۷/آبان/۹۳, ۱۳:۱۱
نقل قول:ولی منظور من هدف خداوند برای خودش از خلق مخلوقات استحالا خداوند بی نیاز هدفش از خلق انسان چی بوده؟
تصور ما از انجام کارها، معمولا به دست آوردن سود یا رفع یک نیاز هست؛
چون ما انسان ها موجوداتی محدود و ناقص هستیم و اعمال ما به یکی از این دو امر برمی گردد؛
اما خداوند، هیچ نقصی ندارد تا با افعالش، قصد رفع آن را داشته باشد.
خدا فاقد هیچ کمالی نیست تا به کمال رسیدن برای او متصور باشد.
چون ما انسان ها موجوداتی محدود و ناقص هستیم و اعمال ما به یکی از این دو امر برمی گردد؛
اما خداوند، هیچ نقصی ندارد تا با افعالش، قصد رفع آن را داشته باشد.
خدا فاقد هیچ کمالی نیست تا به کمال رسیدن برای او متصور باشد.
جهان هستی با تمام نظم و زیبایی هایش نمادی از لطف، مهربانی، علم، قدرت، حکمت و... خداست،
به طوری که بدون آفرینش، صفات جمال و جلال خدا مخفی و پنهان می ماند.
به طوری که بدون آفرینش، صفات جمال و جلال خدا مخفی و پنهان می ماند.
هر «بود»ی، «نمود»ی دارد؛ نمی شود فیاض باشد، اما فیضی نداشته باشد،
همان گونه که نمی تواند نور باشد اما روشنایی نداشته باشد و رحمت باشد اما بخشش نداشته باشد!
بنابراین از همین جا می توان نتیجه گرفت که خلقت جهان نتیجه صفات خداوند است.
همان گونه که نمی تواند نور باشد اما روشنایی نداشته باشد و رحمت باشد اما بخشش نداشته باشد!
بنابراین از همین جا می توان نتیجه گرفت که خلقت جهان نتیجه صفات خداوند است.
خداوند وجودى بى نهایت است و همه ى کمالها را دارا ست و آفریدن (ایجاد کردن) فیض است و خداوند فیاض است.
کمال فیاضیت او اقتضا مى کند که هر چه را لایق آفریده شدن است بیافریند.
پس خداوند آفرید، چون فیاض است؛ یعنى هدف و چرایى آفرینش در فیاضیت اوست.
از آن جا که صفات ذاتى خداوند خارج از ذات او نیست مى توان گفت هدف از آفرینش، ذات خداوند است.
کمال فیاضیت او اقتضا مى کند که هر چه را لایق آفریده شدن است بیافریند.
پس خداوند آفرید، چون فیاض است؛ یعنى هدف و چرایى آفرینش در فیاضیت اوست.
از آن جا که صفات ذاتى خداوند خارج از ذات او نیست مى توان گفت هدف از آفرینش، ذات خداوند است.
بحث اتحاد ذات و صفات خداوند، یک بحث کلامى عمیق است که مى توانید در علم کلام در بحث توحید صفاتى مطالعه کرد. آنچه در این جا براى ما مهم است، این است که فیاض بودن - که علت غایى آفرینش است-عین ذات خداست و خارج از ذات او نیست.
چرا خداوند آفرید؟ خواهیم گفت: چون خداست. پس علت غایى در واقع خود خداوند است.(پست های آقای حسن.س)
علت غایی و هدف نهایی خلقت کائنات و پیدایش موجودات، انسان است. در حدیث قدسی آمده است که خداوند فرمود: "ای فرزند آدم همه چیز را برای تو آفریدم و تو را برای خودم".
"یابن آدم خلقت الاشیاء لأجلک و خلقتک لأجلی”.المنهج القوی، ج ۵، ص ۵۱۶؛ علم الیقین، ج۱، ص۳۸۱،
این عالم هم مسیر و مقصدی را در پیش دارد که هدف آن به شمار می رود و اين هدف، تکامل انسان و رسیدن به غایت نهایی ذات انسانی اوست.
من نکردم خلق تا سودی کنم
بلکه تا بربندگان جودی کنم
