انسان وقتی موجودیتش آغاز میشه (جنین)، یک موجود طفیلی و تابع ست.
چطوری غذا میخوره؟ هر طور ک مادرش بخوره
از چ هوایی و چ مقدار اکسیژن مصرف می کنه؟ اون مقدار ک مادرش استفاده می کنه
وقتی ب دنیا میاد و بند ناف رو میبرن، یک وابستگی مهمش حذف میشه و تا حدی از مادرش مستقل میشه
اما این استقلال چقدره؟
در این حد ک از خون مادرش مستقیما تغذیه نکنه اما با این حال بازم وابسته ست ... وابسته ب شیر مادر و تقریبا همون غذایی ک مادرش میخوره و براش انتخاب می کنه
کودک تا مدتی وابسته ب مادرش و بقیه ست، بقیه بجاش تصمیم میگیرن و انتخاب می کنن، بنابر این
کودک هنوز یک شخص بالفعل نیست؛ یک شخص بالقوه ست ، وگرنه بالفعل تفاوت زیادی با بچه گریه ای ک توی خونه ست داره!
توی دنیا یک مرکز راداری بزرگ هست ک فرماندهی عالم طبیعت و عالم خلقته ک با رشته های نامرئی ِ غرایز، طرح کلی زندگی رو میریزه و میذاره جلوی پای موجودات
موجوداتی ک تحت این رادار باشن، حوزه انتخابشون محدود و انتخابشون ضعیفه ... محدود هستن ب این فرمانهای راداری
اما درباره انسان چی؟
انسان ب تدریج ک بزرگ میشه، این رشته های نامرئی رو ب کاهش، بلکه رو ب نیستی میره
و انسان، میشه یک انسان آزاد ...
اصلا اسلام، دین آزادیه ...
این ک خانواده ای ب بچه ش فرصت آزمون و خطا، اجازه آزاد بودن رو نمیده باعث میشه یک
انسان نمای ِ قالبی ِ ابزاری بار بیاره
اما این کنتاک هایی ک بین والدین و فرزندان وجود داره ... این درگیری معمولا سر حق و باطله ... ممکنه شروعش از طرف ما بچه ها باشه در برابر نسل قبلمون، ممکنه از طرف مادر و پدرها باشه، با نسل بعدشون
و بالوالدین احسانا .... منی ک چیزی رو ک مادر و پدرم تشخیص دادن درسته و من اون رو حق نمیدونم باید چیکار کنم؟
چقدر از این سفارش سوء استفاده شده و بد برداشت شده!!
مسئله حق و باطل، از دید اسلام، روی جوونی و پیری دور نمیزنه،
بلکه حول حق پرستی، حق گرایی و باطل دور میزنه
قرآن میگه :
وَوَصَّيْنَا الْإِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِ حَمَلَتْهُ أُمُّهُ وَهْنًا عَلَىٰ وَهْنٍ وَفِصَالُهُ فِي عَامَيْنِ أَنِ اشْكُرْ لِي وَلِوَالِدَيْكَ إِلَيَّ الْمَصِيرُ(سوره لقمان، آیه14)
و شهید بهشتی چ تفسیر قشنگی رو درباره ش میگه :
ب انسان درباره پدر و مادرش سفارش کردیم، مادر با چ حال زار و ناتوانی بار این فرزند رو کشید! بارداری اش تا از شیر گرفتنش دست کم 2 سال طول کشید! دو سال!
شما چند سال زندگی می کنید؟
اگر مادری چهار فرزند باورد، شش تا هشت سال از بهرین سالهای زندگی اش را در این راه سرمایه گذاری کرده است!
ای فرزند! هشیار باش! پاس و سپاس این خدمت مادر و پدر را بذار! ....
اما؛ خوب زندگی کن!
ب حرفشان گوش نده. راه خودت را برو؛ عصیان گر باش، برو دنبال راه آنهایی که به سوی من (خدایت) رو آوردند و بازگشتند.بعد پیش من می آیید و در آن هنگام به شما خواهم گفت چ کار می کردید. حسابها را آنجا صاف می کنم
والدین به عنوان پدر و مادر، ولایت فکری بر فرزندش نداره! فرزند هم ب عنوان اینکه من جوانم و بهتر میفمم، ولایت فکری بر سر کار نداره!
هیچکدوم، بر هیچکدوم ولایت فکری ندارن!
ولایت فکری مال وحی است ...
اسلام چی میگه ؟
میگه فرزندانی که به راه باطل میرن و روز قیامت ب خدا میگن بزرگتر های ما و بزرگان ما، ما رو گمراه کردن، بهشون گفته میشه : شما مسئولیت خودتون رو داشتین، میخواستین ب حرفشون گوش نکنین
اینه تربیت اسلامی