تالار گفتگوی بیداری اندیشه

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام دوستان.
به نظر شما مهم ترین درسی که از قیام امام حسین (علیه السلام) می توان گرفت چیه؟

به نظر من که اینه:

لطفاً شما هم نظرتونو در این باره بیان کنید.
با تشکر.

مکارم اخلاق...
این‌که انسان به‌خاطر هیچ چیز نباید عزت نفسش،کرامت نفسش،انسانیتش رو زیر پا بگذاره..حتی به قیمت جانش و به بهای خون عزیزترین‌هاش..
اینکه هر لحظه کربلاست،هر لحظه باید انتخاب کنی بین خوب بودن،کار خوب کردن با بد بودن و زیر پا گذاشتن انسانیت و دین‌داری...

مواظب باشیم توو دینداری‌مون...

بسم ربِّ شهدإ و صدّیقین

امام حسین(علیه السلام) سومین امام شیعیان،فرزند علی ابن ابیطالب(علیه السلام) و حضرت فاطمه ی زهرا(سلام الله علیها)و نوه ی دختری آخرین پیامبر خداست.ایشان بعد از شهادت برادر بزرگوار خویش امام حسن مجتبی(علیه السلام) در سال 49 هجری و در سن 47 سالگی به امامت رسیدند.10سال ابتدایی امامت ایشلن برابر با خلافت معاویه بود.بعد از مرگ معاویه،پسرش یزید به خلافت رسید و از امام(علیه السلام)خواست که با او بیعت کند.ولی امام(علیه السلام) با این امر مخالفت نمودند و دلیل مخالفتشان را اینگونه بیان فرمودند:« یزید مردی است شراب خوار که دستش به خون افراد بی گناه آلوده شده،شخصی است که حریم دستورهای الهی را در هم می شکند و آشکارا مرتکب فسق و فجور می شود.»1 امام (علیه السلام) بعد از بیان فضیلت های خود و خاندان خویش اینطور ادامه دادند:« آیا رواست شخصیتی همچون من با آن سوابق درخشان و اصالت خانوادگی،با چنین مرد فاسدی بیعت کند و باید در این زمینه شما و ما،آینده را در نظر بگیریم و خواهید دید که کدام یک از ما سزاوار و لایق خلافت و رهبری امت اسلامی و شایسته ی بیعت مردم است.»2 امام به نشانه ی اعتراض و قیام علیه خلافت یزید،مدینه را به قصد مکه ترک نمودند.در این زمان،مردم کوفه که از عزیمت امام به مکه با خبر شده بودند،نامه های بسیاری به امام(علیه السلام)نوشتند و از ایشان خواستند که به کوفه بیاید و امامت و رهبری آنان را بر عهده بگیرند. چون یزید قصد داشت امام (علیه السلام) را در مکه و بیت الله الحرام به قتل برساند،امام(علیه السلام)برای اینکه حرمت خانه ی خدا از بین نرود حج خود را نیمه کاره رها نمودند و از مکه خارج شدند و چون اِسرار بسیار زیاد مردم کوفه را دیدند به سمت کوفه رهسپار شدند،با اینکه می دانستند کوفیان ایشان را خواهند کشت چرا که در مسیر کوفه فرمودند:«از طرفی این بنی امیه مرا تهدید نمودند و(از طرف دیگر) اینها دعوت نامه های مردم کوفه است که به سوی من فرستاده اند و همین مردم کوفه هستند که مرا خواهند کشت و چون دست به این جنایت زدند و احترام اوامر خدا را در هم شکستند خدا نیز کسی را بر آنان مسلط خواهد نمود که آن ها را به قتل برساند و آنچنان خوار و ذلیلشان کند که ذلیل تر از کهنه پاره ی زنان گردند.»3 یزید عبیدالله ابن زیاد را حاکم کوفه منصوب کرد تا مانع بیعت مردم کوفه با امام(علیه السلام)شود.ابن زیاد وقتی وارد کوفه شد،با تهدید و وعده های مختلف مردم کوفه را از حمایت امام(علیه السلام)باز داشت.او همچنین مسلم ابن عقیل،پسر عمو و فرستاده ی امام(علیه السلام) به کوفه را به شهادت رساند.همچنین لشگری را به فََرماندهی حربن یزید ریاهی به سمت امام(علیه السلام) فرستاد تا ما نع ورود امام(علیه السلام) به کوفه گردد.حر به امام(علیه السلام) گفت که به کوفه نیاید و به مدینه هم باز نگردد.امام(علیه السلام) به ناچار راه کربلا را در پیش گرفتند،و سرانجام امام حسین(علیه السلام) روز شنبه،دهم محرم سال 61 هجری،بعد از نماز ظهر،با لبی تشنه و مظلومانه به شهادت رسیدند،در حالی که برای رضای خدا در برابر ستم گستران استقامت کرده بود.4

