۲۸/شهریور/۹۳, ۰:۲۵
متن زیر سخنرانی جناب حجت الاسلام و المسلمین میرباقری است که در شب میلاد رسول اکرم صل الله علیه و آله و سلم در حرم مطهر حضرت معصومه(سلام الله علیها) ایراد شده است :
برخی از ارزاق خداوند متعال خاص است که تنها به بندگان مومن خود ارزانی می دارد، مانند علم که مطابق حدیث عنوان بصری، شرط حصول آن عبودیت است، و بزرگترین نعمت خاص و بالاترین منت الهی بعثت نبی مکرم اسلام است که جامع کمالات
تمام انبیاء گذشته بوده و خداوند متعال هفتاد دو حرف از هفتاد و سه حرف علم را به ایشان عنایت کرده است، ایشان همان نهر عظیم است که تمام معارف و حکمتها از سرچشمه قلب ایشان جوشش می کند، و تمام این کمالات برای اهلبیت معصوم آنحضرت نیز ثابت است، لذا شرط استفاده از معارف اکرم اتصال به اهل بیت عصمت است. با بعثت نبی اکرم ماموریتهای انذار و تکبیر و شفاعت و تطهیر به ایشان داده شده است، و آنحضرت خدا را در دل مومنین بزرگ کرده و آنها را از شرک و قذارت توجه به غیر خدا می رهانند، سپس از ناپاکی و آلودگی ها تطهیر نموده با خلق عظیم و محبت بی پایان و روش تربیتی مخصوص خویش مومنین را به خود جذب نموده به مقام توحید می رسانند، که این ماموریتها بسیار پر زحمت بوده و مانند بار سنگینی بر دوش نبی اکرم است و برای انجام موفقیت آمیز آن، ایشان مامور به شب زنده داری و تهجد و نافله و ترتیل شده اند، ایشان خورشیدن عالمتابی هستند که شاهد بر ظاهر و باطن یکایک مومنین بوده و از رنج آنها رنج برده و از هدایت آنها خوشنود می گردند، لذا تنها وظیفه مومنین اینست که دست خود را از دست این مهربانتر از پدر بیرون نکشند، و با همراهی خود، آنحضرت را در امر هدایت خویش یاری دهند.
نعمت بعثت ، رزق بندگان خاص
«یا أَیُّهَا الْمُزَّمِّلُ قُمِ اللَّیْلَ إِلاَّ قَلیلاً نِصْفَهُ أَوِ انْقُصْ مِنْهُ قَلیلاً أَوْ زِدْ عَلَیْهِ وَ رَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتیلا إِنَّا سَنُلْقی عَلَیْکَ قَوْلاً ثَقیلاً إِنَّ ناشِئَةَ اللَّیْلِ هِیَ أَشَدُّ وَطْئاً وَ أَقْوَمُ قیلاً إِنَّ لَکَ فِی النَّهارِ سَبْحاً طَویلاً وَ اذْکُرِ اسْمَم رَبِّکَ وَ تَبَتَّلْ إِلَیْهِ تَبْتیلاً» (مزمل/1-8)
مطابق آیات و روایات، خدای متعال نعمت های ظاهری را به مؤمن و کافر هر دو می دهد، و این نعمت ها را اختصاص به مؤمنین نداده است، لکن نعمت های حقیقی ای وجود دارد که خداوند آن ها را به بندگان خاصش عطا می کند؛ مانند معارف و علوم که خدای متعال به همگان نداده بلکه اختصاص به بندگانش دارد و به اندازه ای که بندگی می کنند، پروردگار عالم به آنها علم عنایت می کند و اگر کسی به مقام بندگی نرسید خداوند به او معارف را نمی دهد.
