تالار گفتگوی بیداری اندیشه

این فراز زیارت نیز رنگی از قرآن دارد، آیه 69 سوره نساء:



شناخت عباس بدون شناخت قرآن ممکن نیست.

"قرآن شناس" عباس شناس می شود.





زیارت برای سوزاندن دل زوار خلق نشده است!

زیارت نامه، شیوه نامه اجرایی برای زندگی است، راه رسیدن به صاحب آن حرم،

الگویی است برای شبیه شدن. زیارت را باید این گونه دید،

عباس غبطه خورهمه شهدا می شود تا همگان در رسیدن به مقامش قدری بیشتر تلاش کنند.



قدمی در راه عباس شدن بگذار!

علی اکبر، قاسم، حبیب و ... که سهل است.

برای تو رفقایی چون حسین (علیه السلام) بر می گزینیم.

تو رفیق حسین می شوی و حسین رفیق تو!

از هشتم ذی الحجه که از مکه خارج شدی تا دوم محرم که کربلایی شدی،
24 روز گذشته و تو هنوز یک کلام سخن نگفته ای.

تو هم راهی به حسین نشان بده! تو که از دیگران کمتر نیستی!
به او بگو به کجا برود و کجا نرود و در آخر بگو همه اش "پیشنهاد" بود، همین!

مثل عبدالله بن زبیر،عبدالله بن جعفر،عبدالله بن عمر،عبدالله بن عباس، عبدالله بن مطیع عدوی ........
آه چقدر"عبدالله" مقابل "اباعبدالله" !!!


تو هم راهی نشان بده!

هرکس رسید سخنی و ایده ای ... چقدر برای امام تکلیف تعیین کردند:
شیوایی سخنت را ایمان داریم ..... زبان بگشا


اما مگر نه اینکه امام خود راه است، تعیین راه برای او یعنی چه؟
و مگر نه اینکه امام عزم خود را برای رفتن بیان کرده، پس پیشنهاد چیست؟

نه، برای همین عباس می شوی.
"نافــذ البصــیره" ای که امام صادق مداح تو باشد،
نباید در مقابل امام نظر بدهی، حکم آنچه حسین فرماید.


حسین هم تای قرآن است،
قول و فعل و حرکاتش مطابق قرآن است و تو آشنای دیرینه هردو.


حکم حسین در حرکت از مکه محقق شده است.
حسین در ساحت آیه ی "وَ شاوِرهُم فِی الاَمرِ ..." نیست،
حسین امروز به فراز بعدی آیه رسیده:"... فَاِذا عَزَمتَ فَتَوَکّل عَلی اللهِ" (آل عمران- 159)


حسین از"و شاورهم ..." گذشته و وارد منزل"...فاذا عزمت" شده است

و عده ای هنوز همراه نشده اند، هنوز دم از مشورت می زنند و خیرخواهی،


حسین راهش را انتخاب کرده است و فقط سراغ از همراه می گیرد:
همراه شو که راهش بی همراه نماند،
مطیع باش ........ این است بصیرت نافذ تو

حسین وارد حریم عزم الهی شده است،
مگرخودش نفرمود راه و مسیرش راکه خدا نشان داده:


چه عجیب! امام باشد و مامومان برایش تکلیف تعیین کنند!
سکوت تو برای ما در این هیاهوی نظرات سرشار از ایده است.

ما در سکوت تو مقابل امامت فضیلت های ابوفضایلی ات را دیدیم.
هنوز سخن نگفته در فضل خود معجزه کرده ای، عباس!

به ما راه اقتدار بیاموز!
ای آموزگار مهربان عاشوراییان! ای دروازه ورود به کربلا! ای باب حسین!

بی تو هیچ زلال معرفتی با لبانمان آشنا نمی شد.
امروز را در حضور تو در دنیا می نشینیم و شرف هم نشینی خواهیم داشت.


به ما اجازه هم نشینی در آخرت را نیز می دهی؟
برایمان دعا کن!


از رحمت خدا به دور است که تا اینجا از تو بگوییم و دست خالی برگردیم









کنار دریا بیایی و لب تشنه بمانی؟
کنار باب الحوائج بیایی و دست خالی برگردی؟

حاشا به کرم سقا که همه را سیراب کند، شرمندگی لبان رقیه برایش بس است ...

این آدابی است که امام صادق (علیه السلام) آموخته است زائران عمویش را.



راه دعا کردن:
ابتدا مدح و ذکر فضایل عمو، سپس ذکر صلوات، و آن گاه دعا ...


به پشت گرمی دعای امام، این موارد را با ایمان از خدا بخواه، با اطمینان.
شک نکن، دعای امام صادق را بهانه کرده ایم، او اخلاق عمویش را بهتر می داند.


آمرزش گناهان، رفع اندوه، شفای بیماران، پوشاندن عیوب، گشایش رزق،
امان از ترس، جمع پراکندگی ها و جدایی ها، حفظ غایبان ....
و هر حاجت دیگری که در دنیا و آخرت باشد.

