تالار گفتگوی بیداری اندیشه

بسم الله الرحمن الرحیم

«إِنَّا للّه وإِنّا إِلَیهِ رَاجِعُونَ»


آیت‌الله سید حسین یعقوبی قائنی از شاگردان مرحوم آیت‌الله قاضی درگذشت.




به گزارش خبرنگار فرهنگی باشگاه خبرنگاران پویا، آیت‌الله «سید حسین یعقوبی قائنی» مجتهد و عارف معاصر متولد 1303 بوده و با عارف مشهور سید علی قاضی دیدار داشته و شاگرد دو عارف مبارز «محمدجواد انصاری همدانی و سید جمال‌الدین گلپایگانی» بوده است. وی همچنین با بزرگانی از جمله سید رضا بهاءالدینی، حسنعلی نجابت شیرازی در ارتباط بوده است. او در جوانی راهی عتبات شده و در حوزه علمیه سامرا، نجف، کربلا و قم تحصیل کرده است. «سفینة الصادقین» و «انیس الصادقین» دو اثر مکتوب وی محسوب می‌شود که کتاب نخست، دربردارندۀ زندگی‌نامه وی با نکات مهم عرفانی اوست.




ماجرای ملاقات عارف ربّانی آیت‌الله سیدحسین یعقوبی با رهبر معظّم انقلاب


به گزارش خبرگزاری تسنیم، حجت الاسلام و المسلمین سیّد عباس موسوی مطلق در یادداشتی چنین نوشته است که: «صبح پنجشنبه (30 مرداد 93) به همراه یکی از دوستان عزیزم، جناب آقا سعید اشیری به خوانسار جهت ملاقات عارف فرزانه حضرت استاد آیت الله حاج شیخ عبدالقائم شوشتری رفتیم. معظم له در خلال سخنان ذی قیمت و عرشی خویش علیرغم حال جسمی نامناسب، با یک شور و شعف خاصی از جریان ملاقات عارف ربانی آیت الله سیدحسین یعقوبی با رهبر معظم انقلاب مطلبی را مطرح فرمودند.

آیت‌الله شوشتری فرمودند: «چند روز پیش از این عارف بزرگوار استاد ارجمند حضرت آیت الله حاج سیّدحسین یعقوبی در مشهد مقدس به دیدن رهبر معظم انقلاب حضرت آیت الله العظمی خامنه‌ای رفته‌اند، و این ملاقات صمیمی به نظرم بسیار حائز اهمیت است و برکات زیادی را داشته است که در آینده معلوم خواهد شد. انصافاً حضرت حاج آقا یعقوبی تا آنجا که یاد دارم همیشه از حضرت آیت الله خامنه‌ای به نیکی یاد کرده‌اند قبل از رهبری ایشان، حتی قبل از انقلاب، زمان امامت جمعه ایشان و زمان ریاست جمهوری و ما بار‌ها و بار‌ها شاهد بوده‌ایم. آنچه خبر دارم ملاقات بسیار صمیمی بوده و بخشی از ساعتی که آقا آنجا بوده‌اند، دو نفر با هم خلوت داشته‌اند، جزئیات این ملاقات با برکت علی القاعده بعداً منتشر خواهد شد.»

او در ابتدای کتاب «سفینة الصادقین» می‌فرماید: درخواست مکرر جمعی از برادران ایمانی مبنی بر آشنا شدن با نحوه سیر و سلوک حقیر و کم‌وکیف آن، بنده را بر آن داشت تا شمه‌ای از یافته‌های خود را در ضمن قضایای متعدده و جریاناتی که در طول زندگی برایم پیش آمده در جلسات معنوی و محافل انس برای آنان بازگو کنم.




