تالار گفتگوی بیداری اندیشه

این مطلب جالبه. وصف حال ماست. لطفاً مطالعه کنید.

آشتی با خوارج!(یادداشت روز)

چند ماهی بود که جنگ تمام شده بود . عده‌ای با چهره‌های دژم و درهم، دور امام علی (علیه السلام) را گرفته بودند و او را به آشتی و توبه(!) دعوت می‌کردند! آنها می‌گفتند در جنگ صفین حوادثی رخ داد‌، ما خطا کردیم و سپس با توبه به درگاه الهی‌، پیش تو آمده ایم،تو هم توبه کن و بیا تا دوباره با هم آشتی کنیم!

هرچه امام و یاران صدیقش کارهای آن روزهایشان را یادآوری می‌کردند، فایده‌ای نداشت! به یادشان نمی‌آمد که در میانه میدان، آنها بودند که ساز‌بی‌وفایی کوک کردند! آنها بودند که آلت دست معاویه شده بودند‌. برخی از آنها بودند‌، چند شب قبل از روز جنگ، پنهانی دیدار‌هایی داشتند وقرار و مدارهایی گذاشته بودند! به یادشان نمی‌آمد که با فتنه انگیزی‌، شیرازه سپاه را از هم گسستند و نبرد پیروز را به حکمیت و سپس به شکست تبدیل کرده مسیر تاریخ را عوض کردند! آری آنها چیزی به یاد نمی‌آوردند اما امام را به صلح و آشتی و پیوند با خودشان فرا می‌خواندند!

این، حکایت حال آنانی است که این روزها دم از آشتی ملی می‌زنند. کسانی‌که حماسه عظیم مردم در سال 88 را به فتنه‌ای عظیم بدل کردند،دروغ گفتند،در دروغ تقلب دمیدند،در جامعه شکاف ایجاد کردند و بی‌گناهان زیادی را به خاک افکندند،طمع دشمن را بر انگیختند و باعث تشدید تحریم‌ها در پی آشوب‌ها شدند .جماعتی که خودشان جنگ به راه انداختند،شکست خوردند،قهر کردند، آبروی نظام را بردند و.... حالا خیلی شیک و مجلسی می‌گویند بیایید آشتی کنیم،آن هم آشتی ملی! یعنی خودشان را ملت می‌دانند! البته این جماعت از یک جهت از خوارج هم عقب‌ترند و آن اینکه خوارج- ولو به ظاهر- توبه کردند اما اینان، هنوزحاضر به توبه در پیشگاه خدا و ملت نشده‌اند و هنوز در دلشان از آنچه کردند پشیمان نیستند که اگر بودند، به زبان می‌آوردند و از ملت عذر خواهی می‌کردند.

نباید از نظر دور داشت که در ساختار مقتدر و متکی به مردم جمهوری اسلامی ایران، اقبال و ادبار به مقامات و جریانات،بستگی تام و تمامی به خادم یا خائن بودن آنها دارد.مردمی که برای هر روز بقای نظام برآمده از خون فرزندانشان هزینه داده‌اند و نهال انقلاب را با بذل جان و هستی خود به درختی پرثمر و سایه افکن تبدیل کرده‌اند، در برابر همدستی و همداستانی با دشمنان انقلاب،حساس و هوشیارند و نمی‌توانند نسبت به آن سکوت کنند.

به همان میزان که مردم حساسیت دارند،آنها که برای پرورش مهره‌های نفوذی و وابسته هزینه کرده‌اند زحمت کشیده اند،از اخراج آنها از حاکمیت از سوی مردم،سخت برآشفته و عصبانی هستند . برنامه‌ریزان و طراحان‌،‌ هر‌از‌گاهی مضمونی تازه کوک کرده و سناریویی جدید می‌چینند تا بلکه آب رفته را به جوی بازگردانند و دوباره زمام امور را به دست همان‌هایی بسپارند که بیشترین خیانت را به مردم کرده اند!

پروژه تطهیر و سفید کردن چهره‌های ضد ملی و ضد انقلابی،از مهمترین کار ویژه‌های سناریوی چند وجهی دشمن است که با بعضی سهل انگاری‌ها و کوتاهی‌ها در مجازات آنها،بوی کباب به مشام برخی رسانده و باعث شده توهم بزنند و خیالاتی به ذهنشان برسد.

