تالار گفتگوی بیداری اندیشه

نمونه­ای از تحریفات جدید در منابع اهل سنّت
10 تاریخ الخلفا
جلال الدین عبد الرحمن بن ابی بکر سیوطی، یکی از علمای بزرگ اهل سنّت، در کتاب تاریخ خلفا چاپ دارالکتاب العربی ذیل عنوان «فصل فی أولّیات عمر » آورده است:

و أوّل من ضرب فی الخمر ثمانین، و أوّل من حرّم المتعة، و أوّل من نهی عن بیع أمهّات الأولاد، و أوّل من جمع الناس فی صلاة الجنائزعلی أربع تکبیرات.... [50]

و در چاپ دیگر به تحقیق و مقدمه شیخ قاسم سماعی و شیخ محمد عثمانی عبارت پیش گفته را این­گونه تحریف کرده اند: «و أوّل من عاقب علی الهجاء و أوّل من نهی عن بیع أمهّات الأولاد». همان گونه که ملاحظه می­گردد، جمله «و أوّل من ضرب فی الخمر ثمانین و أوّل من حرّم المتعة» به جهت ملاحظاتی حذف و تحریف شده است.[51]

11 وهابیّت و تقطیع روایات شیعه
تحریف و دستبرد وهابیت تنها در آثار اهل سنّت خلاصه نمی شود بلکه آنان از هر وسیله­ای برای ترویج پندارهای خویش استفاده می­کنند. دکتر ناصر القفاری، یکی از نظریه پردازان جریان وهابیّت، در کتاب اصول مذهب الشیعة الامامیّة الإثنی عشریة در مسئله رؤیت خدا، روایتی را از کتاب توحید شیخ صدوق و از بحارالأنوار این گونه نقل می­کند: «عن أبی بصیر، عن ابی عبدالله ع قال قلت له: اخبرنی عن الله عزوجل هل یراه المؤمنون یوم القیامة؟ قال: نعم»[52] و در نقل روایت به همین مقدار اکتفا کرده و از آن نتیجه گرفته است که ائمه شیعه: قائل به رؤیت خدا بوده اند و شیعیان بر خلاف دیدگاه ائمه: رؤیت را نمی پذیرند!

آنچه قفاری نقل کرده، قسمتی از روایت است که در جهت خواست خودشان آن را انتخاب کرده است و تتمه روایت را که بخش اعظم آن است، تقطیع و حذف کرده است. در ادامه روایت، مراد از رؤیت به روشنی تبیین شده است که مقصود امام ع از رؤیت، رؤیت مورد ادعای قفاری نیست، بلکه رؤیت قلبی مراد بوده است. تمام روایت چنین است:

عن أبی بصیر، عن أبی عبدالله ع قال قلت له: اخبرنی عن الله عزوجل هل یراه المؤمنون یوم القیامة؟ قال: نعم، و قد رأوه قبل یوم القیامة. فقلت: متی؟ قال: حین قال الله: ألست بربّکم؟ قالوا: بلی. ثمّ سکت ساعة. ثمّ قال: و إنّ المؤمنین لیرونه فی الدنیا قبل یوم القیامة! ألست تراه فی وقتک هذا؟ قال أبوبصیر: فقلت له: جعلت فداک! فأحدث بهذا عنک؟ فقال: لا فإنّک إذا حدثت به فأنکر منکر جاهل بمعنی ما تقوله، ثّم قدر أن ذلک تشبیه کفر، و لیست الرؤیة بالقلب کالرؤیة بالعین. تعالی الله عما یصفه المشبهون و الملحدون.[53]

دکتر قفاری، متفکر و نظریه پرداز معاصر وهابیّت، برای بدنام کردن مخالفین خودش خصوصاً مذهب شیعه امامیه، علاوه بر تقطیع و حذف قسمتی از روایات، خودش کلماتی را به روایات افزوده تا در عقاید و باورهای شیعه خدشه کند.