حدیث معروفی است از امام صادق علیه السلام که عنوان بصری روایت می کند، زمانیکه خدمت ایشان رسید؛ عرض کرد: «من آمدم از علم شما استفاده کنم.» حضرت توضیحی درباره علم فرمودند: «علم آن نورانیتی است که خدای متعال در قلب قرار می دهد و این را به هر کسی نمی دهد. بلکه به آن بندگانی اراده هدایت آنها را دارد و قصد دارد آنها را به سمت خویش راهبری کند؛ این حقیقت علم را عطا کرده و قلبشان را به نور علم نورانی می کند و آنها با این علم، راه بندگی و تقرب به خدای متعال را پیدا می کنند.» بعد حضرت به او فرمودند: «اگر دنبال این علم هستی اول بنده شو، اگر بنده شدی علم نزد ماست که آن را به تو می دهیم.» زیرا خداوند همه علومش را یک جا به اهلبیت علیهم السلام داده است. اما شرط کسب این علم، بندگی خداست. این علم برای جدال و تفاخر و مراء و امثال اینها نیست، این علم برای بندگیست اگر کسی بنده نباشد، خدای متعال علم به او نمی دهد.
لذا قرآن در توصیف خود می فرماید: «وَ لكِنْ جَعَلْناهُ نُوراً نَهْدي بِهِ مَنْ نَشاءُ مِنْ عِبادِنا» (شوری/52) یعنی هر که را بخواهیم هدایت می کنیم؛ اما به آن شرط که «من عبادنا» باشد. کسی که عبد نیست از نور و هدایت قرآن بهره مند نیست. علم و معرفت حقیقی را خدای متعال به بندگانش عنایت کرده و به همه عنایت نکرده است.
بزرگترین نعمت الهی، بعثت نبی اکرم است و خدای متعال منتی به عظمت نعمت و منت نبی اکرم (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) بر بندگانش ندارد «لَقَدْ مَنَّ اللَّهُ عَلَى الْمُؤْمِنينَ إِذْ بَعَثَ فيهِمْ رَسُولاً مِنْ أَنْفُسِهِمْ » (آل عمران/164) یعنی خداوند بر مؤمنین منت گذاشت. نعمت وقتی بزرگ و با عظمت باشد از او تعبیر به «منّ» می شود. زمانیکه خدای متعال پیامبر گرامی اسلام را از بین خودشان مبعوث کرد، نعمت بزرگی را به مؤمنین عطا فرمود.
نبی اکرم، جامع کمالات تمام انبیاء و عالم به 72 حرف از علوم
در بین بندگان، کسانی که بیش از همه عبادت و بندگی کردند و مقام عبودیت و اخلاص داشتند، انبیاء الهی بودند. لذا خداوند علوم و معارف را به انبیاء عنایت کرده است. صد و بیست و چهار هزار پیامبر، هر کدام شأنی از شئون بندگی را داشتند؛ ابراهیم ، خلیل الله است، موسی، کلیم الله است و خدا با او تکلم فرموده، حضرت عیسای مسیح روح الله است، همه پیامبرانی که آمده اند، بندگی کرده اند و خدای متعال درهای معرفت و علم و حقیقت را به روی آنها گشود. درک این مسئله بسیار دشوار است که هر کدام از انبیاء چه عبادتی کردند و چه حظ و بهره ای از علم و معرفت را داشتند؛ اما همه آن حقایق را و همه آنچه که همه انبیاء دارند خدای متعال به وجود مقدس پیامبر اسلام عنایت کرده است؛ آنچه در تعابیر راجع به پیامبر اسلام آمده، این است که هرچه همه انبیاء دارند خدای متعال به ایشان یک جا و بلکه جامع تر عنایت کرده است. «آنچه خوبان همه دارند تو تنها داری».
