تالار گفتگوی بیداری اندیشه

نقل قول:اى بنده ام، من همه اشیاء را به خاطر تو خلق کردم و تو را هم براى خودم آفریدم و من دنیا
را با احسان خود به تو بخشیدم و آخرت را هم به وسیله ایمان به تو دادم.

نمی خوام تاپیک رو به هم بزنم. تاپیک خیلی خوبی هست.
ولی این سخن چه منبعی داره؟
یا حداقل بگید که مخاطبش فقط انسان ها هستن؟
آخه توی یکی از کلاس های مربوط به قرآن توی دانشگاه، روحانی ما گفته که جهان برای انسان نیست. همه ی کائنات مثل انسان روح و عقل و درک و معاد دارن
تنها فرق انسان توانایی قرب لایتناهی او است.

سلام
خیلی خوشحالم که این مطلب توجه تون و جلب کرد.
این جمله خدا به پیامبرشه،منم وقتی این جمله رو خوندم حیرت زده شدم.
ذوق کردم وقتی خوندم قبل از آفرینش همه ی کائنات و فرشته و...خداوند اول پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) رو خلق کرد آنقدر که پیامبر(ص)5000سال خدا رو عبادت کرد تا اینکه خدا این جمله رو در موردش بنده ش گفت.
و سئوال بعدی تونو اینطور باید جواب بدم که استادتون درست می گن ،من به شخصه این موضوع و دقیقا نمی دونم تو کدوم سوره جز 29 خوندم.برای منم این سئوال مطرح شده بود ولی تو تاپیک بعدی درستی مطلب و بهتون کامل می گم.اما این مطلب و بخونید می تونه کمکی به سئوال اول کنه.
خداى عزّ وجلّ فرماید: سوگند به عزت و جلال خودم و بزرگی و کبریایم و نور و برترى
مقامم که هیچ بنده دلخواه خود را بر دلخواه من مقدم ندارد جز اینكه کارش را پریشان
کنم و دنیایش را در هم سازم، و دلش را به او مشغول کنم، و از دنیا بر او ندهم جز آنچه
برایش مقدر کردها م، و سوگند به عزت و جلال و بزرگی و نور و برترى و بلندى مقامم که
هیچ بنده دلخواه من را بر خود مقدم ندارد جز آنكه فرشتگان من او را نگهبانی کنند، و
آسمانها و زمینها متكفل روزى او شوند )و به عهده گیرند( و از پس تجارت هر تاجرى
پشتیبان و نگران او باشم، و دنیا هم در حالی که نخواهد به جانب او رو کند.

آیه تسبیح می تونه جواب خوبی باشه.
خداوند عزوجل در آیه 44 سوره اسراء می فرماید: (تُسَبِّحُ لَهُ السَّمَوَاتُ السَّبْعُ وَالْأَرْضُ وَمَنْ فِيهِنَّ وَإِنْ مِنْ شَيْءٍ إِلَّا يُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ وَلَكِنْ لَا تَفْقَهُونَ تَسْبِيحَهُمْ إِنَّهُ كَانَ حَلِيمًا غَفُورًا) " آسمانهای هفتگانه و زمین و همه کسانی که در آنها هستند، [/u]همه[b] تسبیح او را می گویند، هر موجودی تسبیح و حمد او را می گوید ولی شما تسبیح آنها را نمی فهمید. او بردبار و آمرزنده است. "
کافیه به این سئوالها تو ذهنتون جواب بدید تا به حرف استاد برسید.
1.آیا شی ای یا هر چیزی که زبان ندارد می تواند حرف بزند؟
2.چه کسی،چه چیزی و... (چه کسی را تسبیح می کند)؟
3.چرا تسبیح می شود؟
4.چگونه بی زبان می تواند تسبیح بگوید؟بی زبان داریم؟
5.تسبیح یعنی....
6.خدواندی که همه چیز را زنده خلق کرده ، پس چه چیزی مرده است؟
7. آیا خدواند در همه جا حضور دارد؟

---

خانم ها و آقایون کمک کنید ،من یه نفرو خیلی خیلی دوست دارم نمی دونم چطوری بگم دوستش دارم؟
واقعا من دوستش دارم؟!
از کجا بدونم که واقعا دوستش دارم؟
از کجا بدونم او هم من و دوست داره؟
اگه کسی و دوست داشته باشیم چطوری می شیم!!
یکی می گفت وقتی می بینیش قلبت می یاد تو دهنت!
براش بهترین لباس و می پوشی!
همیشه جلوی چشماشی!
همیشه بهترین حرف ها رو می زنی!
همیشه سعی می کنی که ببینیش که هرگز فراموشت نکنه!
اون کاری و می کنی که دوست داره!
سورپریزش می کنی!
خوشحالش می کنی!

حالا من نمی خواستم تاپیک رو به هم بزنم
ببخشید
ولی سوال شد من هم پرسیدم.
استادمون می گفت. تمام کائنات شعور دارن
حتی سنگ هم شعور داره
ولی سنگ چون پرده اش جلوی چشمش نیست دیگه نیازی به پیامبر نداره. خودش راهشو می بینه
ولی انسان اینجوری نیست.(جن هم اینجوری نیست)
حالا انسان به صرف انسان بودنش سوگلی آفرینش نیست.
بلکه فقط برخی از انسان ها مثل نبی و حضرت امیر و انبیا و شهدا و امامان و ... هستن که سوگلی شدن.
به خاطر قرب وجودی اشون
انسان مسیر قرب و تکاملش تا ابد بازه
ولی برای بقیه این جوری نیست
کسی که از اون مرز محدودیت عبور می کنه می شه سوگلی خدا
الآن اگه اون روایت خطاب به نبی باشه که با این استدلال جور در میاد.
اما اگه خطاب به امثال من باشه جور در نمی یاد.

