۶/مرداد/۹۵, ۲۱:۰۹
اولین بار اون خانوم مجری برزیلی بود که لباس غیر اسلامی پوشیده بود.
اما به خاطر حساسیت موضوع زیاد بولد نشد.
دومین بار مسی بود.
دومین باری که ایرانیهای مودب شروع به توهین به آدم معروفی کردن جام جهانی بود.
اونقدر تو صفحه مسی بد و بیراه نوشتن که کفاشیان هول کرد و گفت ما واسه مسی تولد میگیریم.
یعنی ما فکر کردیم اون مهمونی با مثلا شکیرا رو ول میکنه و میاد اینجا براش دو انگشتی دست بزنیم...
خلاصه...
نمیدونم چه اصراری بود که دل مسی رو به دست بیاریم.
بعدشم که دیگه باب شد.
از شهاب حسینی و اصغر فرهادی تا بازیکنان فوتبال اروپایی و حتی اوباما و دخترش.
اما نکته جالب این بود که هم مسی و هم دختر اوباما به دلیل معذرت خواهی بقیه ایرانیان گفتن که ایرانی ها افراد مودبی هستن.
اما چرا؟
چرا یه روزی بقیه مردم و هنرمندان و حتی مسئولین مملکتی ما باید به دنبال دلجویی از سلبریتی ها باشن؟
اخیرا کمپینی تشکیل شده که بی ادب ها رو بلاک کنیم.
سوال اول اینجاست که اون آدم بی ادب چلاقه که یه اکانت دیگه نسازه و با اون حتی به بلاک کنندگانش فحش مجدد نده؟؟؟
آیا اینستاگرام کنتور می اندازه که یه نفر چند تا اکانت داره؟؟؟
آیا آدمهایی که کار دارن و سر کارن و هنر مندن یا سیاستمدارن میتونن آدمهای علاف و وبگرد رو تربیت کنن؟ آدمی که بیکاره و تمام تفریحش و کارش میتونه توهین و ناسزا باشه.
اما...
نکته مهمی که برام جالب بود اینه که آیا تو دنیا فقط ما اینطوری هستیم که بزرگانمون میخوان بی ادبهای اینترنتی رو ادب کنن؟
یه برنامه شبانه ای هست توی آمریکا با مجری گری جیمی کیمل که مجری بسیار مبتکریه و اگه یادتون باشه همونیه که کلیپ سر کار گذاشتن بچه ها در شبهای هالووین رو پخش کرد.
در باب ابتکار این مجری میشه یه تاپیک زد و ساعتها بحث کرد.
یکی دیگه از ابتکارات این مجری خوش ذوق اینه که هر سلبریتی ای رو میاره و ازشون میخواد که توییتهاشون رو بخونن.
البته که این توییتها اونقدر زشته که من نمیتونم حتی یه عکس کوچولو براتون بذارم.
وقتی این برنامه ها رو دیدم، به فکرم خطور کرد که همه جای دنیا بی ادبن.
و محاله که کسی بتونه یک بی ادب مجازی که وقت آزاد و دهان بی چاک و بست داره رو ادب کنه.
چرا ما اونقدر کاسه داغ تر از آشیم در مسائل حاشیه ای و بی اهمیت؟؟
چرا باید به دنبال درمان آدم های روانی مجازی باشیم؟
موضوعات زیادی هست واسه کمپین درست کردن.
چرا بی اهمیت ترینشون؟؟؟
کمپین تحریم پزشکان متخلف.
مثلا پزشکی که بخیه صورت بچه ای رو باز کرد رو ازش اسم میبردن و از مردم میخواستن دیگه بهش مراجعه نکنن.
یا همین دکتری که زده تو گوش دختر بچه.
یا کمپین نخریدن اوتول داخلی.
یا کمپین مسافرت نرفتن و رفتن به تفریح گاه های شهر خودمون که مسئولین هر شهر به فکر تفریحات مردم اون شهر باشن.
یا کمپین دوچرخه سواری و عدم استفاده از ماشین شخصی.
یا کمپینی برای تقاضا از ایرانسل و همراه اول و محسن و هوم کر و .... واسه این که به جای ماشین به مردم دوچرخه هدیه بدن.
یا کمپینی برای تقاضا از دولت برای تغییر سیستم آبیاری زمینهای زراعی که آب پشت سدها هدر نره.
یا کمپینی برای تقاضا از مردم شمال برای برگردوندن شالیزارها به جای باغ کیوی و عدم فروش به تهرونی های خوش گذرون.
یا کمپینی برای مانتو نخریدن تا مانتوها با کیفیت و حجاب بشه.
یا هزار و یک اتحاد برای درست کردن عملی کشور.
نه فضای مجازی و تحریم یک مشت بیمار روانی.