ولی گاهی تعبیر از این هم بالاتر است. مسئله این نیست که خدای متعال صرفاً آنچه به انبیاء داده بود، به پیامبر اسلام داده است؛ در روایات است که وقتی اسم اعظم الهی را نام می برند، گاهی می فرمایند اسماء الهی مثلاً علوم الهی، هفتاد و سه حرفند؛ یک حرفش حرف «مستاثر» است(1)؛ یعنی علمی که مختص به خدای متعال است و به هیچ مخلوقی عطا نشده است. هفتاد و دو تای دیگرحرف علم هست، از این هفتاد و دو حرف، می فرماید حضرت آدم (علیه السلام) بیست و پنج حرف را داشت؛
نعمت بعثت ، رزق بندگان خاص
«یا أَیُّهَا الْمُزَّمِّلُ قُمِ اللَّیْلَ إِلاَّ قَلیلاً نِصْفَهُ أَوِ انْقُصْ مِنْهُ قَلیلاً أَوْ زِدْ عَلَیْهِ وَ رَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتیلا إِنَّا سَنُلْقی عَلَیْکَ قَوْلاً ثَقیلاً إِنَّ ناشِئَةَ اللَّیْلِ هِیَ أَشَدُّ وَطْئاً وَ أَقْوَمُ قیلاً إِنَّ لَکَ فِی النَّهارِ سَبْحاً طَویلاً وَ اذْکُرِ اسْمَم رَبِّکَ وَ تَبَتَّلْ إِلَیْهِ تَبْتیلاً» (مزمل/1-8)
مطابق آیات و روایات، خدای متعال نعمت های ظاهری را به مؤمن و کافر هر دو می دهد، و این نعمت ها را اختصاص به مؤمنین نداده است، لکن نعمت های حقیقی ای وجود دارد که خداوند آن ها را به بندگان خاصش عطا می کند؛ مانند معارف و علوم که خدای متعال به همگان نداده بلکه اختصاص به بندگانش دارد و به اندازه ای که بندگی می کنند، پروردگار عالم به آنها علم عنایت می کند و اگر کسی به مقام بندگی نرسید خداوند به او معارف را نمی دهد.
حدیث معروفی است از امام صادق علیه السلام که عنوان بصری روایت می کند، زمانیکه خدمت ایشان رسید؛ عرض کرد: «من آمدم از علم شما استفاده کنم.» حضرت توضیحی درباره علم فرمودند: «علم آن نورانیتی است که خدای متعال در قلب قرار می دهد و این را به هر کسی نمی دهد. بلکه به آن بندگانی اراده هدایت آنها را دارد و قصد دارد آنها را به سمت خویش راهبری کند؛ این حقیقت علم را عطا کرده و قلبشان را به نور علم نورانی می کند و آنها با این علم، راه بندگی و تقرب به خدای متعال را پیدا می کنند.» بعد حضرت به او فرمودند: «اگر دنبال این علم هستی اول بنده شو، اگر بنده شدی علم نزد ماست که آن را به تو می دهیم.» زیرا خداوند همه علومش را یک جا به اهلبیت علیهم السلام داده است. اما شرط کسب این علم، بندگی خداست. این علم برای جدال و تفاخر و مراء و امثال اینها نیست، این علم برای بندگیست اگر کسی بنده نباشد، خدای متعال علم به او نمی دهد.
لذا قرآن در توصیف خود می فرماید: «وَ لكِنْ جَعَلْناهُ نُوراً نَهْدي بِهِ مَنْ نَشاءُ مِنْ عِبادِنا» (شوری/52) یعنی هر که را بخواهیم هدایت می کنیم؛ اما به آن شرط که «من عبادنا» باشد. کسی که عبد نیست از نور و هدایت قرآن بهره مند نیست. علم و معرفت حقیقی را خدای متعال به بندگانش عنایت کرده و به همه عنایت نکرده است.
بزرگترین نعمت الهی، بعثت نبی اکرم است و خدای متعال منتی به عظمت نعمت و منت نبی اکرم (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) بر بندگانش ندارد «لَقَدْ مَنَّ اللَّهُ عَلَى الْمُؤْمِنينَ إِذْ بَعَثَ فيهِمْ رَسُولاً مِنْ أَنْفُسِهِمْ » (آل عمران/164) یعنی خداوند بر مؤمنین منت گذاشت. نعمت وقتی بزرگ و با عظمت باشد از او تعبیر به «منّ» می شود. زمانیکه خدای متعال پیامبر گرامی اسلام را از بین خودشان مبعوث کرد، نعمت بزرگی را به مؤمنین عطا فرمود.