انگیزه های قیام امام حسین(علیه السلام)
امام(علیه السلام) بارها در طول سفر خود از مدینه تا کربلا،عنوان کرده بودند که به شهادت خواهند رسید.پس نمی توان گفت که هدف امام(علیه السلام) خلافت و یا... بود.پس هدفی دیگر و انگیزه ای برتر از مقام های دنیایی در دل امام(علیه السلام) بود که امام(علیه السلام) با زنان،فرزندان،نزدیکان و عزیزان خود راهی سرزمینی غریب و بیابانی سوزان شد.امام(علیه السلام) خود این چنین می فرمایند:«اگر آنان از من تقاضای بیعت هم نکنند من باز هم آرام نخواهم نشست،زیرا اختلاف من با دستگاه خلافت تنها بر سر بیعت با یزید نیست که با سکوت آنان در موضوع بیعت،من نیز سکوت اختیار کنم،بلکه وجود یزید و خاندان وی موجب پیدایش ستم و گسترش فساد و تغییر در احکام اسلام شده و این وظیفه ی من است که در راه اصلاح این مفاسد و امر به معروف و نهی از منکر و احیای قانون جدم رسول خدا(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)وزنده کردن راه و رسم پدرم علی(علیه السلام)و بسط عدل و داد به پا خیزم و ریشه ی این نا به سامانی ها،یعنی خاندان بنی امیه را قلع و قمع نمایم و همه ی جهانیان بدانند که حسین جاه طلب،طالب مقام و ثروت،شرور،مفسد و اخلالگر نبود و این حالت از روز اول تا ساعت آخر و تا لحظه ی آخر در روح حسین(علیه السلام) متجلی و متبلور بود.»5 امام(علیه السلام) در جایی دیگر انگیزه ی قیام و مبارزه ی خود را چنین بیان می فرمایند:«انگیزه ی قیام و مبارزه ی من پیدایش ظلم و فساد و تغییر قوانین اسلام است و هدف از این حرکت انقلابی،جز امر به معروف و نهی از منکر و از بین بردن مفاسد و پیاده کردن احکام فراموش شده و تغییر یافته ی اسلام چیز دیگری نیست.»6 امام(علیه السلام) در پاسخ ام سلمه (همسر پیامبر) که گفته بود،از پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) شنیده م که فرمود: فرزندم حسین در خاک عراق و در محلی به نام کربلا کشته خواهد شد،فرمودند:« مادر! (گمان نکن که از این جریان تنها تو مطلع هستی) خود نیز بهتر از تو می دانم که به ستم و دشمنی کشته خواهم شد و سرم از تنم جدا می شود.خداوند بزرگ چنین خواسته است که حرم و اهل بیت من آواره و فرزندانم شهید و به زنجیر اسارت کشیده شوند و فریاد داد خواهی کنند،ولی کمک و فریاد رسی پیدا نکنند.»7 امام حسین(علیه السلام) با ذکر نام و یاد خدا در نامه ای به برادر خود،محمد حنفیه این طور بیان فرمودند:« این وصیت حسین بن علی است به برادرش محمد حنفیه.حسین گواهی می دهد به توحید و یگانگی خداوند و این که برای خدا شریکی نیست و محمد(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) بنده و فرستاده ی اوست و آیین حق(دین اسلام) را از سوی خدا(برای جهانیان) آورده است و شهادت می دهد که بهشت و دوزخ حق است و روز جزا بدون شک به وقوع خواهد پیوست و خداوند همه ی انسان ها را در چنین روزی زنده خواهد نمود. من نه از روی خودخواهی و یا برای خوش گذرانی و نه برای فساد و ستم گری از شهر خود بیرون آمدم،بلکه هدف من از این سفر امر به معروف و نهی از منکر و خواسته ام از این حرکت،اصلاح مفاسد امت و احیای سنت و قانون جدم،رسول خدا(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)،و راه و رسم پدرم علی بن ابیطالب(علیه السلام)است.پس هر کس این حقیقت را از من بپذیرد(و از من پیروی کند)راه خدا را پذیرفته است و هر کس رد کند(و از من پیروی نکند)من با صبر و استقامت(راه خود را)در پیش خواهم گرفت تا خدا در میان من و بنی امیه حکم کند که او بهترین حاکم است.و برادر!این است وصیت من به تو و توفیق از طرف خداست،بر او توکل می کنم و برگشتم به سوی اوست.»8 با توجه به فرمایشات امام(علیه السلام) از مدینه تا کربلا،در می یابیم که امام(علیه السلام) خود ،بهتر از هر کس دیگری می دانستند که مردم کوفه نه تنها با ایشان بیعت نمی کنند،بلکه علیه ایشان شمشیر خواهند کشید و ایشان را به شهادت خواهند رساند.پس چه انگیزه ای بود که امام(علیه السلام) بخاطر آن خود و بهترین عزیزان،نزدیکان و دوستان خود را به رنج و زحمت انداخته و راهی غربت کرد. همانطور که امام(علیه السلام) بارها می فرمایند،هدف ایشان از این قیام زنده نگه داشتن دین اسلام،سنت پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) و راه و روش پدر بزرگوارشان بود.همچنین امر به معروف و نهی از منکر را از دیگر اهداف مهم این قیام برشمردند. اینک این پرسش پیش می آید که،با به قدرت رسیدن یزید چه تهدیدی متوجه اسلام و مسلمین خواهد شد؟ پاسخ را باید در شخصیت یزید جست و جو نمود.یزید جوانی شرابخوار،سگباز،و اهل میمون بازی و خوشگذرانی بود.او به قیامت اعتقاد نداشت.بی بند و بار و اهل لهو و لعب بود9.اکنون معلوم است اگر چنین فردی جانشین پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)معرفی می شد،چه فاجعه ی بزرگی به بار می آمد و باید فاتحه ی اسلام را می خواندند.اما قیام امام حسین(علیه السلام) و شهادت مظلومانه و جانسوز ایشان و یاران و نزدیکانشان و همچنین اسارت اهل بیت امام(علیه السلام) باعث شد تا مردم حقیقت وجودی یزید را دانسته و پرچم مخالفت با او را بر افرازند.البته باید به روشنگری های حضرت زینب(سلام الله علیها)،آن شیر زن کربلا و پیام رسان اهداف قیام امام(علیه السلام) اشاره نمود،که در کنار برادر زاده ی خویش،امام سجاد(علیه السلام) به معرفی شخصیت یزیدیان و جنایت های آنان در کربلا پرداخت و یزیدیان را رسوا ساختند،که باعث شد قیام های زیادی علیه یزیدیان به راه افتد.