قفاری در کتاب یاد شده ادعا می­کند که در کتاب کافی روایتی وجود دارد که می رساند امامان شیعه سیزده نفر هستند. او می­گوید:

کما إنّک تری الکافی أصحّ کتبهم الأربعة قد احتوی علی جملةٍ من أحادیث تقول بأنّ ألائمّة ثلاثة عشر، فقد روی الکلینی بسنده عن أبی جعفر ع قال: قال رسول الله ص إنّی و اثنی عشر إماماً من ولدی. ... [54]

وقتی به اصول کافی مراجعه می­کنیم، می بینیم که کلمه «اماماً» در حدیث مذکور اصلاً وجود ندارد، بلکه عبارت این چنین است: «إنی و اثنی عشر من ولدی و أنت یا علی...».[55]

بدیهی است اگر «اماماً» در حدیث وجود داشته باشد، مفاد حدیث منطبق بر ادعای قفاری می­شود، ولی حدیث مشتمل بر این کلمه نیست، بلکه پیامبر خدا در این حدیث می­فرماید که من و تو یا علی و دوازده فرزندم که عبارت­اند از فاطمه زهرا س و یازده امام معصوم، اوتاد زمین هستیم. پس در این حدیث بحث از امامت و تعداد امامان نیست. البته به طور ضمنی تعداد ائمه هم از آن استفاده می شود، ولی قفاری «اماماً» را بر آن افزوده است تا تعداد ائمه دوازده گانه را زیر سؤال ببرد.

نمونه­ای از تحریفات جدید در منابع اهل سنّت

نتیجه
با توجه به آنچه گذشت، آشکار می شود که وهابیت برای اثبات ادعاهای خویش، اهداف طولانی و دراز مدتی را در سر دارند و برای رسیدن به آنها از هر تلاشی فرو گذار نیستند و بی محابا دست به هر کاری می­زنند، مسلمانان و پیروان مذاهب را تکفیر، مخالفین خویش را ترور، قبور و مشاهد انبیا و اولیا را تخریب، و آثار و متون اسلامی را تحریف می­کنند.

