تالار گفتگوی بیداری اندیشه

«زیر مجموعه ی فنّ تقوا»

در این تاپیک آنچه مورد بررسی بیشتر قرار می گیرد عدم انتقاد پذیری ناشی از غرور است...


چه چیزی غیر از غرور سبب می شود انتقاد پذیر نباشیم؟!
چه چیزی غیر از غرور سبب می شود به دیگران احترام نگذاریم؟!
چه چیزی غیر از غرور سبب می شود جایگاه خود را نشناسیم؟!
و...
غرور مانند سمّی است که مانع پیشرفت معنویت قلب و روح و اخلاق و ... خواهد شد ...

غرور مانعی جدیست در راه تمرین فنّ تقوا

علامه مجلسی رحمة الله علیه در روایتی نقل شده از امام محمد باقر علیه السلام در حلیة المتقین آورده اند:

«متابعت کن کسی که تو را می گریاند (درحالیکه) خیر خواه توست
ومتابعت مکن کسی که تورا می خنداند ودر مقام فریب دادن توست»

اهمیت این حدیث زمانی برای بنده روشن شد که انسان های خیر خواه وخوش قلب صرفا به دلیل انتقاد مورد اتهام قرار گرفتند درحالیکه کسی به پیامد های متعدد آن که ناشی از قلب مریض می باشد هیچ توجهی نداشت

اینجاست که تصفیه ی قلب با توکل بر خدا امری بسیار ضروری است زمانی که از رفتارهای کودکانه خود شرمنده می شویم (به عنوان کسی که تجربه دارد عرض می کنم) شاید آن زمانیست که اهمیت آن چنان در نظر مهم باشد که برای جبران خطاهای جاهلانه خود فکری اساسی کنیم...

اگر شخصی واقعا بخواهد تمرین تقوا داشته باشد وبه رفتارهای خود توجه کند هر قدر که زمان بگذرد درک این خطاها آسان تر ودر نتیجه جبران آن آسان تر خواهد شد.

درصورت بی توجهی گذر زمان انسان را به یک پیر جاهل تبدیل خواهد کرد.

به نظرم نقل داستان هایی تجربه شده بتواند پیامدهایی از این مساله مهم را روشن نماید..

ان شاءالله در صورت وجود وقت ادامه دارد...

بسم الله الرّحمن الرّحیم


تقدیم به دوستان با معرفتی که گاه از سوی دیگری مورد نصیحت واقع می شوند و گاه دیگری را مورد نصیحت خویش قرار می دهند

تا بدین صورت با کمک هم دری از درهای بهشت را باز کنیم ان شاءالله

تفاوت امر به معــروف با نهی از منکــر چیست؟!

آیا این دو با یکدیگر مساوی هستند؟ آیا مکمل یکدیگرند؟

به نظر بنده امر به معروف خواهر و نهی از منکر برادر او می باشد !!!

گاهی می خواهم به کسی که علاقه دارم کمک کنم تا در امری پیشرفت داشته باشد؛

مثلا وقتی دوست جوان خود را می بینم که در خوردن غذا زیاده روی می کند او را نصیحت می کنم و چند نکته را به او یاد آوری می کنم...

امر به معروف کردن گاهی برای زمانی نیست که منکر صورت گرفته باشد

یک بار زمانی که دوست خودم را نصیحت کردم فکر کرد آن نصیحت " امر به معروف و نهی از منکر" هست

خب درحالی که او مرتکب "منکر" نشده بود که بنده او را نهی کرده باشم و صحیح آن بود که بنده امر به معروف کرده بودم

او کار اشتباهی نکرده بود لیکن گاهی امر به معروف برای زمانی است تا راه های بهتر را برگزینیم.

سپس در مقابل نصیحت دیگران غرور به خرج ندهیم زیرا دوست شما می خواهد راه میان بر را به شما نشان بدهد تا زود تر به مقصد برسید...

خرج کردن غرور در این هنگام آثار و عواقبی دارد

موجب سخت شدن قلب می شود ، در مبحث اعراض نفسانی در طب سنتی می خوانیم که سخت شدن قلب موجب بیماری می شود

وقتی دوست شما راه بهتر را به شما نشان می دهد و قلب شما نتواند آن را بپذیرد به ناچار به همان راه قبلی ادامه می دهید

در این راه ممکن است با مشکلاتی اساسی مواجه بشوید که گاه قابل جبران نباشد...


البته امر به معروف چندحالت دارد گاه منع ترک اولی کردن است و گاه امر به نیکی فراموش شده وگاه هم در همان قالب نهی از منکر نمایان می شود یعنی زمانی که راه صحیح به جای منکر امر می شود

لیکن همیشه امر به معروف به معنای وجود منکر نیست...