۱۴/آبان/۹۳, ۱۳:۴۴
بسم الله الرحم الرحیم
حبیب بن مظاهر در میان راه حمام با مسلم بن عوسجه برخورد کرد،
مسلم پرسید: کجا میروی
حبیب گفت: میروم حمام،
مسلم گفت: وقت این کارها نیست از سیّدالشّهدا(علیه السلام) نامه رسیده، باید رفت.
حبیب از وسط راه، خانه نرفته به طرف کربلا رفت.
این آمادگی خیلی فرق میکند با آن کسی که در زمان رسیدن سیّدالشّهدا(علیه السلام) به کربلا، تازه برای زن و بچهاش آذوقه میبرد. خیلی هم دوست دارد به حضرت کمک کند ولی از قبل فرصتها را تخمین نزده، خودش را مهیّا نکرده، اهل سرعت و سبقت نبوده، پیدا است چنین آدمی عقب میافتد.
اشتغال انسان به کار خویش و اینکه دلمشغولی انسان، ولیّ خدا نباشد، یا اینکه صبح که بلند میشود فکرش این نباشد که، امروز در کار امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف)چه وظیفهای دارم، مشکل ساز است.
البته بار ما را امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) برمیدارد، نه اینکه ما ایشان را یاری کنیم. در صلواتی که از امام حسن عسکری(علیه السلام) برای امام عصر(علیه السلام) نقل شده، آمده است:
« اللهم ّانصره و انتصر به لدینک و انصر به اولیائک و اولیائه و شیعته و أنصاره»[محدّث قمی، مفاتیحالجنان، ص 1015]
خدایا او را یاری کن و به وسیلهی او، دوستان خود را و دوستان او را و شیعیان و یاران او را، یاری کن. به هر حال باید دید کجای اردوگاه امام خالی است، همانجا را پر کرد.
به ما دستور دادهاند مهیّای ظهور باشید؛ چون ظهور ناگهانی واقع میشود، اصحاب امام زمان(علیه السلام) به علت آمادگی، به محض شنیدن ندای حضرت، همگی در مکّه جمع میشوند. اینها که بیکار نیستند ولی طوری آمادهاند که اگر آب دستشان باشد، زمین گذاشته، میروند.
منبع : وبلاگ بچه شيعه ها
این متن بخشی از سخنان استاد میرباقری است با موضوع این که چرا امام حسین ع تنها ماند که میتوانید در لینک زیر متن کامل این سخنان جذاب را مطالعه فرمایید