۱۴/آبان/۹۳, ۰:۵۸
نماز بر شهدای کربلا و دفن آنها....
هیچ کس جز امام معصوم نباید عهده دار غُسل و کفن و دفن امام قبل از خود شود؛ پس از واقعه عاشورا نیز حضرت امام سجاد با معجزه ی الهی به کربلا بازگشت و عهدهدار کفن و دفن حضرت امام حسین علیه السلام و سایر شهدای کربلا شد .
در تاریخ چنین آمده است که عدهای از قبیله بنی اسد به تشویق همسرانشان به کربلا رفتند تا بدن مطهر امام حسین علیه السلام و یارانشان را دفن کنند، اما چون همه اجساد بدون سر بود و بر اثر ضربات شمشیر پاره پاره شده بود و حتی لباسهایشان نیز به تاراج رفته بود، هیچ یک از شهدا قابل شناسایی نبودند و بنیاسد متحیر مانده بودند چه کنند. در این هنگام اسب سواری ناشناس نزد آنها آمد و گفت:« برای چه به اینجا آمدهاید؟»
گفتند:« برای دفن این اجساد مطهر؛ ولی آنها را نمی شناسیم.»
آن سوار با شنیدن این سخن با صدای بلند گریه کرد و صدا زد: « وااباعبدالله!» سپس به آنها فرمود:
« من شمارا راهنمایی میکنم.»
آنگاه از اسب پیاده شد و از کنار پیکرهای پاره پاره عبورکرد تا ناگهان نگاهش به جسد مطهر حسین علیه السلام افتاد .
آن را در آغوش کشید و با چشمی گریان و حالی اندوه بار صدازد:« ای پدر! با کشته شدن تو چشم مردم شام روشن شد و بنی امیّه شاد شدند. بعد ازتو غم و اندوه ما بسیار طولانی خواهد بود. »
سپس مشتی خاک از کنار آن پیکر برداشت و ناگهان قبر آمادهای پدیدار شد.
بدن پاره پاره ی حسین علیه السلام را در قبر گذاشت و در حالی که به شدت گریه می کرد، فرمود: «آفرین بر آن زمینی که پیکر پاک تو را در بر گرفته است. دنیا پس از تو تاریک و آخرت به نور تو روشن شده است . دیگر شبها خواب ندارم و اندوهم را پایانی نیست ، تا اینکه خداوند اهل بیت تو را به تو ملحق گرداند و در ماوای تو جای دهد . درود من بر تو ای فرزند رسول خدا و رحمت خداوند بر تو باد.»
سپس روی خاک آن قبر مطهر نوشت :« هذا قبر الحسین بن علیبن ابی طالب الذی قتلو عطشانا غریبا»
(
این قبر حسین فرزند علی بن ابیطالب است که تشنه و غریب کشته شد.)
آن گاه بدن مقدس حضرت علی بن الحسین (علی اکبر علیه السلام) را پایین پای امام حسین به خاک سپرد وبعد دستور داد سایر شهدای اهل بیت علیه السلام را در نزدیکی قبر امام در یک محل دفن کردند و سپس به همراهی «بنی اسد » به کنار نهر علقمه رفت و بدن قطعه قطعه حضرت ابوالفضل علیه السلام را پیدا کرد.
خود را روی آن بدن مطهر انداخت و در حالی که به شدت گریه میکرد، فرمود:« پس از تو ای ماه بنی هاشم، خاک بر دنیا ببارد! بر تو درود میفرستم و بر تو رحمت خداوند را می طلبم.»
سپس دستور داد قبری بکنند و آن بدن مطهر را نیز به خاک سپرد.
وقتی برخاست و سوار اسب شد تا برود، بنی اسد دامن او راگرفتند و گفتند:« تو را به حق این افرادی که به خاک سپردی، به ما بگو تو کیستی؟»
فرمود: «من علی بن الحسین هستم. آمدم تا بدن پدرم حسین علیه السلام و یارانش را دفن کنم و اکنون به زندان ابن زیاد بر میگردم.»
بنابر بعضی از روایات، ماجرای دفن شهیدان کربلا در روزسیزدهم محرم سال 61 هجری قمری رخ داده است.
باید توجه داشت که اگرچه در این روایات، از نماز حضرت سجاد بر اجساد شهدا یادی به میان نیامده، ولی حضرت سجاد علیه السلام قطعا بر بدن آنها نماز خوانده و سپس آنها را به خاک سپرده است. چرا که بنی اسد پس از آن روز تا سالیان سال بر سایر قبایل عرب فخر میکردند که «ما بر حسین علیه السلام و اصحابش نماز گزاردیم و آنها را دفن کردیم.»
