تالار گفتگوی بیداری اندیشه

بسم الله الرحمن الرحیم



شهید سیدمرتضی آوینی:

(( آیا می‌توان خندیدن را به عنوان یک هدف اختیار کرد؟ گاهی شنیده می‌شود که «خنده» را به مثابه یک مکانیسم دفاعی در برابر مشکلات اعتبار می‌کنند و فی‌المثل پیشنهاد می‌دهند که برای تخفیف دشواریهای ناشی از تضییقات اقتصادی، رسانه‌های گروهی باید خنداندن را به مثابه یکی از اهداف اصلی کار خویش اختیار کنند.
این سخن که ریشه در یک برداشت عامیانه از روانشناسی جدید دارد، بر جهل گوینده نسبت به غایات کمالی وجود انسان استوار است. خنده مکانیسم دفاعی انسان‌هایی است که ضعف نفس، آنان را از مواجهه با چهره‌ی جدی حیات عاجز ساخته است. اگر «فرار» را بتوان به مثابه یک مکانیسم دفاعی پذیرفت، خنده را هم می‌توان. ))


کتاب آینه‌ی جادو/جلد اول/ص۲۵

سلام
مکانیزم هایش دفاعی تعریفشون مشخصه !
خنده جزو مکانیزم هایش دفاعی نیست .
موقع ناراحتی اگر کسی بخنده شاید واکنش وارونه محسوب بشه اما باز هم ضرر داره و چطوری ممکنه توصیه بشه اون همه به عنوان راه حل ؟!
دقیقا منظور از روانشناسی امروز ،کدام نظریه هستش ؟

سلام


این تفکر از خندوانه توسعه پیدا کرد


البته خوشحالی و خنده خوبه ولی هرچیزی حتی خنده زيادش خوب نیست چون جدیت رو از انسان میگیره و میشه آدم بی خیال

(۱/دی/۹۵ ۱۷:۱۲)فرشته مهربون نوشته است: [ -> ]سلام
مکانیزم هایش دفاعی تعریفشون مشخصه !
خنده جزو مکانیزم هایش دفاعی نیست .
موقع ناراحتی اگر کسی بخنده شاید واکنش وارونه محسوب بشه اما باز هم ضرر داره و چطوری ممکنه توصیه بشه اون همه به عنوان راه حل ؟!
دقیقا منظور از روانشناسی امروز ،کدام نظریه هستش ؟

پاراگراف اول نوشته ی خود بنده است و از شهید آوینی نیست. قصدم این بود که مقدمه ای برای این نوشته بشه.

بنده زیاد می شنوم که امروزه بیخیالی و سعی بر شاد بودن را تجویز می کنند. البته منبع معتبر خاصی در اینباره ندارم.

یا علی

سلام
از نظر مبانی طب سنتی
خندیدن از کار های سودا زدا می باشد و برای کسانی که سوداوی هستند مفید هست.
همانطور هم غم و اندوه باعث غلبه سودا در بدن می شوند.

بلاخره در مواجهه با مشکلات و سختی ها و گرفتاری ها ممکنه انسان دچار غم و اندوه بشه.
شاید انگیزه نویسنده به علت همین مورد باشه.
یا حق

(۱/دی/۹۵ ۱۹:۰۱)rezamohammadi نوشته است: [ -> ]سلام
از نظر مبانی طب سنتی
خندیدن از کار های سودا زا می باشد و برای کسانی که سوداوی هستند مفید هست.
همانطور هم غم و اندوه باعث غلبه سودا در بدن می شوند.

بلاخره در مواجهه با مشکلات و سختی ها و گرفتاری ها ممکنه انسان دچار غم و اندوه بشه.
شاید انگیزه نویسنده به علت همین مورد باشه.
یا حق

سلام.
خندیدن سودا رو از بین می‌برد . خندیدن سودا زا نیست .
در واقع سودا زدا است

(۱/دی/۹۵ ۲۰:۲۱)فرشته مهربون نوشته است: [ -> ]سلام.
خندیدن سودا رو از بین می‌برد . خندیدن سودا زا نیست .
در واقع سودا زدا است

اشتباه تایپی بود.اصلاح شد.

حالا اینکه جواب سوالهای روانشناسیمون رو نباید از خود روانشناس پرسید خدا داند

(۱/دی/۹۵ ۲۳:۰۳)truthfinder نوشته است: [ -> ]حالا اینکه جواب سوالهای روانشناسیمون رو نباید از خود روانشناس پرسید خدا داند

اخر این چیزی که امروزه به اسم روانشناس وجود داره عملا شناخت کاملی از روان آدمیزاده ندارند.

انشان یا مشکلات جسمی داره یا مشکلات روانی و روحی
روان=روح

خب در مورد جسم مراجعه می کنیم به پزشک
اما در مورد روح و روان هنوز نمی دونیم دقیقا به چه کسی مراجعه کنیم.
البته تو ادبیات اسلامی بهش می گن استاد ولی تو ادبیات وارداتیمون شاید به روانشناس تلقی بشه.

حرف ها و درد دل ها در این باب زیاده....

یا حق

سلام
ببینید این این رشته به فارسی روانشناسی هست اما سایکولوژی تا جایی کنه من متوجه شدم ادعای شناخت روح رو نداره
البته خیلی از مشکلات رفتاری هست که دین براشون نسخه داره با از غذا خوردن های اشتباه ایجاد میشه ...
اما سایکولوژی هم به نوبه خودش خدمات مفیدی داشته .
بعضی رفتارها هست که با فنون و کمک واقعا درمان پیدا میکنن . یا با کمک دارو ، میشه به شخص کمک کرد واقعا از زندگیش لذت ببره دوباره و با شرایط سازگار بشه . یا نحوه اشتباه زندگی کردن خودش رو تصحیح کنه ...
البته مشکلات خودش رو هم داره بسته به اخلاق درمانگر هم داره ...

اینکه کلا نشناخته و از دور ردش کنیم اشتباهه .
تشکر