تالار گفتگوی بیداری اندیشه

فصل اول : برنامه ریزی شهری و سکونت

"اوربانیسم یا اعتیاد به شهر و شهر نشینی برنامه کاپیتالیسم برای کنترل مطلق است. در پایان این پروسه بسط و انکشاف منطقی که با نیت تسلط کامل انجام میگیرد. اکنون سیستم باید کل فضا را بر اساس دکور دلخواه خود طراحی کند".



هنگامیکه این دنیا بوسیله نیروی کار از خود بیگانه شده ساخته می شود، دنیای شهر نیز با پوسته و دکورش به زندانی برای سکونت اجباری تبدیل می گردد. جهانی کثیف، فاقد هرگونه رنگ و بو و مزه ای که بزرگترین تولید آن بدبختی می باشد. این دکور با قالب و زندان هایش جزو ساخت و ساز دایمی دولت است. چیزی در آن ثابت نیست. تنها توجیه این طراحی بی وقفه فضا که ما را احاطه نموده، فراموشی عمومی و بی امنیتی می باشد که ساکنان را مجبور به زندگی گیاهی در آن نموده است. سیستم همه چیز را طبق تصویر مورد نظر خویش بازطراحی میکند. دنیایی که روزانه مثل یک کارخانه، کثیف تر و پر سرو صداتر میگردد. هر اینچ از زمین توسط دولت یا بخش خصوصی اشغال شده است. نماد علنی این سرقت اجتماعی، تسلط و اشغال زمین ومحصور کردن آن بوسیله دیوارها، نرده ها، مرزها و سیم خاردارها می باشد. این ظواهر نشانه حمله و کنترل همه جانبه می باشند. اما بهرحال این در هم آمیختگی فضاها که بخاطر مقاصد اقتصادی-تجاری می باشد، هدف و مقصد اول این دوران غمگین اند. جهان به یک بزرگراه وسیع و پرسرعت برای ترانزیت کالا تبدیل گشته و هر مانع طبیعی یا انسانی باید از بین برود. فضا و تک سلولیهایش، محل تراکم و انباشت غیرانسانی و یادآور بردگان و غارها، زندانها و قفسها می باشند. اما برخلاف بردگان کهن، بردگان مدرن امروزه بابت آنها پول هم می پردازند.