چندی قبل،یک مفسد مشهور اقتصادی که محاکمه او محاکمه سبک مدیریت منحرف و منحصر به فرد کارگزاران بود،پس از چند سال نقش بازی کردن و تلاش برای تاثیر گذاری بر افکار عمومی،اعلام کرد که مجموعه جلسات محاکمه اش را بصورت کتابی برای اطلاع عموم منتشر خواهد کرد! فراموش نکنیم که او به جرم دزدی و اختلاس و دست اندازی به بیت‌المال و عناوینی مشابه،محاکمه و محکوم شد و به زندان افتاد. پس چرا اکنون می‌خواهد شرح مفاسد خود را منتشر کند!؟

مدتی پس از آن خبر و در همین روزهای اخیر،شخصی متهم به خیانت به کشور و دادن اطلاعات طبقه بندی شده به دشمن،مصاحبه مفصلی با یکی از بوق‌های زنجیره‌ای کرده و با انکار همه مفاسد خود،دو مقام ارشد اجرایی و قضایی پیشین را عامل محاکمه و محکومیت خود معرفی می‌کند! او همان کسی است که به گفته وزیر اطلاعات وقت،جزئیات تاثیر‌گذار بر روند مذاکرات هسته‌ای را به دشمن گزارش می‌داد و باعث می‌شد حرکات آنها با واکنش‌های داخلی تنظیم شود!شخصی که علیرغم رافت- بی‌مورد- دستگاه قضایی ،متنبه نشد و در مذاکرات اخیر هم از رفت و آمد به کاخ سفید(!) و گفتگو با دشمنان اصلی انقلاب و نظام دریغ نکرد!او هم امروز می‌کوشد خود را سفید و مبرا نشان دهد و ماجرای همدستی اش با دشمن را در پیش چشم مردم بی‌اهمیت و حتی مایه مباهات و افتخار جلوه دهد!همچون آن یکی دوستش که اختلاس از بیت‌المال را کتاب می‌کند!

آیا این رفتار‌ها اتفاقی است؟! آیا این یک حرکت هوشمندو حساب شده نیست و آیا نمی‌توان آن را نشانه‌ای از یک سناریوی کلی‌تر و کلان‌تر به حساب آورد!؟

اما کدام سناریو را باید در نظر بگیریم؟
گسیل کردن پیاده نظام‌هایی کم ارزش با جرائمی مثل اختلاس و دادن اطلاعات و اسرار به دشمن،با دو هدف صورت می‌گیرد.
نخست آنکه تصمیمات و آراء دستگاه قضایی به عنوان مرجع قانونی و داور نهایی در مخاصمات، مخدوش و بی‌اعتبار شود. در این فرایند تلاش می‌شود دستگاه قضایی دارای ساختاری بر خلاف میل و اراده مردم معرفی شده، این‌گونه وانمود گردد که هر آنچه ناشی از آرا قضایی است،مورد اعتراض و عدم پذیرش اجتماعی است و لذا این دستگاه با شکل کنونی فاقد اعتبار است! تا آنجا که حتی دزد‌ها و جاسوس‌ها هم بی‌خود و بی‌جهت محکوم شده‌اند و مستحق تنبیه و مجازات نبوده‌اند!

هدف دوم که با اتمام بخش نخست خود بخود حاصل می‌شود،اصلی‌ترین هدف این پروژه است و آن،خارج کردن امور از مجرای قانونی و عادی آن و کلید زدن موضوعاتی همچون «آشتی ملی» است که نوعی دیگر از « اردو‌کشی خیابانی» است که البته به دلیل عدم اقبال و استقبال مردمی،عملا به اردو کشی و عربده کشی رسانه‌های زنجیره‌ای بدل شده است. طراحان این پروژه ، نوع دیگری از این هدف گیری را در سال 88 و در جریان انتخابات دنبال کردند و البته از مردم تودهنی خوردند. آنجا که کوشیدند بجای پیگیری اعتراض به نتیجه انتخابات و حل و فصل آن در مجاری قانونی،موضوع را با لشگر کشی و آتش زدن سطل زباله دنبال کنند!

این سناریوی چند مرحله‌ای به گونه‌ای طراحی شده که در میان مدت،حساسیت جامعه را بخصوص نسلی که از کم و کیف تاریخی وقایع اطلاعی ندارد نسبت به متخلفین کم کرده و با مظلومیت سازی رسانه‌ای برای آنها،حس هم‌ذات پنداری با مجرمان ومفسدان را بر می‌انگیزد تا پس از تکمیل این مرحله،بتواند روی موج احساسات و عواطف هدف اصلی را دنبال کند.