پی نوشت ها

نقل قول:[1] . الرد علی کتاب أصول مذهب الشیعة الأمامیة الإثنی عشریة، ص18- 19.
[2] . صحاح جوهری، ج 4، ص 1324؛ لسان العرب، ذیل کلمه حرف.
[3] . معجم‌ مقاییس اللغة، ج2، ص 43.
[4] . المفردات، ص228.
[5] . سوره‌ نساء، آیه 46.
[6] . روضه كافي، ص 53.
[7] . برای نمونه ر.ک: منهاج السنة، ج7، ص 324.
[8] . ترجمه تفسير الميزان، ج‏1، ص 321.
[9] . همان، ص 354.
[10] . سوره بقره، آیه 75.
[11] . بی¬جهت نیست که وهابیت دست به تحریف متون اسلامی زده و بی‌محابا هر آنچه را که مخالف با پندارهای آنان است، حذف و تحریف می¬کنند؛ زیرا برخی نسب محمد بن‌عبدالوهاب، رهبر وهابیت، را از خانواده یهودی دانسته‌اند. نام جد پدری او «شولمان» است که خربزه فروش بود و چون برای او ثمره¬ای نداشت، به تجارت دین پرداخت. نام خود را به سلیمان تغییر داد و سرانجام به نجد آمد و در شهر عیینه ساکن شد و خود را از نسل ربیعه معرفی کرد و بعد از سال‌ها، محمد بن‌عبدالوهاب در شهر عیینه به دنیا آمد. اولین کسی که به یهودی بودن نسب محمد بن‌عبدالوهاب اشاره کرده است، شاعری به نام حمیدان الشویعر (م1180ق) است که هم‌عصر محمد بن‌عبدالوهاب و محمد بن‌سعود بود و به دست آنها مسموم شد( تاریخ آل سعود، ص19-25) .
[12] . «کسانی که به آنان کتاب آسمانی داده‌ایم، همان‌گونه که پسران خود را می‌شناسند، پیامبر را می‌شناسند و البته گروهی از آنان حق را دانسته، کتمان می‌کنند»ـ(سوره بقره، آیه 146).
[13] . سوره بقره، آيه 159.
[14] . حماسه حسینی، ج 3، ص 28 .
[15] . وفیات الأعیان، ج 4، ص 328 .
[16] . رساله جاحظ،ص 16 .
[17] . سوره بقره، آيه 207.
[18] . شرح نهج البلاغه، ابن ابی‌الحدید، ج 4 ص 73؛ الغارات، ج2، ص 840و841؛ بحارالانوار، ج33، ص 215.
[19] . سوره بقره، آیه 204.
[20] . شرح نهج البلاغه، ابن ابی‌الحدید، ج 4 ص 73؛ الغارات، ج2، ص 840و841؛ بحارالانوار، ج33، ص 215.
[21] .مستدرک، ج 4، ص 515.
[22] . أعيان المصر، ج10، ص 234.
[23] . سوره شعراء، آیه 214.
[24] . جامع البیان، ج19، ص 146.
[25] . تاریخ الامم و الملوک، ج 2، ص 321.
[26] . الجواهر و اليواقيت، ج 2، ص 143.
[27] . الفتوحات المکيّة، ج 3، ص 327.
[28] . الصواعق المحرقة، ص 5؛ تاریخ الإسلام، ج19 ص 242.
[29] . بخاری خود به انگيزه تأليف صحيح اشاره كرده و گفته: «كُنّا عند اسحاقِ بن راهويه فقال: لو جمعتم كتاباً مختصراً لصحيح سنّة رسول الله9؟ قال: فَوقعَ ذلكَ في قلبي، فأخذتُ في جمع الجامع الصحيح» (مقدمه صحيح بخاري، ص 15).
[30] . مقدمه فتح الباري في شرح صحيح البخاري،ص 465. بسیاری دیگر از علمای اهل‌سنّت کتاب بخاری را «اصح الکتب»بعد از قرآن می‌دانند و به آن معترف‌اند.(صحیح مسلم بشرح النووی، ج1، ص14؛ فتح الباري بشرح صحیح البخاري، ج1، ص5). بعضی دیگر، کتاب بخاری را وسیله‌ای برای جلب برکات آسمانی و دفع امراضی همانند طاعون و باعث جلوگیری از خطر غرق شدن کشتی می‌دانند(قواعد التحدیث، ص227) و حتی بعضی از آنها گفته‌اند که صحت کتاب بخاری به امضای پیامبر اسلام9رسیده است! ابو زید مروزی گفته: «سمعت خالد بن عبد الله المروزي يقول: سمعت أبا سهل محمد بن أحمد المروزي يقول: سمعت أبا زيد المروزي يقول: كنت نائماً بين الركن والمقام فرأيت النبي9في المنام فقال لي: يا أبا زيد إلى متى تدرس كتاب الشافعي ولا تدرس كتابي؟ فقلت: يا رسول الله وما كتابك؟ قال: جامع محمد بن إسماعيل» (مقدمه فتح الباري، ص 489).
[31] . «خداوند مخلوقات خویش را خلق کرد و هنگامی که از آفرینش آنان فارغ گردید، آن‌گاه رحم ایستاد و به ‌خداوند پناه آورد و خداوند به او گفت ساکت باش؛ رحم گفت: این مقام کسی است که از جدایی به تو پناه( (می‌برد پس خداوند فرمود: آیا راضی نمی‌شوی که هر کس با تو پیوند داشت من نیز با او پیوند داشته باشم و هر کس تو را جدا افکند، من نیز از او جدایی یابم؟ رحم گفت: خداوندا، همین‌گونه است [من راضی هستم]».
[32] . شرح صحيح مسلم نووی، ج1، ص 19.
[33] . همان.
[34] . الصواعق المحرقة، ج2، ص 272.
[35] . کنز العمال، ج 14، ص 264، 38662.
[36] . المستدرک علی الصحیحین، ج3، ص 154.
[37] . خصائص مسند امام احمد، ص 13.
[38] . ینابع المودة، ج 1، ص 178.
[39] . الأذکار النوویة، ص 295.
[40] . حیات محمد، ص 104.
[41] . روح المعاني، ذیل آیه 22 سوره‌ شوری ،ج 13 ،ص 32.
[42] . ردود علی شبهات السلفیة، ص249.
[43] . تفسیر ابن کثیر ، ج 3، ص 477؛ سوره احزاب، آیه 6.
[44] . تفسیر ابن کثیر ، ج 4، ص 469.
[45] . المناقب، ج 3، ص 133.
[46] . معارف ابن قتیبة، ص 92.
[47] . حاشية الصاوي على تفسير الجلالين، ص 78.
[48] . حاشية الصاوي على تفسير الجلالين ، ص77.
[49] . سوره فاتحه، آیه 7.
[50] . تاریخ الخلفا، ص 107.
[51] . همان، ص 106.
[52] . اصول مذهب الشیعة، ج2، ص668-669.
[53] . توحید صدوق، ص111 ؛ بحار الأنوار، ج4، ص44.
[54] . أُصول مذهب الشیعة، ج 2، ص 809.
[55] . اصول کافی، ج1، ص534، حدیث17