نبی اکرم، جامع کمالات تمام انبیاء و عالم به 72 حرف از علوم
در بین بندگان، کسانی که بیش از همه عبادت و بندگی کردند و مقام عبودیت و اخلاص داشتند، انبیاء الهی بودند. لذا خداوند علوم و معارف را به انبیاء عنایت کرده است. صد و بیست و چهار هزار پیامبر، هر کدام شأنی از شئون بندگی را داشتند؛ ابراهیم ، خلیل الله است، موسی، کلیم الله است و خدا با او تکلم فرموده، حضرت عیسای مسیح روح الله است، همه پیامبرانی که آمده اند، بندگی کرده اند و خدای متعال درهای معرفت و علم و حقیقت را به روی آنها گشود. درک این مسئله بسیار دشوار است که هر کدام از انبیاء چه عبادتی کردند و چه حظ و بهره ای از علم و معرفت را داشتند؛ اما همه آن حقایق را و همه آنچه که همه انبیاء دارند خدای متعال به وجود مقدس پیامبر اسلام عنایت کرده است؛ آنچه در تعابیر راجع به پیامبر اسلام آمده، این است که هرچه همه انبیاء دارند خدای متعال به ایشان یک جا و بلکه جامع تر عنایت کرده است. «آنچه خوبان همه دارند تو تنها داری».
ولی گاهی تعبیر از این هم بالاتر است. مسئله این نیست که خدای متعال صرفاً آنچه به انبیاء داده بود، به پیامبر اسلام داده است؛ در روایات است که وقتی اسم اعظم الهی را نام می برند، گاهی می فرمایند اسماء الهی مثلاً علوم الهی، هفتاد و سه حرفند؛ یک حرفش حرف «مستاثر» است(1)؛ یعنی علمی که مختص به خدای متعال است و به هیچ مخلوقی عطا نشده است. هفتاد و دو تای دیگرحرف علم هست، از این هفتاد و دو حرف، می فرماید حضرت آدم (علیه السلام) بیست و پنج حرف را داشت؛
حضرت ابراهیم (علیه السلام) شانزده حرف و حضرت عیسی (علیه السلام)، دو حرف از این حروف علوم الهی را داشت. وقتی به وجود مقدس نبی اکرم می رسد می فرماید که همه هفتاد و دو حرف از این حروف علم غیر از آن یک کلمه ای که مربوط به خدای متعال است به پیامبر گرامی اسلام عطا شده است.(2) البته اگر گفته می شود علوم الهی هفتاد و دو حرف است و برای مثال بیست و پنج حرف آن به حضرت آدم (علیه السلام) داده شده، و دو حرف به حضرت عیسی (علیه السلام)، معنایش این نیست که این بیست و پنج حرف با هم مساوی اند، بلکه ممکن است یکی از حروف علم بر کل حروف علم غلبه کند و این یک حرف به تنهایی بیش از تمام آنها باشد.
متن طولانیه . برای اینکه خسته نشید چند نوبت ارسال کردم ...
..
نبی اکرم و اهلبیت، چشمه تمامی حکمتها :
[/b]
امام صادق علیه السلام در بیانی اینگونه مردم را توبیخ کردند: «يَمُصُّونَ الثِّمَادَ وَ يَدَعُونَ النَّهَرَ الْعَظِيم» (3) مردم آبهای قلیل و ته مانده در برکه ها را با اشتها می نوشند ولی وقتی به نهر عظیم می رسند، آن را رها می کنند و از آن برخوردار و متنعم نیستند. وقتی از حضرت سؤال شد، نهر عظیم چیست؟ حضرت فرمودند: وجود مقدس رسول الله صلی الله علیه و آله است که آنچه خدای متعال از سنت ها به همه انبیاء عطا کرده در وجود مقدس نبی اکرم یک جا قرار داده است. ایشان نهر عظیم اند که همه حقایق و حکمت ها به وجود مقدس ایشان عطا شده است و هر کجا حکمتی جاری هست از سرچشمه قلب وجود مقدس نبی اکرم است لکن مردم از حقایق و سرچشمه هایی که از وجود مقدس نبی اکرم جاری است و از آن طعام هایی که بر سر سفره نبی اکرم هست، استفاده نمی کنند؛ و قرآن نیز که «مَأْدُبَةٌ اللَّه» یعنی سفره الهی است که همه حقایق و هر معرفت و کمالی در آن یافت می شود، به وجود مقدس پیامبر صلی الله علیه و آله عطا شده که رها کردنش بی اعتنائی به نهر عظیم است.
