تالار گفتگوی بیداری اندیشه

به نام خدا


سلام

1-تا حالا به این فکر کردین که چرا گاهی اوقات با اینکه کلی فکر کردین اما بازم اشتباه کردید ؟

2-تا حالا به این فکر کردید که چه جوری میشه علم حصولی رو به حضوری تبدیل کرد؟

3-فرق وسوسه با الهام چیه؟

4-چرا مردم بعضی کشورها رو براحتی میشه با شبکه های اجتماعی کنترل کرد؟


5-به نظرتون خشم بهتره یا مهربانی؟تو دار بودن بهتره یا ابراز کردن؟


به سوال اول و دوم فکر کنید،

از سوال سوم هم بگذرید.

سوال چهارم و پنجم رو جواب بدید،تا بعد بریم جلو و ببینیم این حرفا به چه دردی میخوره
.......
بعد نوشت: این سوالا خیلی مهم نیست و صرفا جهت ورود به بحث مطرح شد برای پیگیری مبحث اصلی به متن تاپیک مراجعه کنید.
این پست به بعد

4.نمیدونم

5.مهربونی(بعضی موارد خاص خشم).....ابراز کردن.

سلام...
4_ به نظر من چون عقلشون به چشمشونه و بی تحقیق و از راه دیدن تقریبا همه چی رو قبول میکنن...
خدا هم به همین دلیل از طریق قرآن مردم رو به تفکر و تدبر دعوت میکنه.


5_مهربانی و خشم باید کنترل شده باشن.
ابراز یا تودار بودن هم نسبیه.
ولی افراط تفریط نباید بشه...

سلام

4- کنترل حب و بغض کار یکی دو روز نیست ... مدت ها روی فرهنگ و عقل و روند منطقی ذهن مردم کار می کنن تا بتونن این کنترل ها رو اعمال کنن .... مثل وضعیت حجاب توی ایران، 30 سال طول کشید، اما آخر هم اونچه ک نباید میشد، شد ...
و البته درباره کنترل کردن، خدا نرسونه اون روز رو، اما

با این وضعیت جاسوسی و ثبت اطلاعات، کم کم میرسیم ب جایی ک ما رو مجبور می کنن ب انجام ی سری کارها
یا با ترسوندن این کار رو می کنن، یا با تطمیع کردن
فیلم کیف انگلیسی رو یادتونه ؟ ....

5- خشم و مهربونی هر کدوم در جایگاه خودش خوبه و باید استفاده بشه (اشداء علی الکفار، رحماء بینهم)

تو دار بودن بهتره، اما ب معنی این نیست ک کلا حرفی زده نشه و ... .
تو دار ، موقعی ک لازمه و بهتره، اون حس یا فکر، ابراز بشه

4- عدم آگاهی و جهل مردم . در طول تاریخ همیشه انسان های احمق برده بودند امروزه برده داری از بین نرفته بلکه شکلش تغییر کرده دوره ای این کار را ماهواره می کرد و به رخ کشی حماقت ها بحث های داخلی تاکسی بود امروز این کار را دنیای مجازی می کند که جولان حماقت را در کامنت ها می بینیم.


5- هم خشم لازم است هم مهربانی اما نکته که باد توجه کرد نیت و جایگاه بروز این صفات است . هر رفتاری غرض وغایت خاصی دارد و نمی توان یکی را کامل رد کرد انسان باید در رفتارش تعادل داشته باشد این تعادل کمی نیست که بگوییم الان 5تا مهربانی کردم پس 5تا هم غضب کنم بلکه کیفی هستند کفیت همان نیت و جایگاه خشم است
روایت آب دهان انداختن دشمن بر چهره مبارک حضرت علی (علیه السلام) حکایت همین جایگاه است زمانی که ملعون این کار را کرد حضرت از روی سینه دشمن بر خواستند و بعد از گردشی در میدان سپس ان فرد را به هلاکت رساند علت این بود که حضرت از این کار دشمن مغضوب شد اما این غضب برای خودش بود پس حضرت خشم برای خود را فرو برد و بعد دشمن به هلاکت رساند برای دشمنی اش با خدا پس اینجا شد خشم برای خدا . مسلما نه حضرت رسول (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) نه اصحاب ایشان نه حضرت علی (علیه السلام) و نه امام حسین (علیه السلام) و یارانشان در جنگ ها با لطافت و مهربانی نمی جنگیدند بلکه با خشم می جنگید اما این خشم خواستگاه شخصی نداشت که برای خودشان باشد بلکه برای حفظ دین خدا با دشمن بود نه حفظ مقام و مال دنیوی
دقیقا مهربانی هم اینطور است نباید مهربانی برای خود خودمان باشد که محبوب تر شویم که رای بیاروریم بلکه باید برای رضای خدا باشد
مهربانی از صفات خداوند است همینطور مغضوب بودن ، انسان آینه صفات الهی است یعنی اصل و ذات مقدس الله است انسان هم می تواند منعکس کننده این ذات باشد که کیفیت و مقدارش در انسان ها متفاوت است نبی اکرم (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) و امیرالمونین علی (علیه السلام) به عنوان انسان کامل گسترده ترین و شفاف ترین آینه منعکس کننده صفات الهی هستند