منابع کامل

نقل قول:اطلاعات کتابشناسی:
* قرآن کریم.
1. الأذکار النوویة: محیی الدین ابوزکریا یحیی بن شرف نووی، بیروت: دارالفکر للطباعة و النشر و التوزیع، 1414ق.
2. الأذکار النوویة: محیی الدین ابوزکریا یحیی بن شرف نووی، تحقیق: عبدالقادر الأرنؤوط، ریاض: دار الهدی، چاپ سوم، 1408ق.
3. أُصول مذهب الشیعة الامامیة الإثنی عشریة عرض و نقد: محمد القفاری، عربستان: دارالرضا للنشر و التوزیع، چاپ دوم ، 1418ق.
4. بحارالأنوار: محمد باقر مجلسی، بیروت: مؤسسة الوفاء، 1404ق.
5. تاج اللغة وصحاح العربيّة: إسماعيل بن حماد جوهري، تحقيق: أحمد عبد الغفور عطار، بیروت: دار العلم للملايين، چاپ چهارم، 1990م.
6. تاریخ الأمم و الملوک: محمد بن جریر طبری، بیروت: دارالتراث، چاپ دوم، 1387ق.
7. تاریخ الخلفا:جلال عبدالرحمن ابی بکر سیوطی، بیروت: دارالکتب العربی، بی‌تا.
8 . تاریخ الخلفا:جلال عبدالرحمن ابی بکر سیوطی، مقدمه: شیخ قاسم السماعی الرفاعی و شیخ محمد عثمان، بی‌جا، بی‌تا.
9. تاریخ آل سعود: ناصر السعید، بیروت: مطبعة الإتحاد، بی‌تا.
10. تاريخ الإسلام: شمس الدین ذهبی، بیروت: دارالکتب العربی، 1407ق.
11. ترجمه تفسير الميزان: محمد حسین طباطبایی، قم: دفتر انتشارات اسلامى جامعه‏ مدرسين حوزه علمیه، 1374ش.‏
12. جامع البیان: ابن جریر طبری، بیروت: دارالفکر للطباعة و النشر، 1415ق.
13. حاشیة الصاوی علی تفسیر الجلالین، بیروت: دار إحیاء التراث العربیة، 1419ق.
14. حاشية الصاوي على تفسير الجلالين :احمد بن محمد خلوتی، تحقیق: محمد عبدالسلام شاهین، بیروت: دار الكتب العلمية، چاپ اول، 1420ق.
15. حماسه حسینی: مرتضی مطهری، تهران: صدرا، 1365ش.
16. حیات محمد: محمد حسین هیکل، مصر: مطبعة مصر، چاپ اول، 1354 ق .
17. حیات محمد: محمد حسین هیکل، مصر: مکتبة النهضة المصریة، 1968م. 18. خصائص مسند الإمام أحمد: محمد بن عمر بن أحمد المديني، ریاض: مكتبة التوبة،1410ق. 19.
الرد علی کتاب أصول مذهب الشیعة الأمامیّة الأثنی عشریّة للقفاری: عبدالقادر عبد الصمد، بیروت: دارالوحدة الإسلامیة، مطبعة التوحید، چاپ اول، 1422ق.
20. روح المعاني في تفسير القرآن العظيم والسبع المثاني: أبي الثناء شهاب الدين سيد محمود آلوسي بغدادي، دار الکتب العلمیة، 1415ق.
21. روح المعاني في تفسير القرآن العظيم والسبع المثاني: أبي الثناء شهاب الدين سيد محمود آلوسي بغدادي، بیروت: دار إحياء التراث العربي، بی‌تا.
22. الروضة من الكافي: ابو جعفر محمد بن یعقوب کلینی، تهران: دارالکتب الإسلامیة، چاپ چهارم، 1362 ش.
23. شرح نهج البلاغه: ابن ابی الحدید، تحقیق: محمد ابوالفضل ابراهیم، قاهرة: دارالإحیاء الکتب العربیة، بی‌تا.
24. صحیح بخاری: محمد بن اسماعیل، بیروت: دار إحياء التراث العربي ـ دار الكتب العلمية، بی‌تا.
25. صحیح بخاری: محمد بن اسماعیل، بیروت: دار الفكر، بی‌تا.
26. صحیح بخاری: محمد بن اسماعیل، ریاض: دار السلام للنشر و التوزیع، بی‌تا.
27. صحيح مسلم بشرح النووي: أبو زكريا يحيى بن شرف النووي، بیروت: دار إحياء التراث العربي ،1392ق.
28. الصواعق المحرقة: ابو العباس محمد بن علي بن حجر هيتمي، لبنان: مؤسسة الرسالة، چاپ اول،1417ق.
29. الغارات: ابراهیم بن محمد ثقفی کوفی، تحقيق: جلال الدين حسينى ارموى، تهران: انجمن آثار ملى، 1353ش. 30. فتح الباري شرح صحيح البخاري: أحمد بن علي بن حجر ابو الفضل عسقلاني ، بیروت: دار المعرفة، بی‌تا.
31. قواعد التحديث من فنون مصطلح الحديث: محمد جمال الدين قاسمي، بیروت: دار الكتب العلمية، 1399ق.
32. المستدرک علی الصحیحین: حاکم نیشابوری، بیروت: دارالمعرفة، بی‌تا.
33. معارف: ابن قتیبه، قاهرة: دارالمعارف، بی‌تا.
34. معجم مقاييس اللغة: احمد بن فارس بن زکريا، بیروت: دارالفكر، 1399 ق.
35. المفردات في غريب القرآن: ابو القاسم حسين بن محمد راغب اصفهانی، تحقیق: سید محمد گیلانی، لبنان: دار المعرفة، بی‌تا.
36. مناقب: ابن شهر آشوب ، نجف: مطبعة حيدرية، 1373ق .
37. منهاج السنة النبویة في نقض کلام الشیعة القدریة: عبدالحلیم حرانی ابن تیمیة، تحقیق: دکتر محمد رشاد سالم، بی‌جا، چاپ اول، 1406ق.
38. وفیات الأعیان و أبناء أبناء الزمان: ابوالعباس شمس الدین احمد بن محمد بن ابی بکر بن خلکان، بیروت: دارصادر، بی¬تا.
39. ینابع المودة لذوي القربی: قندوزی، بی‌جا، دارالأسوة للطباعة و النشر، چاپ اول، 1416ق.