«مَا أَخْلَصَ عَبْدٌ لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ أَرْبَعِينَ صَبَاحاً إِلَّا جَرَتْ يَنَابِيعُ الْحِكْمَةِ مِنْ قَلْبِهِ عَلَى لِسَانِه» (4)، اگر کسی چهل قدم در وادی اخلاص بردارد و چهل روز خالص باشد خدای متعال سرچشمه های حکمت را در قلبش می جوشاند و حکمت از قلبش بر زبانش جاری می شود و از آنجا که وجود مقدس نبی اکرم (صلی الله علیه و آله) سرچشمه حکمت الهیست و همه حکمت های الهی که خدای متعال به انبیاء و مخلصین داده بوده، به صورت جامع و کامل به این وجود مقدس عطا کرده، لذا هر رزق معنوی که درعالم است، از این وجود مقدس است و هر حکمتی در عالم، از سرچشمه قلب نبی اکرم می جوشد.
در ادامه روایت فوق حضرت فرمودند: «هرآنچه خدای متعال به پیامبر اسلام عطا کرده بود به امیرالمؤمنین و ائمه نیز عطا شده است.» لذا در «زیارت جامعه کبیره» این تعبیر آمده : «و عندکم ما نزلت به رسله و حبطت به ملائکته» هرچه خدای متعال به انبیاء داد و رسلش داده و هرچه ملائکه با خودشان از بالا آورده اند، نزد ائمه علیهم السلام موجود است. شخصی در ذیل همان بیان امام صادق (علیه السلام) با تعجب از حضرت سوال کرد: یعنی وجود مقدس امیرالمؤمنین از همه انبیاء افضل و اعلم اند؟ «فَأَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ أَعْلَمُ أَوْ بَعْضُ النَّبِيِّين» کأنه باورش نمی آمد که امیرالمؤمنین حتی از انبیاء «اولی العزم» افضل و اعلم باشند. حضرت فرمودند: «إِنَّ اللَّهَ يَفْتَحُ مَسَامِعَ مَنْ يَشَاء» خدای متعال اگر بخواهد کسی را هدایت کند گوش دلش را باز می کند تا حرف را بفهمد. بعد فرمودند: «من می گویم هرچه همه انبیاء داشتند نزد امیرالمؤمنین است این آقا سؤال می کند که ایشان اعلم اند یا برخی پیامبران؟ معنای این روایت این است که اگر کسی بخواهد از نبی اکرم و آن نهر عظیم برخوردار شود، باید از اهل بیت استفاده کند. و الا از آنچه پیامبر با خودش آورده محروم می شود. استفاده از نبی اکرم وابسته به استفاده از اهل بیت است.
ماموریتهای سه گانه نبی اکرم
در روایات، در شأن نزول این سوره (مدثر)، اینچنین است که شاید دومین سوره ای است که بر وجود مقدس نبی اکرم نازل شده است. خدای متعال پس ازآنه سوره «علق» را بر پیغمبر نازل کرد، در غار حراء، جبرئیل، ملک وحی به پیامبر عرض کرد: «اقراء» بخوانید؛ حضرت فرمود: «لست بقاری» (5)، که البته «نمی توانم بخوانم» برای این عبارت ترجمه غلطی است، سه بار جبرئیل تکرار کرد و تعبیر پیامبر این است که من را فشاری داد (این فشار ظاهری نیست بلکه انتقال وحی است) پیامبر فرمودند: «بعد احساس کردم که در قلب من با قلم نور نوشته شده است و از روی قلب خود شروع به خواندن کردم .»