(۱/آبان/۹۳ ۱:۱۶)Bidel.s نوشته است: [ -> ]استادمون می گفت. تمام کائنات شعور دارن
حتی سنگ هم شعور داره
ولی سنگ چون پرده اش جلوی چشمش نیست دیگه نیازی به پیامبر نداره. خودش راهشو می بینه
ولی انسان اینجوری نیست.(جن هم اینجوری نیست)
حالا انسان به صرف انسان بودنش سوگلی آفرینش نیست.
بلکه فقط برخی از انسان ها مثل نبی و حضرت امیر و انبیا و شهدا و امامان و ... هستن که سوگلی شدن.
به خاطر قرب وجودی اشون
انسان مسیر قرب و تکاملش تا ابد بازه
ولی برای بقیه این جوری نیست
کسی که از اون مرز محدودیت عبور می کنه می شه سوگلی خدا
الآن اگه اون روایت خطاب به نبی باشه که با این استدلال جور در میاد.
اما اگه خطاب به امثال من باشه جور در نمی یاد.

سپاس فراوان از جناب بیدل برای طرح سوال بسیار عالی که باعث شد قدری بیشتر فکر کنیم .
.............................
تفسیر ایات 30 تا 37 سوره ی بقره به نکات جالبی اشاره می کنه .
وقتی فرشته ها با حالت اعتراض از خداوند می پرسن که چرا کسی رو به عنوان جانشین برای خودت انتخاب کردی که در زمین فساد می کند و خون ها می ریزد
و خدا در پاسخ می گوید که من چیزی می دانم که شما نمی دانید و از ادم می خواهد اسما را به فرشتگان بیاموزد .
و آدم آنها را از اسما با خبر می کند .
خداوند به صورت ذاتی راه و رسم خوبی ها را به انسان آموخته است و فطرت تمام انسانها در ابتدا پاک است و این خود اوست که اینه ی پاک فطرتش رو چرک و تباه می کند و اگر بتواند در مقابل نفس سرکش به ایستد و مبارزه کند طاهر می شود .
حال اینکه ملائکه اصلا قدرت گناه ندارند که بخواهند در مقابل آن بایستند و مبارزه کنند . دیگر موجودات نظیر سنگ و اشیا نیز به همین شکل اند .
اما انسان هر لحظه باید رو در رو با نفسش باشد . مسلم است آن انسانی که شرایط گناه برایش وجود دارد اما می تواند انتخاب کند و خوب و بد را تمیز دهد و با نفسش مبارزه کند و نگذارد صفحه ی سفید دلش چرک شود به قول شما می شود سوگلی خداوند .
پس چه زیباست که خدا به همین سوگلی اش می گوید دنیا رابرای تو آفریدم و تو را برای خودم .

عشق یعنی حضرت عباس (علیه السلام)...

امام حسین (علیه السلام) و عشق به خانواده در اینجا می‌توان به عنوان نمونه به مناسبات امام حسین (علیه السلام) با همسرش رباب اشاره کرد.
داستان اسلام آوردن امرء القیس در زمان عمر در منابع نقل شده است. وی که از قضاعیان بود در مدینه اسلام آورد و توسط عمر حتی قبل از این که یک نماز خوانده باشد، به عنوان فرمانده مسلمانان طایفه قضاعه انتخاب شد. وقت رفتن با علی بن ابی طالب و حسنین (علیه السلام) روبرو شد. امام اظهار تمایل کرد تا دختری از دخترانش را به عقد یکی از فرزندان پیامبر درآورد. او سه دخترش را یکی به علی بن ابی طالب و و دو دیگر را حسنین (علیه السلام) داد. رُباب، سَلمی و مَحیاه این سه دختر بودند. محیاه زن امام علی و صاحب فرزند شد. سلمی همسر امام حسن گردید و رباب همسر امام حسین. (علیهم صلوات الله).

آنچه در منابع از شعر امام حسین علیه السلام در این باره نقل شده، بسیار مشهور است:
لعمرک إنّنی لأحبّ دارا تکون بها سکینة و الرّباب‏
اُحبّهما و أبذل جلّ مالی و لیس للائمی فیهم عتاب‏
و لست لهم و إن عتبوا مطیعا حیاتی أو یغیبنى التراب‏
به جان تو سوگند، من خانه ای را دوست دارم که سکینه و رباب در آن باشند.
آن دو را دوست دارم و تمامی اموالم را در این راه می بخشم و برای ملامتگرم حاضر به پذیرش عتاب نیستم.
من مطیع کسانی که من را عتاب کنند نیستم، در تمام زندگی ام و تا وقتی که روی در نقاب خاک کشم.

در مقابل رباب نیز فداکارانه امام حسین را دوست داشت و گفته اند که وقتی امام حسین به شهادت رسید، یک سال سر قبر او بماند.

در باره روش محبت آمیز امام حسین علیه السلام توجه به این روایت نیز جالب است:

کنیزى دسته ریحانى را تقدیم امام حسین کرد. حضرت در برابر او را آزاد کردند. به حضرت گفته شد که شما تنها براى یک دسته گل کنیز را آزاد کردى؟ حضرت فرمود: خداوند در قرآن ما را چنین ادب آموخته است که «و اذا حُیِّیْتُم بِتَحِیَّة فَحَیُّوا بِأَحْسَنِ مِنْها أو ردّوها». شما پاسخ سلام و تحیت را به بهتر از آنچه خطاب شما گفته شده بدهید. بهتر از دسته گل، آزاد کردن او‌بود. (نثر الدر، ج 1، ص 335)
مطالبی از وبلاگ دکتر رسول جعفریان