دوستان این بحث اینقد هست که هرچقدر بگیم بازم کمه
البته این مطالب که اضافه میشه مطالبی هست ادامه مطالب نقاله اصلی نیست بلکه مطالب اضافه ای هست که تقدیم شما میکنم تا دستون خالی نباشه.
فقط اینهما رو میگم براتون که اگه تو مدارک جدید اختلاف شد و گفتن تو کتاب ما نیست بدونین چیشد که دیگه نیست . حذف عباراتی که برای بعضی تفکرات اخرین ضربه هست. پس دقت کنید تو بحث که ممکنه کتاب و مدرکی ارایه بده و این حرف ها توش نباشه پس در نهایت دقت و درخواست سند کامل یجورایی واجبه.
ادامه مطالب .

تحریف کتاب تاریخ یعقوبی

یعقوبی در تاریخ خود ج 2، ص 37، چاپ نجف، سال 1358 می نویسد: «... و قد قیلَ: أنّ آخر ما نزل علیه: «الیوم اکملت لکم دینکم و اتممتُ علیکم نعمتی و رضیت لکم الاسلام دینا» و هی الروایة الصحیحه الثابتة الصریحة، و کان نزول ها یوم النّص علی امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب صلوات اللّه علیه بغدیر خم...»

اما آنچه که در چاپ بیروت در سال 1379 ق / 1960 م در ج 2، ص 43 به چاپ رسید به این صورت تحریف شده است: «و کان نزولها یوم النفر علی امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب صلوات اللّه علیه بعد ترحّم...»