تالار گفتگوی بیداری اندیشه

به عراق که سفر می کنی با پدیده ای روبرو می شوی که کمی برای ما ایرانی ها تازگی دارد!
برای ما که عمری را با وجود یکی یکدانه امام رضا(علیه السلام) سر کرده ایم، کمی عجیب و شگفت انگیز است که انتهای هر خیابانی را بگیری سر از حرم یکی از اهل بیت در می آوری.
این چیزی است که ما در ایران آن را تجربه نکرده ایم.

• می گویی می خواهم به زیارت امیرالمومنین(علیه السلام) بروم، خیلی راحت خیابان باریکی را به تو نشان می دهند به نام شارع الرسول و می گویند تا انتهای آن برو، بعد از گذشتن از بازار به حرم امیرالمومنین می رسی!

• می گویی می خواهم به زیارت آقایم امام حسین (علیه السلام) بروم، می گویند : سر همان شارع الرسول ماشین هایش ایستاده اند و داد می زنند: «کربلا». قریب به یک ساعت دیگر به حرم امام حسین خواهی رسید!

• می گویی قصد دارم به زیارت امام کاظم و امام جواد (علیهما السلام) بروم، باز هم آدرس همان شارع الرسول را می دهند و ماشین هایی که با چند ساعت بیشتر تو را به کاظمین می رسانند!

• البته مسیر سامرا آنقدر خطرناک است که ماشینی سر شارع الرسول برای آنجا نیست،

اینگونه است که فعلا از زیارت امام هادی و امام حسن عسکری (علیهما السلام) منصرف می شوی!





اما مسئله از آنجا شروع می شود که بخواهی زیارت امام زمان (علیه السلام) بروی، دیگر نه مکانی و نه جاده ای و نه ماشینی برای رفتن به زیارت وجود ندارد، آدرس امام زمان را دیگر نمی شود مانند بقیه اهل بیت سراغ گرفت، اینجاست که مقصد و مسیر و مرکب متفاوت می شود!


خوب که پرس و جو کنی آدرس سوره مبارکه عصر را به تو می دهند، می گویند آنجا برو زیارت امام زمان.
یا می گویند سراغ حضرت را از سوره مبارکه قدربگیر.

تازه می فهمی آن آدرس های قبلی هم که به تو داده اند را باید بگذاری کنار!

سراغ امیرالمومنین (علیه السلام) را باید از سوره مبارکه توحید بگیری و با سوره مبارکه فجر به زیارت خود امام حسین (علیه السلام) بروی،

با اباالفضل عباس(علیه السلام)، که کار داشتی برو سراغ سوره مبارکه زمر،

امام کاظم و امام جواد (علیهما السلام) را می توان در سوره مبارکه فرقان یافت .

وتازه ما ایرانی ها هم باید به جای مشهد، برویم سراغ سوره مبارکه شمس برای زیارت آقایمان امام رضا (علیه السلام)،

اینجا دیگر راه زیارت امامین عسگریین خطرناک و ناامن نیست تا از زیارتشان منصرف شوی،

نمی خواهم روضه بخوانم اما اینجا دیگر حرم خانم حضرت زهرا (علیه السلام) پنهان نیست و تو هر وقت که خواستی و البته به شرط طلبیدن آنها، می توانی به زیارت هر کدام برسی.


کمی که فکر می کنی در می یابی که پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) همین مسیر قرآن را تشریع نموده است تا ما از رهگذر آن به بارگاه ایشان و اهل بیتش راه یابیم.

نکند اعتماد و تکیه مان به سوره های قرآن به اندازه ماشین های سر شارع الرسول هم نباشد، که آنها فقط راه حرم را می روند آن هم با کلی اما و شاید...
و سوره ها تضمینی ما را زائر خود اهل بیت می کنند.