حالا که ما جایگاه رفتار را می دانیم پس میدانیم کجا و کی چه صفتی را بروز دهیم و چه صفتی را بروز ندهیم نیات شخصی سرکوب می شوند نیات الهی ابراز می شوند بازهم به همان مثال نبرد علی (علیه السلام) توجه کنید برای بروز یا پنهان سازی رفتارها

پ.ن : زمانی که صحبت از خشم می شود صرفا به معنای مشت و لگد و شمشیر کشیدن نیست هر شرایط نوعی از خشم را می طلبد زمانی که در کربلا یزیدیان می خواهند با شمشیر آخته امام بر حق و دین خدا را نابود کنند باید با شمشیر خشم را نشان داد زمانی که فامیل و دوست شما در دنیا امروز با حرف می خواهد ضربه به دین خدا وارد کند حتی قطع رابطه هم می تواند نمایش خشم باشد .

دیگه کمتر دوستان به اینطور تاپیک ها اهمیت میدن و کم لطفی می کنن .
سرکار خانم یاسین با همین 3تا نظر نمیشه ادامه داد ؟ قبلا تو این مباحث نظرات کم تاسف بار بود ولی خب با جو جدید تالار الان 3تا نظرم خیلی آمار خیلی خوبیه .
یه زمانی اگه یه روز نمیومدی تالار کلی مطالب مفید و خوب و از دست می دادی و الان اگه 1 ماهم نیایی چیزی از دست نمیدی

سلام......

(۴/خرداد/۹۴ ۱۷:۱۸)یاســین نوشته است: [ -> ]4-چرا مردم بعضی کشورها رو براحتی میشه با شبکه های اجتماعی کنترل کرد؟

ایرانو میگی؟؟
ببینید یه مساله ی هست که به فضای حاکم بر جامعه هم بر میگرده.
اگر جوونها و مردم ببینن میتونن توی زمینه های مختلف راحت توی جامعه اظهار نظر کنن اینقدر به این چیزا پناه نمیبرن.(چه اجتماعی چه سیاسی چه......)
ولی چون می بینن شرایط هر گونه اظهار نظری توی جامعه وجود نداره به اینا پناه میبرن.
میرن حرفا و درد دلها و گاها مسخره بازی و شوخی و خنده شون رو توی فضای مجازی انجام میدن در حالیکه باید شرایط همه ی اینا چه اظهار نظر چه شوخی و خنده چه درد دل توی محیط جامعه واقعا فراهم باشه!

(۴/خرداد/۹۴ ۱۷:۱۸)یاســین نوشته است: [ -> ]5-به نظرتون خشم بهتره یا مهربانی؟تو دار بودن بهتره یا ابراز کردن؟

مهربونی خیلی بهتره......
مثلا الان حیوانات با آدما دوست نیستن برای اینکه مهربونی ندیدن...
یا خود آدما هم با هم دیگه همینطورن!
ولی خب هر کدومش یه جاهایی نیازه دیگه.

قسمت دوم سوال پنج رو پاسخ میدم :
ابراز کردن بهتره
هیچ وقت از طرح چیزی ابایی یا غروری نداشتم حتی دوست داشتن.
حس خوبی داره وقتی اون چیزی که درونت هست یه حس قشنگ یا حتی زشت رو بخوای ابراز کنی نهایت صداقتست. از کسی هم دلخور بشم بدی شو رک بهش میگم.
اما خوب شکست های سختی تو برخی از حوادث زندگیم بجان خریدم با ابراز کردنم و خیلی وقتا تصمیم گرفتم تو دار باشم و خودمو ندامت کردم به عدم تو داری و حریم شخصی
اما تو داری منو خفه میکنه ، افسردم میکنه. کینه ایم میکنه.
این خصوصیات تو خیلی از ادما صدق میکنه
به تازگی ظرفیت هام کم شده به تازگی و برای بار سوم وقتی از نو شروع کردم به کتاب چشمهایش بزرگ علوی وقتی به خونسری استاد ماکان میرسم عصبی و کلافه میشم.

