۲۹/شهریور/۹۳, ۱۵:۱۶
بسم الله الرحمن الرحیم
بعضی وقتها انسان راه رشد را به روی خود مسدود میبیند و احساس میکند هیچ نورانیّتی شامل حالش نمیشود و توفیقات چندانی برای کسب کمالاتِ روحی پیدا نمیکند.
اینجا انسان باید روحِ خود را واکاوی کند و ببیند آیا تکبّری در خود پنهان نکرده است که موجبِ افتادنِ او از نظر حضرت حقّ شده باشد؟
تفکر در خویشتن و محاسبهٔ نفس، انتقادپذیری و نگرانی از عاقبت به خیری، عیبجویی نکردن و مشغول نشدن به عیوب دیگران،که نتیجهاش غافل شدن از عیوبِ دیگران است، همه مواردی هستند که میتوانند مارا در کشف تکبّرِ پنهان در وجودمان کمک کنند.
رهایی از تکبر پنهان،ص ۱۴۹-۱۵۱
بعضی وقتها انسان راه رشد را به روی خود مسدود میبیند و احساس میکند هیچ نورانیّتی شامل حالش نمیشود و توفیقات چندانی برای کسب کمالاتِ روحی پیدا نمیکند.
اینجا انسان باید روحِ خود را واکاوی کند و ببیند آیا تکبّری در خود پنهان نکرده است که موجبِ افتادنِ او از نظر حضرت حقّ شده باشد؟
تفکر در خویشتن و محاسبهٔ نفس، انتقادپذیری و نگرانی از عاقبت به خیری، عیبجویی نکردن و مشغول نشدن به عیوب دیگران،که نتیجهاش غافل شدن از عیوبِ دیگران است، همه مواردی هستند که میتوانند مارا در کشف تکبّرِ پنهان در وجودمان کمک کنند.
رهایی از تکبر پنهان،ص ۱۴۹-۱۵۱