...پس قرار ما سر شارع الرسول! (1)

اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ،
وَ اجْعَلِ الْقُرْآنَ لَنَا فِي ظُلَمِ اللَّيَالِي مُونِساً،
وَ مِنْ نَزَغَاتِ الشَّيْطَانِ وَ خَطَرَاتِ الْوَسَاوِسِ حَارِساً،
وَ لِأَقْدَامِنَا عَنْ نَقْلِهَا إِلَى الْمَعَاصِي حَابِساً،
وَ لِأَلْسِنَتِنَا عَنِ الْخَوْضِ فِي الْبَاطِلِ مِنْ غَيْرِ مَا آفَةٍ مُخْرِساً،
وَ لِجَوَارِحِنَا عَنِ اقْتِرَافِ الآْثَامِ زَاجِراً،
وَ لِمَا طَوَتِ الْغَفْلَةُ عَنَّا مِنْ تَصَفُّحِ الِاعْتِبَارِ نَاشِراً،
حَتَّى تُوصِلَ إِلَى قُلُوبِنَا فَهْمَ عَجَائِبِهِ،
وَ زَوَاجِرَ أَمْثَالِهِ الَّتِي ضَعُفَتِ الْجِبَالُ الرَّوَاسِي عَلَى صَلَابَتِهَا عَنِ احْتَِمالِهِ.


خدایا بر محمد و آلش درود فرست
و چنان کن که قرآن در تاریکی شبها مونس ما باشد،
و ما را از تحریکات شیطان و اندیشه های وسوسه آلود در امان دارد،
و پاهایمان را از رفتن به سوی گناهان مانع شود،
و زبانها را از گفتن باطل و نادرست بی آنکه آفتی ببیند لال گرداند
و اعضا و جوارح ما را از آلوده گشتن به گناه بپرهیزاند،
و ما را از به دیده ی عبرت نگریستن در امور که دست بی خبری و غفلت پوشیده داشته است بیاگاهاند
تا فهم شگفتی های قرآن و مثل های هشدار دهنده آن
که کوه های استوار با همه ی سر سختی از حمل آن ناتوانند به دلهایمان راه یابد.

بسم الله الرحمن الرحیم


همون طور که توی این تاپیــــک گفتم و داشتم دنبال مصادیق انکسار می گشتم، تو صحنه ی کربلا به یه شخص دیگه هم رسیدم که امام با رفتن ایشون، باز هم از انکسار گفتن : " لما وقع حبیب علی الارض بانَ الانکسار..."
حبیب!


راز انکسار امام، در پای حضرت عباس، توی اون تاپیک اشاره می شه.
ولی در مورد حبیب، این راز انکسار چی بوده؟؟



من فک می کنم، شاید راز این انکسار در پای حبیب، رو بشه تو همین جمله ای که حضرت در ادامه می فرمایند، پیدا کرد :


انس با قرآن!!


حبیب از پارکابی های حضرت امیر (علیه السلام) بوده و توی جنگ های جمل و صفین و نهروان هم حضور داشته.
ایشون از خواص حضرت بوده طوری که اون رو از حاملان علوم و اسرار حضرت امیر می دونند.


خب کسی که از خواص حضرت علی بوده، مطمئنا این وصیت مولاش علی، در تمام زندگیش جریان داشته :

" شما را و تمام فرزندادن و خاندانم را، و کسانی که این وصیت به آنها می رسد، به ترس از خدا، و نظم در امور زندگی، و ایجاد صلح و آشتی در کیان تان سفارش می کنم.
بترسید از خدا، بترسید از خدا، درباره قرآن که دیگران با عمل به آن از شما پیشی نگیرند."
"والله، الله فی القرآن! لا یسبقکم بالعمل به غیرکم"
(نامه 47 نهج البلاغه)


نه فقط حسین (علیه السلام) که هرکی با قرآن همنشین باشه، قرآن با گوشت و پوستش آمیخته می شه :
عن ابی عبدالله (علیه السلام) : من قرا القرآن و هو شاب مومن اختلط القرآن بلحمه و دمه.