سلام خدمت دوستان گرامی

از همه بزرگوارانی که نظر دادن بسیار سپاسگذارم.دوستان نظرات خوبی دادن و عده ای جواب کامل رو هم گفتن.
یه مختصر بگیم بعد بریم سراغ اصل مطلب:

هیچ کدوم از صفات به خودی خود بد یا خوب نیستند،منتها توازن بین طبیعت (غریزه) و فطرت مهمه و اینکه کدوم صفت رو کجا استفاده کنیم.
که یکی از متجلیان این جمع اضداد،شخصیت والای امام علی علیه السلام بودن که در نزد یتیم در نهایت لطافت و رئوفیت و در نبرد،صفات خشن خودشون رو نشون میدادن.
حالا اگه کسی بخواد حق مظلومی رو بخوره مسلما با مهربانی نمیشه کاری کرد.
مشکل ما از اونجایی شروع میشه که صفاتمون مثل یه مشت گردو،قاطی پاتی ریخته درونمون و هیچ ساختاری نداره.

اگه با چرخه ساختار وجودی اشنا بشیم و تمرین کنیم،کم کم میشه این صفات رو سازماندهی کرد.
...............

در مورد اون ادما که چرا با جو شبکه های اجتماعی جو گیر میشن در مباحث جلوتر اشنا میشیم.

یه چیز جالبی که در انسان وجود داره اینه که تمام عوالم در خود انسان هست.عالم مثال،عالم عقل و ... و انسان و عالم مثل فرکتال میمونن.
استادمون میگه موقع خواب اون جسمم که مادی هست هیچ،اون شمایلی که در خواب داریم یه جورایی نزدیکه به جسم مثالیه ما،در واقع شکل داره،حد داره اما ماده نداره،لذا در خواب نسبت به این عالم محدودیت ها کمتر و لذتها بیشتره چون محدودیت ماده رو نداره. اونی هم که کل ماجرا رو شاهده خود واقعی شما هستین.
در عالم عقل نه حد داریم و نه محدودیت ماده.

ان شاالله به زودی وارد چرخه ساختار وجودی انسان میشیم.

(من اینا رو از ادراک خودم از کلاس نوشتم،اگه اشتباهی وجود داشت خوشحال میشم دوستان تصحیح کنن)

اصلا این تاپیک رو ندیده بودم! عاشق این مباحثم مرسییی خانم یاسین :دی

چرا شبکه اجتماعی؟

اول باید ببینیم چرا عضو میشیم ... موضوع اینه که وقتی تو دنیای واقعی ارتباط داریم تعداد آدمهای اطرافمون زیاد نیست ، ولی تو دنیای مجازی همزمان میشه از ۴۰۰ نفر خبر گرفت و باهاشون صحبت کرد . همین باعث میشه کنترل در سطح بزرگ اتفاق بیفته .بزرگترین و بیشترین اشتباهی که تو این دنیاها اتفاق میفته اینه که ما شخصیت مجازی و معادل شخصیت حقیقی میگیربم . حالا چه اتفاقی میفته؟؟ میان یه خبر رو پخش میکنن و مردم میان میبینن خب ، فلانی اینو گفته حتما درسته ، منم موافقم . نفر بعدی میاد میبینه دو نفر قبولش دارن حتما درسته ... تا به جایی میرسه که ۵۰۰ ۶۰۰ نفر قبول کردن ، یا باور کردن ، و هیچکس شک نکرده یا دنبالشو نگرفته چون اعتماد کردن ب اول زنجیره .
در واقع شبکه ی اجتماعی فرد رو هدف نمیگیره . جامعه رو هدف میگیره .از حلقه ی دوستان استفاده میکنه ، چون یه نفر ، کل حلقه رو گمراه میکنه(نه لزوما از قصد) و هر حلقه با بعدی اشتراک داره ...
حالا نمیدونم این چقدر ربط داشت :د

سوال ۵: جا داره خب .... یه وقتی هست ، شاید خیلی وقتا بهتره بروز داده نشه . صبر بشه ، بخشیده بشه .... چون خیلی وقتا خود اون طرف مقابل میفهمه کارش اشتباه بوده . ولی خشم هم خیلی جاها کاربرد داره . اونجایی که باید تلنگر زد . چون طرف نمیخواد که به خودش بیاد! حالا این طرف میتونه یه دوست باشه ، یه نفر باشه ، میتونه یه لشکر باشه ... یه کشور باشه ....
ولی همون عصبانیت هم باید از سر مهربانی باشه ، از سر عطوفت برای طرف مقابل باشه .اگه قراره نتیجه ی مطلوب داشته باشه . وگرنه فط دیوار دفاعی ایجاد میکنه .
باز هم نمیدونم به بحث اینا ربط داشت یا نه!!