبینمش و از زندگی شخصیش هیچ اطلاعی ندارم و اصلا نمیشناسمش. خدا چجوری میخواد عدالت خودشو نشون بده که همچین اصراری دارم؟؟؟
ولی از طرفی همچنان اصرار اصرار که خدایا
این یکی رو نزار برا روز محشر.
اگر وجود عدالت تو حقیقیه باید به من نشون بدی
همین الان میخوام عدالتت رو ببینم .
خلاصه شب بدی بود...
ولی اون خاطره در حد یک معجزه برام موند ...
چند روز بعد که رفتم ... یک صحنه شدیدا غیر منتظره جلوم بود.
اون شخص تلفن بی سیم رو برداشته گوشه حیاط رو یه سکویی نشسته بود حرف میزد زار زار گریه میکرد.
زار زار گریه میکرد.
اون ادم با اون همه غرورش با اون همه ابهتی که از خودش نشون میداد با اون همه تکبرش چی تو زندگیش شده بود که اصلا ذره ای ابروش براش مهم نبود و اون جور جلو چشم همه زار میزد .
حدود چند هفته که این فرد میومد سر کارش . صرفا میومد که چون بهش مرخصی نمیدادن. ولی کل تایم اداریش رو یه گوشه مینشست و زار میزد.
گاهی هم که صداش بلند تر میشد همکاراش میرفتن برا دلداری دادنش.
اکثر اوقات هم پشت تلفن با یکی بگو مگو شدید داشت یک سره گریه میکرد..
راستش رو بگم دلم براش سوخت ...
دیگه دیدم تموم نمیشه
اومدم گفتم خدایا غلط کردم
خدایا من غلط کردم
هر گز اون خاطره از یادم نمیره.
یه خاطره خیلی بد واسه زمان جهالتم
واسه زمانی که کوچکتر بودم
یه موقعی بود یکی که سمت بالایی داشت به نا حق سر یکی از دوستانمون یه بلای خیلی بزرگ اورد(البته دوست نبود ولی میشناختمش)
یه بلایی که نتیجه و ضررش اون قدر زیاد بود که تا اخر عمر میتونست بازخورد اون عمل تو زندگیش باقی بمونه.
این دوستمون هم هر چه میگفت حرفش به جایی نمیرسید.
بالاخره روحیه جهادی همیشه در ما وجود داشت
منم که غیرت وظیفه اسلامیم گل کرد و وظیفه خودم دیدم جلو این ظلم آشکار رو هر جور شده بگیرم. بالاخره سازماندهی کردیم و خودمون رو به اب و اتش زدیم و کلی مارک دار شدیم و...
ولی کار از کار گذشته بود.
تنها باز خوردی که من از کارها و اقدامات اون سال گرفتم این بود که تونستم روحیه امر به معروف (حتی به بزرگتر) روحیه جرات داشتن برای دفاع از مظلوم روحیه انتقاد از خطا مسئولین رو تو اون محیط احیا کنم.
راستش همون موقع ها دیدم که کارمو کردم و اما اون دوست عزیزمون ضربش رو خورد و دیگه کاری نمیشه کرد.
یادم نمیره اون شب رو. قلبم شدیدا شکسته بود. کلی تلاش کرده بودم . دلم پر پر بود. نشستم گریه کردم.
گفتم خدایا من تا گریه اون مسئول رو نبینم اروم نمیشم.
خدایا اگه هستی و اگر صدای منو میشنوی و اگر عدالت تو حقیقیه گریه اون مسئول رو باید بهم نشون بدی.
همش هم تو ذهنم میومد تازه اگر هم مشکلی برا اون شخص به وجود بیا من که نمیبینم . چون من فقط چند ساعتی میبینمش و از زندگی شخصیش هیچ اطلاعی ندارم و اصلا نمیشناسمش. خدا چجوری میخواد عدالت خودشو نشون بده که همچین اصراری دارم؟؟؟
ولی از طرفی همچنان اصرار اصرار که خدایا
این یکی رو نزار برا روز محشر.
اگر وجود عدالت تو حقیقیه باید به من نشون بدی
همین الان میخوام عدالتت رو ببینم .
خلاصه شب بدی بود...
ولی اون خاطره در حد یک معجزه برام موند ...
چند روز بعد که رفتم ... یک صحنه شدیدا غیر منتظره جلوم بود.
اون شخص تلفن بی سیم رو برداشته گوشه حیاط رو یه سکویی نشسته بود حرف میزد زار زار گریه میکرد.
زار زار گریه میکرد.
اون ادم با اون همه غرورش با اون همه ابهتی که از خودش نشون میداد با اون همه تکبرش چی تو زندگیش شده بود که اصلا ذره ای ابروش براش مهم نبود و اون جور جلو چشم همه زار میزد .
حدود چند هفته که این فرد میومد سر کارش . صرفا میومد که چون بهش مرخصی نمیدادن. ولی کل تایم اداریش رو یه گوشه مینشست و زار میزد.
گاهی هم که صداش بلند تر میشد همکاراش میرفتن برا دلداری دادنش.
اکثر اوقات هم پشت تلفن با یکی بگو مگو شدید داشت یک سره گریه میکرد..
راستش رو بگم دلم براش سوخت ...
دیگه دیدم تموم نمیشه
اومدم گفتم خدایا غلط کردم
خدایا من غلط کردم
هر گز اون خاطره از یادم نمیره.