پس حبیب که هرشب با قرآن سر می کنه که دیگه جای خود دارد : لقد کنتَ فاضلاً تختم القرآن فی لیلة واحدة!
برای همینه که رفتارهای قرآنی در زندگی حبیب جریان پیدا می کنه.
به همین دلیلم امام به او فرمود : لِله درک یا حبیب! یعنی دمت گرم حبیب!


ماهم می تونیم از قافله ی حبیب جا نمونیم و مثل حبیب شیم اگر قرآن مونس ما باشد...

بسم الله الرحمن الرحیم


چند روز پیش سالگرد شهادت حسین علم الهدی بود، دانشجوی دانشگاه هویزه!


همون شهیدی که وقتی خبر شهادتش رو به حضرت آقا رساندن، گفتند:
وقتی که خبر شهادت سید حسین علم الهدی را شنیدم، اول چیزی که به ذهنم آمد، شهادت حافظان قرآن در صدر اسلام بود...


همون شهیدی که وقتی قرآن جیبیش رو برای مادرش میارن تا بعد 18 ماه که فرزند رو ندیده، با این یادگار لحظه ای آرام شه، ولی گلایه می کنه که چرا قرآن فرزندم رو از او جدا کردید؟؟!! مگر نمی دانید او تا قرآن نمی خواند خوابش نمی برد...


هویزه، بهانه ی از قرآن گفتن است چنان که حتی پیکر بی نشان حسین علم الهدی، با قرآن سخن می گوید.

بودن همیشه ی با قرآن را حسین از دانشگاه کربلا آموخته : سر از تن جدا می شه اما سر از قرآن نه! چنان که حسین سال 61 هجری قمری اینگونه بود...



حتی توی دست نوشته ها و وصیت حسین هم، دعوت به قرآن موج می زنه :
"درون سنگر با خود سخن می گویم. راستی چه خوب است از این فرصت استفاده کنم و با قرآن آشنا شوم (پ.ن : ماها چقدر اوقات بیکاریمون رو به قرآن اختصاص می دیم؟؟)

آیات خدا را بخوانم و بعد حفظ کنم. سپس زمزمه کنم و بعد سرود کنم و بعد شعار زندگی کنم، باشد تا این دل پرهیجان و طپش را آرامش دهد.

و بعد با آن برای خود توشه بردارم و توشه را راهی سفر گردانم و در انتظار شهادت بمانم و بمانم...

آیات جهاد را، شهادت را، تقوا، ایمان، ایثار، اخلاص، عمل صالح... همه را پیدا کنم و سنگر کلاس درسم باشد..."

بسم الله الرحمن الرحیم

درسته که بنا بر گفته ی خود امام (رحمة الله علیه)، انقلاب ما، انقلاب پا برهنه ها بوده و به قول رهبری انقلابی برای رسیدن به عدالت اجتماعی.

ولی همین دو بزرگوار این دلایل انقلاب رو در اولویت های پایینتر قرار می دن و علت اصلی رو همون انقلاب اعتقادات و قرآن معرفی می کنند.


این خاطره ی رهبری از امام هستش مربوط به سال 57 همون روز اول دومی که امام اومدن ایران.
تو اون روزایی که انقدر سر امام شلوغ بوده و به واسطه ی دوری 15 ساله از ایران و انقلاب مسلما خیلی بازدیدها و کارها پیش روئه. ولی دقت کنید رفتار امام رو :

امام كه آمده بودند ايران - سال ۵۷ - خب ما اوّل يك نظر امام را ديديم، روزى كه ايشان وارد شدند آن‌جا زيارت كرديم امام را بعد هم شب كه آمدند مدرسه‌ى رفاه يك نظر ديديم، نزديك هم نرفتم كه مبادا مزاحمشان بشويم كه همه‌ى دورشان را گرفته بودند، مى‌بوسيدند، من گفتم، من يك نفر حداقل اذيت نكنم امام را، نرفتم،[گفتم] بعد مى‌رويم خدمت امام.


فردا شبش بود ظاهراً، يا يكى دو شب بود كه ایشان مدرسه‌ى علوى بودند، فرستادند ما را خواستند، بنده و بقيه‌ى برادرانى كه عضو شوراى انقلاب بوديم ماها را خواستند.