کیست که با یاری حضرت مهدی(عجل الله تعالی فرجه الشریف)امام حسین(علیه السلام)را یاری دهد؟

آیا بهتر نیست ما چون کوفیان نباشیم و پسرش مهدی فاطمه(عجل الله تعالی فرجه الشریف) را یاری کنیم؟

آیا کسی هست که مهدی(علیه السلام) را یاری کند...

کیست مرا یاری کند...

پاورقی
1- سخنان حسین بن علی(علیه السلام)،آیة الله محمد صادق نجمی،ص 36
2- همان
3- سخنان حسین بن علی(علیه السلام) ،آیة الله محمد صادق نجمی ،ص 126
4- زندگی نامه ی چهارده معصوم،ثقة الاسلام مرحوم حاج شیخ عباس قمی، ص 145
5- سخنان حسین بن علی(علیه السلام) ،آیة الله محمد صادق نجمی ،ص 57
6- سخنان حسین بن علی(علیه السلام) ،آیة الله محمد صادق نجمی ،ص 164
7- سخنان حسین بن علی(علیه السلام) ،آیة الله محمد صادق نجمی ،ص 50
8- سخنان حسین بن علی(علیه السلام) ،آیة الله محمد صادق نجمی ،ص 56
9- فرهنگ الفبایی عاشورا و شهادت،شهادت نامه،مهدی وحیدی صدری،ص 611

تو واقعا از "انصار و اعوان" حسین بودیو برای همین اطاعت امر حسین را به پیش حسین بودن ترجیح دادی
" وَ الْمُسارِعينَ اِلَيْهِ في قَضاءِ حَوائِجِهِ" را امینانه رعایت کردی و به سمت کوفه تاختی
و همین چیزها بود که"والمستشهدین بین یدیه" را نصیب تو کرد
کور باد آن چشمی که نفهمد
"بین یدیه" را