پروژه آشتی ملی را باید از این منظر دید و به آن پرداخت اما طرح این موضوع نادرست وناروا است زیرا؛

اولا، در بین مردم نقار و دشمنی‌ای وجود ندارد که بخواهد به آشتی ملی منجر شود بلکه کسانی که از مردم تودهنی خورده بودند، دلشان برای سفره و بازگشت به عرصه مدیریتی تنگ شده بود و خودشان را بجای مردم جا می‌زدند.

ثانیا، همانگونه که رهبر انقلاب هم روز گذشته فرمودند:« مردم با آن کسانی که روز عاشورا آمدند وسط خیابان و با قساوت و بی‌حیایی، جوان بسیجی را در خیابان لخت کردند و کتک زدند، قهرند و آشتی هم نمی‌کنند.» بنابر این،وصف آشتی ملی برای این دسته،بی معنا است و یادآور مثل مورچه‌ای که در آب افتاده بود و فریاد می‌زد «دنیا را آب برد»!

ثالثا، اگر کسی خطایی کرده و جرم و جنایتی انجام داده،راه کار رسیدگی به او از طریق مرجع قضایی و محاکمه و مجازات می‌گذرد نه از طریق نامه‌نگاری و ژست و ادای مصلحانه ! این جماعت چنان وقیحانه در نقش خود فرو رفته‌اند که حتی حاضر نیستند برای بازگشت به دامان مردم،از آنها بخاطر آن دروغ‌ها و پلیدی‌ها عذر خواهی کنند و ارادت و اخلاص خود را به پیشگاه ملت عرضه کنند!

بازگشت از راه خیانت به مردم،شرط اول هر نوع آشتی‌ است و کسانیکه هنوز هم با آن حوادث شوم و توطئه‌های ننگین حسابشان را روشن نکرده‌اند،حق ندارند از آشتی حرف بزنند. البته این جماعت از جهتی حق دارد که آشتی را مطرح کنند چرا که طرد مطلق از سوی مردم را به چشم می‌بیند و دست و پازدنشان را یگانه راه نجات خود می‌دانند.

نباید از نظر دور داشت که در هنگامه مشکلات و گرفتاری‌های متعدد معیشتی مردم که ناشی از عملکرد سوءدولت یازدهم است،طرح موضوعاتی این‌چنینی، از یک سو رد گم کردن و سرگرم کردن مردم است و از دیگر سو،جفا به امید و اعتماد ملت است که باید در جای خود به آن هم پرداخته‌شود.

حسین شمسیان

درباره مطرح شدن طرح آشتی ملی باید گفت بدون شک تلاش برای ایجاد همگرایی و اتحاد جریانات سیاسی برای حل مشکلات و مقابله با دشمن خارجی و بیرونی امری میمون و مبارک می باشد. ایده ای که حتماً اگر بر مبنای اصول و قواعد مشخص باشد نتایج و پیامدهای مثبتی به همراه خواهد داشت.

اما با تامل در سخنان افرادی که تا کنون درباره طرح آشتی ملی سخن گفته اند باید عنوان کرد هدف اصلی نه رفع شکاف های برآمده از فتنه 88 و نه حتی تلاش برای اصلاح مسیر اشتباهی که منجر به حوادث انتخابات ریاست جمهوری دهم شد می باشد. بلکه ظاهراً موضوع صرفاً رفع حصر و زمینه سازی برای حضور دوباره عناصر هنجارشکن در عرصه سیاسی می باشد. مستمسک و دستاویز نیز همان طور که گفته شد القای بحرانی بودن شرایط جامعه در همه زمینه ها و احتمال حمله خارجی به ایران با روی کار آمدن ترامپ می باشد. به همین دلیل است که یکی از اصلاح طلبان طرح آشتی ملی را این گونه تعبیر می کند: «احیای همان شعار «همه با هم» ابتدای انقلاب و زنده کردن شعار «ایران برای ایرانیان» عصر اصلاحات. یعنی همه نیروها به صحنه بیایند و برخلاف گذشته که روی اختلاف‌ها تاکید می‌شد، با حفظ عقاید روی اشتراک‌ها تاکید کنند و برای نجات ایران به یکدیگر دست همکاری بدهند».