من وارد اتاق شدم، سر شب بود ديدم امام نشستند پشت قرآن دارند قرآن مى‌خوانند.
حالا كِى است؟ دو سه روز بعد از ورود امام، آن روزهايى كه شماها لابد يادتان هست در خيابان ايران و آن محوطه‌ى اطراف چه خبر بود از جمعيت و ولوله‌ى جمعيت.

امام مراجعات به او شده، آمده‌اند، رفته‌اند. حالا غير از اين‌كه مردم آمده‌اند مراجعه كردند، افراد خصوصى، سياستمداران، روحانيون، - نمى‌دانم - دوستان قديمى، افراد متفرقه آمدند خدمت امام، يكى پيشنهاد كرده، يكى پرسيده، يكى چيزى گفته، مرتب مشغول بود امام.

سرشب ايشان در اين همه غوغا كه حالا بعدش هم باز يك عدّه‌اى بخواهند ملاقات كنند، يك عدّه‌اى كار دارند، تا آخر شب باز امام كار داشت، در همه‌ى اين غوغاها بعد از نماز مغرب و عشا ايشان نشسته بودند در يك اتاق تنها انگار كه در اين دنيا هيچ خبرى نيست قرآن را باز كرده بودند، مشغول قرآن خواندن بودند.

يعنى امام یك روز هم قرآن خواندن يادشان نمى‌رفت؛ مرتب قرآن مى‌خواند. ببينيد اين دل با قرآن آشناست كه اين‌جورى است.



عبد صالح : انقلاب قرآن

بسم الله الرحمن الرحیم


راستی حالا که از اهمیت قرآن خوندن گفتیم و چه آثاری داره :

• اینکه حبیب رو به مقامی می رسونه که امام بهش می فرمایند : دمت گرم حبیب...

• اینکه حسین علم الهدی رو می کشونه به کربلای ایران تا یه کربلای دیگه ای اتفاق بیفته...

• اینکه امام با همین قرآن انقلاب می کنه...

• و ...

حواسمون باشه که همه ی اینها در سایه ی عمل به قرآن بوده نه صرف انس با اون.
اینجاست که اگه عامل نباشیم چیزی از عاقبت بخیری نصیبمون نمی شه.

ایجاست که مشخص می شه که چرا عاقبت بخیری بهترین دعاییه که می شه در حق کسی کرد :


نمونش می شه شمر :
سرباز علی (علیه السلام) بود اما سربار حسین (علیه السلام)!

البته وقتی خوب ها انقدر زود بد می شن، نباید فقط به یک دعا دلمون رو خوش کنیم : اللهم اجعل عواقب امورنا خیراً
باید دنبال ریشه ها و علتهاش باشیم
چرا قاری قرآن و جانباز صفین می شه قاتل حسین؟؟

چون به قرآنی که می خوند، عامل نبود (البته یکی از دلایلشه)


مثلا وقتی سوره ی همزه رو می خوند :
ویل لکل همزه لمزه

همزه یعنی شکستن، شخصیت یکی رو خورد کردن
لمزه هم یعنی کسی که همینطور نشسته داره طعنه می زنه.

مجازات "همزه و لمزه" چیه؟؟
"ویل" !!!!


ان شاءالله گذر هیچ کس به اونجا نیفته!
حتی فرعون هم اونجا نیست!!!
درجه و به قول امروزیا، کلاس فرعون هم بالاتر از اینهاست!!!

به همین دلیله که قرآن شخصیت شکنی و تمسخر کردن رو برنمی تابه.


تو کربلا بارها شمر دست انداخت و حرفای آزاردهنده ای رو به امام زد.
این صفات از جانباز امیرالمونین شمر ساخت.


معلوم نیست فردا چه تعداد از کارهای ما شبیه شمر باشه!! خدا می دونه!!!
از این به بعد قرآن که می خونم، بیشتر حواسم باشه
به کارها و رفتارم
به حرفام
.
.
.
.