تالار گفتگوی بیداری اندیشه

السلام علیک یا علی ابن موسی الرضا

بهشت حرم تو

اکنون من اینجایم، در بهشت حرم تو و زائر تمام ستاره های آسمانت،
تمام کبوتران گنبدت، تمام آیینه کاری ها و مقرنس ها، تمام چلچراغ ها و طاق ها و رواق ها،
زائر تمام زاویه های این فردوس، زائر تو؛ تو که تمام اینها با تو آبرو گرفته اند و بی تو هیچ اند.

اکنون من اینجا هستم. در شهری که دروازه ها و میدان ها و معبرهایش هر لحظه ثناگوی تواند.
در شهری که کوچه ها از هر طرف به سمت تو می پیچند و خیابان ها همه سر از کوی تو درمی آورند.
راهم داده ای باز نمک گیرم کنی که باز جنونم را شفا ببخشی ای طبیب! ای معجزه گر!
«اِنِّی أَعْتَقِدُ حَرَمَةَ صاحِبَ هذاَ الْمَشْهَد...»

من به این خانه، به این بارگاه محتاجم. من به این آستان و به اعجاز بهشتی اش معترفم.
آیا به نزدت بیایم، آیا داخل شوم؟
آیا دلی را که لبریز از آرزو، فرسنگ ها را تا به درگاه تو پشت سر گذاشته، به این بهشت وارد کنم؟

آیا تمام جنون و شیداییم را به پیشگاهت بیاورم؟
آیا گردوغبار راه را با عنایتی از دلم می زدایی، آیا مرا راه می دهی؟
سودابه مهیجی

من ندیدم که کریمی به کرم فکر کند
به چه مقدار به زائر بدهم فکر کند
از شما خواستن عشق است، ضرر خواهد کرد
هر که در وقت گدایی به رقم فکر کند

دوستان اگه آقا بطلبه ، ان شالله آخر هفته میرم پابوس آقا
میدونم لیاقتشو ندارم ، از همتون از ته فلب میخوام دعا کنید تا آقا بطلبه مارو و سفر کنسل نشه ، خواهش میکنم ...
یا علی(علیه السلام)

نقل قول:دوستان اگه آقا بطلبه ، ان شالله آخر هفته میرم پابوس آقا
میدونم لیاقتشو ندارم ، از همتون از ته فلب میخوام دعا کنید تا آقا بطلبه مارو و سفر کنسل نشه ، خواهش میکنم ...
یا علی(علیه السلام)

انشاءالله که آقا طلبیده و شما هم حتما میرید... نا امید نباشید...
فقط اگه رفتید ما رو هم دعا کنید...

عشق عجیب علامه به امام رئوف(علیه السلام)
علامه طباطبايي مي‎فرمودند: «همه امامان عليهم السلام لطف دارند، اما لطف حضرت رضا عليه‎السلام محسوس است.»
و در نقلي ديگر، بيان مي‎كردند: «همه امامان معصوم عليهم السلام رئوف هستند، اما رأفت حضرت امام رضا عليه السلام ظاهر است.»
و نيز مي‎فرمودند: «انسان هنگامي كه وارد حرم رضوي عليه السلام مي‎شود، مشاهده مي‎كند كه از در و ديوار حرم آن امام رأفت مي‎بارد.»!

ايشان هر ساله به مشهد مشرف مي‎شد حتي در پنج شش ماه آخر عمر با همه كسالتي كه داشت به مشهد مشرف شد. يكي از بستگان نزديك ايشان مي‎گفت:
«با آغوش باز با آن كهولت سن و كسالت، جمعيت را مي‎شكافت و با علاقه ضريح را مي‎بوسيد و توسل مي‎جست كه گاهي به زحمت او را از ضريح جدا مي‎كرديم ... .»!
ايشان مي‎گفت: «من به حال اين مردم كه اين طور عاشقانه ضريح را مي‎بوسند، غبطه مي‎خورم»!

فرزند ايشان نقل مي‎كردند: در سال آخر حياتشان به دليل كسالتي كه داشتند و بنا به تأكيد و توصيه پزشكِ مخصوص نمي‎خواستيم كه ايشان به مشهد مقدس بروند. ولي ايشان اصرار داشتند و رفتند.
پس از مراجعت از مشهد، به ايشان گفتم سرانجام به مشهد رفتيد، فرمود: «پسرم جز مشهد كجاست كه آدم بتواند دردهايش را بگويد و درمانش را بگيرد؟»
منبع: پایگاه خبری بی باک