اما باید گفته وقتی زمینه برای آشتی ملی، همگرایی و اتحاد ملی واقعی فراهم می شود که که مواضع و سیاست های به صورت شفاف و علنی اعلام شود و ملاک و معیار عمل فعالان عرصه سیاسی، قوانین و علی الخصوص قانون اساسی باشد تا از خطاها و اشتباهاتی که هزینه‌ و خسارات فراوانی بر جامعه در گذشته تحمیل شد اجتناب شود. در این راستا پیروی از قانون، تاکید بر مقابله با بیگانگان و خارجی ها، اطاعت از ولایت فقیه، دوری از زیرپاگذاشتن منافع ملی بخاطر منافع باندی و ... می بایست در سرلوحه تمامی احزاب و جریانات سیاسی قرار گیرد. نه اینکه طرح آشتی ملی صرفاً به رفع حصر دو نفر که بیشترین هزینه را به انقلاب و مردم وارد کردند و یا فعالیت مجدد برخی گروه ها و افراد سیاسی تندرو و افراطی کاسته شود.

در صورت رعایت موارد ذکر شده این طرح به بار خواهد نشست ولاغیر.

خاتمی گروگان ضدانقلاب است

روزنامه کیهان در ستون اخبار ویژه خود نوشت:

همکار سابق نشریات اصلاح‌طلب تصریح کرد خاتمی به جای طرح برخی دعاوی مانند آشتی‌ملی، باید نسبت خود را با جریان ضدانقلاب روشن کند.

داریوش سجادی نوشت: خاتمی یک بار دیگر ثابت کرد مرد سیاست نیست و شناختی از دقایق و ظرایف دنیای سیاست ندارد.

وی می‌افزاید: آیت‌الله خامنه‌ای به قوت در سلوک سیاسی خود نشان داده‌ا‌ند که اساسا اهل باج‌دهی نیستند و نه آن زمان که جورج بوش در فردای عملیات یازده سپتامبر و اولتیماتوم‌اش به دنیا که «تصمیم خود را بگیرید؟ یا با مائید یا با تروریست‌ها» در سکوت مرعوبانه جهان به صراحت گفت: «نه با شمائیم نه با تروریست‌ها»! و نه آن زمان که در 88 سبزها به خیابان آمدند نیز به صراحت و به منظور صیانت از آرای مردم اعلام کردند؛ امام باج ندادند من هم باج نمی‌دهم.

وی ادامه می‌دهد: از نظر محتوائی نیز پروژه آشتی ملی محمد خاتمی برخوردار از تناقض بود. آقای خاتمی عنایت به این بداهت نورزیدند که وقتی قائل به آشتی هستند یعنی همزمان قائل به قهر هم می‌باشند! یعنی می‌پذیرند قهری موجود هست تا برای نیل به آشتی جهدی نیز ملزوم باشد. لذا پیشنهاددهنده آن آشتی موظف است تا به لوازم پیشنهادش نیز پایبند بماند دائر بر این که برای نیل به آن آشتی ابتدا باید چیستی آن قهر و آن‌گاه کیستی طرفین آن قهر را شناسایی کنند.

صورت مسئله برخلاف اجتناب از اعتراف آن توسط آقای خاتمی و احباب آقای خاتمی، برخوردار از وضوح است دائر بر آنکه موضوع قهر «تمامیت جمهوری اسلامی» است و طرفین قهر نیز واثقان و رافضان جمهوری اسلامی‌اند!

بر این منوال اولا تلاش به منظور آشتی بین دو طیف برخوردار از تضاد آنتاگونیستی تلاشی است عبث که اگر لطیفه نباشد قطعا خودفریبی است.

ثانیا برخلاف تصور آقای خاتمی دائربر اهتمام به منظور «ممانعت از ریزش مخالفان نظام به دامان براندازان نظام»، واقعیت آن است که این آقای خاتمی نیست که مانع از ریختن آنها به دامان براندازان شده و این آنهایند که مانع از بازگشتن آقای خاتمی به دامان نظام و انقلاب می‌باشند!

خاتمی بی‌مبالاتانه «قهر»‌مان طبیعی آن «قهر» بانان شده است! و بر این اساس ایشان ممکن شدگی بازتولید مناسبات حسنه خود و اصلاح‌طلبان ملتزم الرکاب خود با حکومت را به جای توسل به رویکرد بلاوجه‌ آشتی‌ملی می‌بایست با قهر کردن و ادبار از آن جماعتی بازیابی کنند که در محور مختصات سیاسی، «علیه‌السلام» نیستند.

بدین منوال پسندیده است تا آقای خاتمی همان چهره فرهنگی باقی بمانند و عطای سیاست‌ورزی را بر لقایش بخشیده و این ماجرای پر آب چشم را نیز فراموش کنند!