آیه «اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذي خَلَق» (علق/1) به حضرت وحی شد و ایشان به پیامبری مبعوث شدند؛ از غار حراء بیرون آمدند. حضرت رسول می فرمایند: «وقتی پایین آمدم دوباره جبرئیل را در سیمای حقیقی خودش مشاهده کردم.» زیرا جبرئیل همیشه در سیمای حقیقی خودش نمی آمد، فقط چند جا پیامبر صلی اله علیه و آله، جبرئیل را در سیمای حقیقی دیده اند که یکی از آن موارد اینجا بود که فرمودند: «شرق و غرب عالم را پر کرده بود و بعد احساس کردم که اوضاع عالم عوض شده و همه ذرات عالم به من سلام می کنند.» حالتی بر حضرت پیدا شد که حالت سنگینی بود؛ آمدند منزل و به همسرشان حضرت خدیجه فرمودند: «من را بپوشان»، همین که ایشان را پوشانید بلافاصله دوباره وحی آمد: «يَأَيهَُّا الْمُدَّثِّرُ * قُمْ فَأَنذِر»(مدثر/1و2)، دیگر وقت استراحت شما گذشت، بلند شوید و مردم را انذار کنید؛ مردم را نسبت به این خطر عظیمی که تهدیدشان می کند، هوشیار کنید و از این خطر بترسانید و انذارشان کنید. « وَ رَبَّكَ فَكَبرِّْ * وَ ثِيَابَكَ فَطَهِّرْ * وَ الرُّجْزَ فَاهْجُر » (مدثر3-5) فرمودند: «پیغمبر ما! برخیزید و شروع به انذار کردن کنید.»
حقیقت انذار نبی اکرم
انذار پیامبر گرامی اسلام (صلی الله علیه و آله) در یک کلمه انذار نسبت به شرک خلاصه می شود؛ این وجود مقدس هم مبشر است و هم نذیر، هم بشارت هایی برای ما دارد و هم انذارهایی، «إِنَّا أَرْسَلْناكَ شاهِداً وَ مُبَشِّراً وَ نَذيرا»(فتح/8). همه بشارت های پیامبر یک کلمه بیشتر نیست؛ «قُولُوا لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ تُفْلِحُوا»(6) اگر وارد وادی توحید شدید و موحد شدید، رستگار می شوید. اگر به وادی توحید قدم گذاشتید، تمام نعمت هایی که در قرآن توصیف شده در دنیا و آ خرت در انتظار شماست و همه انذارهای قرآن هم به یک کلمه بیشتر برنمی گردد و آن یک کلمه این است که کسی غیر از خدای متعال را اله نگیرد «أَلاَّ تَعْبُدُوا إِلاَّ اللَّهَ إِنَّني لَكُمْ مِنْهُ نَذيرٌ وَ بَشير»(هود/2)، غیر از خدا را نپرستید من شما را انذار می کنم اگر غیر از خدا را پرستیدید هم در دنیا گرفتار می شوید، و هم در آخرت گرفتار عذاب می گردید «وَ مَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِكْري فَإِنَّ لَهُ مَعيشَةً ضَنْكاً وَ نَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ أَعْمى»(طه/124) همه انذارهای قرآن همین است.
اگر کسی از وادی شرک بیرون آمد هیچ خطری او را تهدید نمی کند. خداوند به پیامبر خطاب کرد: «پیامبر ما! این مردم گرفتار شرک هستند و شرک زمینه عذاب و رنج آنهاست. برخیز و آنها را انذار کن و از شرک نجات ده». انذار پیامبر اینگونه نیست که بدون دیدن چیزی حرفی بزند؛ صرفاً حرف نیست؛ بلکه پیامبر آنچه را که دیده است، به قلوب القاء می کند. وقتی القاء به قلب شد، انذار حقیقی واقع می شود و ما «منذَر» می شویم و حقیقتاً خوف در دل ما پیدا می شود.
اینگونه نیست که پیامبر فقط حرفی بزنند؛ بلکه خود ایشان اول انذار شده و به آن مقام رسیده اند، بعد آنچه را که به ایشان دادند به ما عطا می کنند و حقیقتاً اگر کسی گوش جان به پیامبر گرامی اسلام بدهد انذار پیامبر در دل او واقع می شود.
[b]ادامه دارد
[/b]
[/b]
[/quote]
...
