تالار گفتگوی بیداری اندیشه

پناه بردن به پزشکی مدرن به معنی تکیه بر داروهای شیمیایی برای رفع بیماری ها، مثل خاموش کردن آتش با نفت است. برای لحظاتی آتش محو می شود ولی دوباره با عوارضی شدید از نقطه ای دیگر شعله می کشد. بیماری ریشه اش در عوالم دیگری است و وقتی که از آن جا نازل می شود بدن انسان مستعد آن می گردد که بروزاتی مادی مطابق با حقیقت بیماری نشان دهد. میکروب، ویروس و سلول های سرطانی نشانه های مادی حقیقت ماورایی است که به چنگ هیچ میکروسکوپی نخواهد آمد. مثل سایه ی جسمی که نشانه ای تاریک از آن جسم را بر دیواری نمایان می سازد. اما این سایه کجا و اصل بیماری کجا؛ مبارزه با این سایه که در تفکر غربی همان خراب کردن دیوار است، باعث می شود که سایه در محلی دورتر از دیوار قبلی تشکیل شود و چه بسا کار را سخت تر کند. دارو قدم اول در رفع بیماری نیست بلکه آخرین آن هاست. غرب به خاطر نوع جهان بینی که دارد فکر می کند حقیقت یک شی با نزدیکی مکانی به آن معین می شود پس محو عواملی را که جنس مکانی دارد موثر ترین روش برای رفع مشکلات خویش می داند. همانطور که برای رفع تمام دغدغه هایش سعی در سوء استفاده از طبیعت و تغییر افسار گسیخته ی آن دارد. غافل از اینکه تا ریشه ی اصلی را مرتفع نکند فقط صورت مساله را پاک می کند.


امام الرضا (علیه السلام) : کـُـلما اَحدث العبادُ من الذنوب ما لم یکونوا یعملون ، احدث الله لهم من البلاءِ ما لم یکونوا یعرفون.

هرگاه که بندگان ، گناهان تازه ای پدید آورند که قبلا مرتکب نمی شدند ، خداوند بلای تازه ای برایشان پیش می آورد که قبلا نمی شناختند.(وسائل الشیعه جلد یازدهم)

خداوند مهربان همه اش رحمت است حتی نزول بیماری اش. همه بیماری ها چه برای دوستداران او و چه برای دشمنانش رحمت هستند؛ اولی را به مقامات و نعمت های بالاتری می رساند و دومی را از بیشتر آلوده شدن به گناه و عذاب های اخروی سخت تر نجات می دهد که خودش رحمتی دیگر است. بیماری همه اش نجات است. پس راه نجات از آن نیز، خود اوست و اگر در دین داروهایی داده می شود تا به رفع بیماری کمک کنند، آن داروها خودشان عاملی هستند تا فرآیند طلب مغرفت از درگاهش کامل شود. شما مثلا اگر پنجره خانه همسایه را بشکنید اول معذرت خواهی می کنید آنگاه پنجره ی سالمی را برای تعمیر آن فراهم می نمایید(که داروست). چه فایده همسایه آزرده باشد و فقط پنجره اش تعمیر شود. اگر همسایه بدی باشد ممکن است جایی دیگر جبران کند! ناراحتی خداوند از بنده عامل اساسی است که البته این صاحب خانه ی که ما هر روز پنجره اش را می شکنیم، کریم ترین کریمان است و لابد با دیدن تنها پنجره ی تعمیر شده ما را می بخشد پس چرا داروی تنها کافی نیست؟ زیرا او می خواهد با معذرت خواهی، ما آدم شویم و به نعمت های او برسیم و الا او به معذرت چه نیازی دارد. بیماری بهانه ای است که ما برای آدم شدنمان راه منزل لیلی را فراموش نکنیم که اگر اینگونه شود هیچوقت کارهایمان درست نمی شود. بیماری همه اش رحمت است اگر به رحیم مطلق متوسل شویم و با بهانه ای مثل دارو ها هم اسباب جانبی را در نظر آوریم.

البته دارو فقط بهانه نیست و مرحله ای نازل از مراحلی است که برای معالجه باید در نظر آید: یعنی اینکه باید تمام مراتب کدورت بین بنده و خدا که عوامل بیماری است همه اش رفع شود؛ اینکه باید نخست به درگاهش توبه کنیم. امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) را واسطه کنیم و دل ایشان را به دست آوریم؛ اینکه حقوق مردمی را که به واسطه ی ظلم به آن ها خود را گرفتار کردیم جبران کنیم و اینکه باید خودمان را روحاً از گناهانی که عامل بیماری است پاک کنیم و بعد در مرحله ی آخر قوای بدن را متعادل کنیم تا داروی متناسب با طبیعت عضو بر ما موثر شود.حالا شما این نگاه به بیماری را به نگاه زمخت و بی روح غربی مقایسه کنید. فکر می کنند طبیعت با آن ها جنگ دارد و آن ها هم باید با آن بجنگند.

ان شاء الله که بشر به این نوع درمان که حکیمانی می خواهد که هم زمان روح و جسم را درمان کنند بازگردد صلوات.