هیچ کس جز امام معصوم نباید عهده دار غُسل و کفن و دفن امام قبل از خود شود؛ پس از واقعه عاشورا نیز حضرت امام سجاد با معجزه ی الهی به کربلا بازگشت و عهدهدار کفن و دفن حضرت امام حسین علیه السلام و سایر شهدای کربلا شد .
در تاریخ چنین آمده است که عدهای از قبیله بنی اسد به تشویق همسرانشان به کربلا رفتند تا بدن مطهر امام حسین علیه السلام و یارانشان را دفن کنند، اما چون همه اجساد بدون سر بود و بر اثر ضربات شمشیر پاره پاره شده بود و حتی لباسهایشان نیز به تاراج رفته بود، هیچ یک از شهدا قابل شناسایی نبودند و بنیاسد متحیر مانده بودند چه کنند. در این هنگام اسب سواری ناشناس نزد آنها آمد و گفت:« برای چه به اینجا آمدهاید؟»
گفتند:« برای دفن این اجساد مطهر؛ ولی آنها را نمی شناسیم.»
آن سوار با شنیدن این سخن با صدای بلند گریه کرد و صدا زد: « وااباعبدالله!» سپس به آنها فرمود:
« من شمارا راهنمایی میکنم.»
آنگاه از اسب پیاده شد و از کنار پیکرهای پاره پاره عبورکرد تا ناگهان نگاهش به جسد مطهر حسین علیه السلام افتاد .
آن را در آغوش کشید و با چشمی گریان و حالی اندوه بار صدازد:« ای پدر! با کشته شدن تو چشم مردم شام روشن شد و بنی امیّه شاد شدند. بعد ازتو غم و اندوه ما بسیار طولانی خواهد بود. »
سپس مشتی خاک از کنار آن پیکر برداشت و ناگهان قبر آمادهای پدیدار شد.
بدن پاره پاره ی حسین علیه السلام را در قبر گذاشت و در حالی که به شدت گریه می کرد، فرمود: «آفرین بر آن زمینی که پیکر پاک تو را در بر گرفته است. دنیا پس از تو تاریک و آخرت به نور تو روشن شده است . دیگر شبها خواب ندارم و اندوهم را پایانی نیست ، تا اینکه خداوند اهل بیت تو را به تو ملحق گرداند و در ماوای تو جای دهد . درود من بر تو ای فرزند رسول خدا و رحمت خداوند بر تو باد.»
سپس روی خاک آن قبر مطهر نوشت :« هذا قبر الحسین بن علیبن ابی طالب الذی قتلو عطشانا غریبا»
(
این قبر حسین فرزند علی بن ابیطالب است که تشنه و غریب کشته شد.)
آن گاه بدن مقدس حضرت علی بن الحسین (علی اکبر علیه السلام) را پایین پای امام حسین به خاک سپرد وبعد دستور داد سایر شهدای اهل بیت علیه السلام را در نزدیکی قبر امام در یک محل دفن کردند و سپس به همراهی «بنی اسد » به کنار نهر علقمه رفت و بدن قطعه قطعه حضرت ابوالفضل علیه السلام را پیدا کرد.
خود را روی آن بدن مطهر انداخت و در حالی که به شدت گریه میکرد، فرمود:« پس از تو ای ماه بنی هاشم، خاک بر دنیا ببارد! بر تو درود میفرستم و بر تو رحمت خداوند را می طلبم.»
سپس دستور داد قبری بکنند و آن بدن مطهر را نیز به خاک سپرد.
وقتی برخاست و سوار اسب شد تا برود، بنی اسد دامن او راگرفتند و گفتند:« تو را به حق این افرادی که به خاک سپردی، به ما بگو تو کیستی؟»
فرمود: «من علی بن الحسین هستم. آمدم تا بدن پدرم حسین علیه السلام و یارانش را دفن کنم و اکنون به زندان ابن زیاد بر میگردم.»
بنابر بعضی از روایات، ماجرای دفن شهیدان کربلا در روزسیزدهم محرم سال 61 هجری قمری رخ داده است.
باید توجه داشت که اگرچه در این روایات، از نماز حضرت سجاد بر اجساد شهدا یادی به میان نیامده، ولی حضرت سجاد علیه السلام قطعا بر بدن آنها نماز خوانده و سپس آنها را به خاک سپرده است. چرا که بنی اسد پس از آن روز تا سالیان سال بر سایر قبایل عرب فخر میکردند که «ما بر حسین علیه السلام و اصحابش نماز گزاردیم و آنها را دفن کردیم.»
منابع:
بحارالانوار،ج 48،ص 27 - معالی السبطین، ج 2، ص66 الی 70
(نفس المهموم، صفحه 388)
«کامل» شیخ بهائی
بحارالانوار،ج 48،ص 27 - معالی السبطین، ج 2، ص66 الی 70
(نفس المهموم، صفحه 388)
«کامل» شیخ بهائی