اصلا دیگر حاجتی ماند که از قلم افتاده باشد؟؟
در محضر باب الحوائج باید سنگ تمام گذاشت
هرچند:

گفتم که نام پدرت قفل شکن این زیارت نامه است!
تویی که خود باب الحوائج کربلا هستی و بن بست شکنی درکربلایت شهره آفاق هست،
باز فرزند آن پدر خیبرشکن هستی،
برای همین نام پدرت را در برابرت بسیار می آوریم.


این چیزی است که امام صادق (علیه السلام) به ما یاد داده است:

عَلَیکَ یَابنَ "امیرالمؤمنین"

جئتُکَ یَابنَ "امیرالمؤمنین"

السّلام علیک یا ابالفضل العبّاس بن "امیرالمؤمنین"


بن بست شکن مشکلات کربلا، که حسین هم سراغ ازتو می گیرد،
به اشارت"کاشف الکرب"بودنت!





آن همه حماسه را که در احد آفرید، با آن 80 زخم بر بدن ...
جبریل آسمان و زمین را پر کرد: این مواسات است ... این همان مواسات است ...
اگر علی آن روز این گونه برای پیامبر جنگید و شجاعت نشان داد و نشان مواسات گرفت،

پس دیگر بار عباس در عاشورا برای حسین چه کرده است که امام صادق (علیه السلام) در وصفش فرمود:





خداوند لعنت کند مردمی را که محارم الهی را در شأن تو حلال شمردند
و با کشتن تو حرمت اسلام را زیرپا نهادند.

این کلام شریف ما را به منزلتی عظیم از قمربنی هاشم (علیه السلام) که فوق درجه ی عصمت است واقف می سازد.

زیرا همانند این خطاب را درباره ی هیچ یک از شهدای کربلا نمی یابیم،
با وجود آن که آنان به برترین مرتبه ی فضل رسیده اند که دیگر شهدا بدان دست نیافته اند.


تا آنجا که امام (علیه السلام) در زیارت نیمه رجب می فرمایند:


آن خطاب به علی اکبر (علیه السلام) که شکی در عصمتش نیست، وارد نشده.
از این جا معلوم می شود که عباس (علیه السلام) منزلت و مقامی دارد

که قریب به مقامات ائمه ی اطهار (علیهم السلام) است.



سیر حرکت زائر عاشورا هم همین است:

اول : لعن

نه یکی نه دو تا ... صدتا

دوم : سلام

نه یکی نه دو تا ... صدتا

اول لعن، دوم سلام


صد لعن باید مقدمه ای باشد برای گفتن یک سلام

باید از اردوگاه یزیدیان جدا شد تا به حریم حسینی راهی گشوده شود.

در این مسیر باید بیزاری را از دشمنان نشان داد،

تا آخرین فرازها لعن وسیله ای است که زائر نباید بر زمین بگذارد،

تا آخرین فرازها که باز بویی از نفرت دارد، نفرت از زشتی ها

شکافتن ماه را دیده بودیم : اقْتَرَبَتِ السَّاعَةُ وَانشَقَّ الْقَمَرُ (قمر - 1)

شکافت سنگ ها را هم : و إِنَّ مِنَ الْحِجَارَةِ لَمَا يَتَفَجَّرُ مِنْهُ الأَنْهَارُ وَإِنَّ مِنْهَا لَمَا يَشَّقَّقُ فَيَخْرُجُ مِنْهُ الْمَاء .... (بقره - 74)

زمین هم به معجزه حق شکافت : فَخَسَفْنَا بِهِ وَبِدَارِهِ الْأَرْضَ ... (قصص - 81)

نیل هم : أَنِ اضْرِب بِّعَصَاكَ الْبَحْرَ فَانفَلَقَ فَكَانَ كُلُّ فِرْقٍ كَالطَّوْدِ الْعَظِيمِ (شعرا - 63)



این همه تکه تکه شدن ها معجزه بود!



دعا می کردیم دیگر نبینیم این معجزه سخت را، این آیت بزرگ و سنگین را...

اما دوباره تکرار شد...
.
.
.


زیارت یک سلوک است.

زیارت نامه، نمایی از جاده و راه و نیز نحوه رسیدن است.

آینه ای برای تماشای خود واقعی.



زیارت نامه آینه ای شد تا خود را بهتر ببینیم.

تو را در خویش به تماشا نشستیم.

چقدر به تو نزدیک تر شدیم؟

چقدر شبیه تو شدیم؟

بعد از زیارت دوباره ما را نگاه کن!

بسم الله الرحمن الرحیم


گفتم : ما کجا و عباس (علیه السلام) کجا؟؟!!
گفت : حتی اگر سیب زمینی هم باشی می توانی نقش آفرینی کنی،
البته اگر جایگاهت را خوب بشناسی..

