۱۷/خرداد/۹۴, ۱۳:۱۵
بسم الله الرحمن الرحیم
قصد داشتم ذیل موضوع کاربر محترمه سیمرغ عزیز این قضیه رو مطرح کنم ولی بهتر دیدم جداگانه به صورت ضمیمه این کار رو کنم.به نظر دوستان حالا آیا کسی یک شبه شد حافظ قرآن دردی از جامعه رو حل کرد؟ قرآن رو برعکس خوند درمانی برای درد جامعه انسانی شد؟ اصلا قرآن رو از بر بودن ایشون افتخار و شگفتی داره؟
پاسخ این سوالات منفی است؟
چرا؟
حالا ایشون شد حافظ کل قرآن و بعضی افراد نقطه چین و به ظاهر نقطه چین ایشون رو مکررا امتحان می کردند که آیا واقعا قرآن را حفظ هست یا نه؟
که چه طور بشود؟ که چه دردی رو حل کند؟
الان ضعیف ترین رایانه کل قرآن رو به صد زبان و دویست تفسیر در آن زمان برای ما بازگو می کند. حفظ بودن و حفظ پرسیدن که نه کار عجیبی هست و نه دردی از ما دوا کرده است و نه می کند و نه خواهد کرد. هر فایده ای هم داشته باشد فقط برای خود شخص هست. برعکس خوندنش که اصلا فبها...
ما اینهمه می گیم بعضی از حمقای جهان اومدن تو حماقتشون رکورد زدند شده بعضی از رکورد های گینس. خب این امر درسته. ولی آیا قرآن رو یک شبه حفظ شدن و افتخار کردن به آن در نفس عمل با رکورد های گینس فرقی داره؟ سوء تفاهم نشه. توهین به شخص کربلایی کاظم و یا قرآن مبین نیست.نقطه چین بعضی از ما هاست(خودم رو می گم) وقتی میبینیم کسی از غیب بهش قرآن رو میدن فکر می کنیم باید بریم اون بنده خدا رو صد بار امتحان کنیم که راست می گه یا نه و بعد اون صد بار عمرش به سر میرسه و دار فانی رو وداع می کنه.
ایشون به غیر از لفظ قرآن، ظاهرا شان نزول آیات و مورد استفاده تک تک آیات در زندگی رو بهش داده بودند (بنا به اظهارات اولادشون) ولی هیچ کس از ایشون این سوالات رو نکرد. فقط از ایشون تردستی ای می پرسیدند که شیطان هم مطمئنا بلده انجام بده.
می دونید کدوم قضیه تاریخی به یادتون میاد؟ اون اعرابی که از حضرت امیر المومنین علیه السلام در مورد تعداد تار های موی سرش می پرسید در صورتی که چیز های پرسیدنی زیاد بود.
یا حق