اما به خاطر حساسیت موضوع زیاد بولد نشد.
دومین بار مسی بود.
دومین باری که ایرانیهای مودب شروع به توهین به آدم معروفی کردن جام جهانی بود.
اونقدر تو صفحه مسی بد و بیراه نوشتن که کفاشیان هول کرد و گفت ما واسه مسی تولد میگیریم.
یعنی ما فکر کردیم اون مهمونی با مثلا شکیرا رو ول میکنه و میاد اینجا براش دو انگشتی دست بزنیم...
خلاصه...
نمیدونم چه اصراری بود که دل مسی رو به دست بیاریم.
بعدشم که دیگه باب شد.
از شهاب حسینی و اصغر فرهادی تا بازیکنان فوتبال اروپایی و حتی اوباما و دخترش.
اما نکته جالب این بود که هم مسی و هم دختر اوباما به دلیل معذرت خواهی بقیه ایرانیان گفتن که ایرانی ها افراد مودبی هستن.
اما چرا؟
چرا یه روزی بقیه مردم و هنرمندان و حتی مسئولین مملکتی ما باید به دنبال دلجویی از سلبریتی ها باشن؟
اخیرا کمپینی تشکیل شده که بی ادب ها رو بلاک کنیم.
سوال اول اینجاست که اون آدم بی ادب چلاقه که یه اکانت دیگه نسازه و با اون حتی به بلاک کنندگانش فحش مجدد نده؟؟؟
آیا اینستاگرام کنتور می اندازه که یه نفر چند تا اکانت داره؟؟؟
آیا آدمهایی که کار دارن و سر کارن و هنر مندن یا سیاستمدارن میتونن آدمهای علاف و وبگرد رو تربیت کنن؟ آدمی که بیکاره و تمام تفریحش و کارش میتونه توهین و ناسزا باشه.
اما...
نکته مهمی که برام جالب بود اینه که آیا تو دنیا فقط ما اینطوری هستیم که بزرگانمون میخوان بی ادبهای اینترنتی رو ادب کنن؟
یه برنامه شبانه ای هست توی آمریکا با مجری گری جیمی کیمل که مجری بسیار مبتکریه و اگه یادتون باشه همونیه که کلیپ سر کار گذاشتن بچه ها در شبهای هالووین رو پخش کرد.
در باب ابتکار این مجری میشه یه تاپیک زد و ساعتها بحث کرد.
یکی دیگه از ابتکارات این مجری خوش ذوق اینه که هر سلبریتی ای رو میاره و ازشون میخواد که توییتهاشون رو بخونن.
البته که این توییتها اونقدر زشته که من نمیتونم حتی یه عکس کوچولو براتون بذارم.
وقتی این برنامه ها رو دیدم، به فکرم خطور کرد که همه جای دنیا بی ادبن.
و محاله که کسی بتونه یک بی ادب مجازی که وقت آزاد و دهان بی چاک و بست داره رو ادب کنه.
چرا ما اونقدر کاسه داغ تر از آشیم در مسائل حاشیه ای و بی اهمیت؟؟
چرا باید به دنبال درمان آدم های روانی مجازی باشیم؟
موضوعات زیادی هست واسه کمپین درست کردن.
چرا بی اهمیت ترینشون؟؟؟
کمپین تحریم پزشکان متخلف.
مثلا پزشکی که بخیه صورت بچه ای رو باز کرد رو ازش اسم میبردن و از مردم میخواستن دیگه بهش مراجعه نکنن.
یا همین دکتری که زده تو گوش دختر بچه.
یا کمپین نخریدن اوتول داخلی.
یا کمپین مسافرت نرفتن و رفتن به تفریح گاه های شهر خودمون که مسئولین هر شهر به فکر تفریحات مردم اون شهر باشن.
یا کمپین دوچرخه سواری و عدم استفاده از ماشین شخصی.
یا کمپینی برای تقاضا از ایرانسل و همراه اول و محسن و هوم کر و .... واسه این که به جای ماشین به مردم دوچرخه هدیه بدن.
یا کمپینی برای تقاضا از دولت برای تغییر سیستم آبیاری زمینهای زراعی که آب پشت سدها هدر نره.
یا کمپینی برای تقاضا از مردم شمال برای برگردوندن شالیزارها به جای باغ کیوی و عدم فروش به تهرونی های خوش گذرون.
یا کمپینی برای مانتو نخریدن تا مانتوها با کیفیت و حجاب بشه.
یا هزار و یک اتحاد برای درست کردن عملی کشور.
نه فضای مجازی و تحریم یک مشت بیمار روانی.
![[تصویر: 617247_900.jpg]](http://diyarmirza.ir/wp-content/uploads/2016/07/617247_900.jpg)