"من که در هیئت تو سیب زمینی هستم،
کاش در قیمه تو سیب زمینی باشم..."

همان اندازه که می توانی خاصیت داشته باش!
موثر بودن انسان ها به اندازه ی شناختشان از جایگاه ها و ظرفیت هایشان است.

در کربلا ولی "... وَ أَعطیتَ غَایةَ المَجهود" مهم است....

بسم الله الرحمن الرحیم

آقا دیگر نمی شود کار کرد!
فلان وسیله را نداریم! اصلا چرا از بالا برای ما بودجه نمی آید؟
حالا که اینطور شد اصلا کار فرهنگی تعطیل!
.
.
.
این طرز فکر پیروان عباس (علیه السلام) نیست!
باید از او بیاموزیم : وقتی دست هم در بدن ندارد، دست بردار نیست.
نمی گوید دیگر نمی شود کار کرد.

یک وسیله برای دفاع از امام رفته است، وسایل دیگری هنوز هست :
هنوز دست چپ، زانوان، پاها و دندان ها برای گرفتن مشک سالم اند، هرچند رمقی نمانده است.

باید داشته ها را دید... باید نیمه پر لیوان را دید.

.
.
مسلم بن عوسجه یکی دیگر از شیرمردان کربلایی این گونه می گوید : اگر سلاحی نداشته باشم تا با آن بجنگم، سنگ برداشته و به طرف دشمن پرتاب می کنم!

.
.
آری مشکل سر وسیله نیست . . . مشکل سر عزم و اراده ی ماست . . .


.

لعنت بر هرکه تورا نشناخت.
عباس معرفتش واجب است ، همه باید اورا بشناسند...
این هم سخن امام صادق علیه السلام است در زیارت عمویش: لَعَنَ الله مَن جَهِلَ حَقّکَ

عباس را باید شناخت . بدون شناخت او و حقش نمی توان به فلاح رسید.
این جهل، لعنت شده ی امام صادق است. باید عباس شناس شد، بـایـد ...



عباس ناشناسان چه کسانی بودند که این قدر مورد لعن قرار گرفته اند؟

اصلا روند قاتل عباس شدن چگونه است؟ آیا سبک زندگی خاصی را طی می کند؟

آیة الکرسی ... چرا راه دور برویم؟!

ومن یکفر بالطاغوت

و یؤمن بالله

اول: روی گردانی از طاغوت

دوم: ایمان به خدا




خدا لعنت کند آن را که حق تو را نشناخت و حرمت تورا پاس نداشت.

پی می بریم که سایر شهدا به این میزان از فضیلت دست نیافته اند.
هرچند هرکدام را حق و حرمتی به سزا ثابت است،

ولی تنها زاده ی امیرالمومنین است که معارفش وسیع تر و ایمانش پایدارتر بوده

از این رو او را بر عهده ی دین و امت حقی برجاست که قابل انکار نیست.
با توجه به این دو حق است که جاهل به حق او و هرکسی که حرمتش را پاس نمی دارد، مستحق لعن و نفرین گردیده.

بسم الله الرحمن الرحیم


گفتن اینکه حضرت ابوالفضل در وقت شهادتش به امام حسین فرمود منو به سمت خیمه ها نبر من از روی بچه ها خجالت میکشم درست بود
اما این واقعیت رو بهانه کرده بود و دلیل اصلیش برای این تقاضا چیز دیگه ای بود:

ببینید حضرت ابوالفضل به لحاظ قد و قامت از امام حسین بلند تر و تنومندتر بود لذا همیشه چند قدم عقب تر از امام حسین حرکت می کرد تا هیبت و تنومندی ظاهرشون در کنار امام حسین به چشم نیاد
و این تنومندی و عظمت جسمیش موجب نشه تا عوام صلابت و عظمت امامش رو نبینن و او رو اول ببینن...


وقتی هم حضرت ابوالفضل به شهادت برسه دیگه کسی نیست تا به امام حسین کمک کنه تا جسم حضرت ابوالفضل رو به سمت خیمه ها ببرن و حمل این جسم تنومند و رشید هم برای امام حسین سخته...
و حضرت ابوالفضل دوست نداره امامش این سختی رو به خاطر اون بکشه...
لذا خجالت از بچه ها رو بهانه کرد تا امام حسین به خاطر حمل جسمش به زحمت نیافته...



آدمی مثل من اینها رو نمی فهمه...
اینجا جبرئل هم پرش می سوزه اگه بیاد...
ما که کسی نیستیم...



خدایا به حق حضرت ابوالفضل به ما معرفت و طهارتی عطا فرما که در حمایت و سربازی برای امام زمان و نائبش، عباس گونه قدم برداریم و زینب وار استقامت کنیم و روشنگری کنیم.

خدایا به حق این روزها به ما توفیق فنا و بقای در ولایت عطا فرما.