۳۰/بهمن/۹۳, ۲:۵۸
حضرت علي عليه السلام فرموده است:
نشد که از دنيا دلي شاد و لبي خندان شود ، و پس از زماني بس کوتاه ، چشمي گريان پيآمد آن نباشد.
هر گاه خوشي به کسي روي آورد ، بي درنگ با شرنگ رنج ها رو گرداند.
شبنمي از رفاه بر بوستاني ننشانيد، جز آن که از گرفتاري و رنج ، رگباري سخت بر آن جا بباريد.
از دنيا جز اين انتظاري نيست که بامدادان ياور انسان باشد و شامگاهان چهره اي ناشناس بنمايد.
اگر يک سوي آن به کام شيرين آيد، ديگر سويش تلخ و هلاکت آور باشد.
هيچ کس از فراواني آن کامياب نشد، مگر آن که رنجي از رنج هاي آن را ديد...
*******************************************************
«لم يکن امرؤ منها في حبره الا اعقبته بعدها عبره و لم يلق من سرائها بطنا الامنحته من ضرائها ظهرا و لم نظله فيها ديمه رخا الا هتنت عليه مزنه بلاء. و حري اذا اصبحت له منتصره ان تمسي له تنکره و ان جانب منها اعذوذب و احلولي امر منها جانب فاوبي. لا ينال امرؤ من غضارتها رغبا الا ارهقته من نوائبها تعبا...» نهج البلاغه، خطبه 111 ترجمه ی مرحوم محمد دشتي .