معنای شفاعت
پیامبر گرامی وقتی از ما دستگیری می کنند و شفیع ما هستند شفیع بودن ایشان به معنای این نیست که حرف می زنند؛ این شفاعت نیست؛ بلکه این منزله پایینی از شفاعت است. حقیقت شفاعت این است که وجود مقدس نبی اکرم خودشان را خرج می کنند و ما را جذب وجود خودشان می کنند. از خودشان برای ما سرمایه گذاری می کنند. انذار و بشارت های پیامبر همیشه بدین صورت است
وجود مقدس رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) راجع به قرآن فرمودند: «این قرآن کتابی است که «شَافِعٌ مُشَفَّعٌ وَ مَاحِلٌ مُصَدَّق»(7) شافع مشفع یعنی قرآن شفاعت می کند و شفاعتش قبول می شود. اینگونه نیست که قرآن شفاعت و دست گیری کند اما شفاعت و دستگیریش قبول نشود. این شفاعت قرآن مقاماتی دارد که در روایات آمده است. یکی از آن مقامات این است که وقتی در خانه ای قرآن تلاوت می شود، این خانه روشن می شود و مانند ستاره هایی که در شب، برای اهل سماوات و ملائکه نور می دهند.
[/b]معنی شفاعت این است که اگر شما قرآن خواندید، نور قرآن در وجود شما می آید و شما و خانه تان را نورانی می کند. البته نور قرآن نوری است که ملائکه می بینند و اگر کسی چشم ملکوتی نداشت و همنشین ملائکه نبود، نور قرآن را نمی بیند و اگر اهل همنشینی با ملائکه شد، نور قرآن را می تواند ببیند. یا در جای دیگر گفته شده؛ جوان وقتی تلاوت قرآن می کند، قرآن با گوشت و پوست او آمیخته می شود و این نیز معنی شفاعت قرآن است.
معنای تکبیر
معنای این تکبیر پروردگار، که نبی اکرم بدان امر شده اند چیست؟ معنی ظاهری این است که ای پیغمبر تکبیر بگو؛ ولی معنای دیگر برای «ربک فکبر» این است که ایشان کبریا و عظمت حضرت حق را به قلوب مردم برساند؛ زیرا اگر عظمت الهی در قلوب انسان ها نشست، دیگر این انسان ها رو به غیر نمی آورند. انسان زمانی رو به غیر می آورد و دیگران چشم اورا به خود مشغول می کنند که عظمت الهی در دل انسان ننشسته باشد.
در خطبه متقین امیرالمؤمنین (علیه السلام) در توصیف متقین می فرماید: «عَظُمَ الْخَالِقُ فِي أَنْفُسِهِمْ وَ صَغُرَ مَا دُونَهُ فِي أَعْيُنِهِم» خدای متعال در دل و جان آنها عظمت پیدا کرده، وقتی خدای متعال در جان کسی عظمت پیدا کرد و عظمت الهی در قلب مؤمنی ظاهر شد، افراد در نگاه انسان کوچک می شوند و انسان آنها را شریک خدای متعال قرار نمی دهد و برای آنها کار نمی کند.
و لذا این خطاب به پیغمبر است که «و ربک فکبر»، پروردگارت را در دل آنها بزرگ کن و کبریای الهی را در دلهایشان بنشان زیرا اگر کبریای الهی در قلوب انسان ها نشست، دیگر رو به بقیه نمی آورند؛ روش تربیتی وجود مقدس نبی اکرم (صلی الله علیه و آله) همین است که ما را با عظمت الهی آشنا کنند. وقتی عظمت الهی برای بندگان خدا آشکار شد دیگر دنبال غیر خدای متعال رفتن برای انسان کار دشواری می شود، کسانی که دنبال غیر خدای متعال می روند، به این دلیل است که هنوز عظمت الهی در دل آنها تجلی نکرده و در عرض خدا، غیر را می بینند. این خطاب به پیامبر است که آنها را انذار بکن که به سوی غیر خدا نروند و بترسان از شرک و از این که برای خدا شریک قرار بدهند و بعد پروردگار و کبریای الهی را در دل آنها بنشان تا رو به غیر خدا نیاورند.
ادامه دارد باز هم :