در بخشی از زندگی‌نامه خودنوشت وی آمده است:

حقیر از طفولیت بسیار اهل عشق و محبت بودم و نیز نسبت به ائمه معصومین(علیه السلام) علاقه زیادی در قلبم مکتوم بود که گاهی ظهور می‌کرد. گاهی در بیابان‌ها در جای خلوت به‌انتظار ظهور گریه می‌کردم. نسبت به پول و ثروت و دنیا بی‌علاقه بودم و اصلاً برای آینده فکر نمی‌کردم. نسبت به قیامت و عوالم آخرت هم به خداوند متعال خوش‌بین بوده و می‌گفتم: خداوند مرا به جهنم نخواهد فرستاد و مضمون این فراز از دعای کمیل «و لأبکین علیک بکاء الفاقدین و لأنادینک أین کنت یا ولی المؤمنین» که در آن وقت اصلاً از آن اطلاعی نداشتم، بیانگر حال درونی‌ام بود. پس از فوت مادر چندین مرتبه از قائن به مشهد رفتم. آخرین بار مدتی در آنجا مانده، سپس عازم تهران شدم. در آن وقت تقریباً پانزده سال داشتم.

پس از گذشت حدود 2 سال به ذهنم آمد که از قائن و اقوام خود دیدن کنم، لذا رهسپار قائن شدم. این سفر برایم سفر باخیر و برکتی بود چون کاملاً باعث تنبه حقیر شد و سرعت گذشت عمر را برایم ممثل کرد، زیرا همین که وارد قائن شدم افراد هم‌سن خود را می‌دیدم که قیافه‌های‌شان عوض شده، به‌صورت مرد به‌نظر می‌رسیدند و اشخاص کامل را می‌دیدم که موی سر و صورت‌شان سفید شده است. در اثر این ملاقات‌ها حالت عجیبی پیدا کرده، حالم دگرگون شد و نسبت به زندگی دنیا بی‌میل شدم اما نمی‌دانستم تکلیف چیست و چه باید کرد.



برای شادی روح این عالم ربانی، عارف واصل، فاتحه‌ای قرائت کنیم...

حضرت آیت الله یعقوبی طاب ثراه

خداوند انشالله این سفر (سفر آخرت) را بر همه ماها مبارک و آسان کند.
چاره ای نیست، باید برویم.
همه رفتنی هستیم.
کی می­ماند؟


(94-09-1)به مناسبت فوت اخوی شان

حضرت امام جعفر صادق علیه السلام:

✅ إذا قام أتي المؤمن في قبره فيقال له: يا هذا إنه قد ظهر صاحبك فإن تشأ أن تلحق به فالحق، و إن تشأ أن تقيم في كرامة ربك فأقم.

⬅️ هنگامی‌که قائم عج الله تعالی فرجه الشریف قیام کند، به نزد قبر_مؤمن می‌آیند و به او می‌گویند:
ای شخص، به درستی که (مولا و) صاحب تو ظهور کرده پس اگر می‌خواهی به او ملحق شوی (برخیز و) ملحق_شو و اگر می‌خواهی در نزد کرامت پروردگارت باشی، بمان.

? إثبات الهداة (شیخ حر عاملی): ج۵، ص ۱۳۴





مراسم هفتمین روز ارتحال عالم ربانی و عبد صالح خدا حضرت آیت الله حاج سید حسین یعقوبی قائنی برگزار می‌گردد.

زمان : جمعه 27 بهمن بعد از نماز مغرب و عشا
مکان : قم- دورشهر- مسجد امیرالمومنین

ضمنا مراسم بانوان نیز در همین مکان برگزار می‌گردد

? خداى متعال پرده بردارد همه ی عالم مسلمان مى شوند،

?لكن حكمت اقتضا مى كند مردم به اختيار خود به غيب ايمان بياورند.


حضرت آیت الله یعقوبی رحمه الله علیه / سفینه الصادقین ۸۵

بخشی از وصیت نامه عالم ربانی ، آیت الله سید حسین یعقوبی قائنی رضوان الله تعالی علیه:
در خاتمه همه فرزندانم و خویشان و دوستانم را وصیت می نمایم به تقوی و یگانه پرستی در تحت راهنمای ائمه معصومین - سلام الله علیهم اجمعین-و بدانندکه جز خدای متعال و اولیاء او در دنیا و آخرت یاری و یاوری نیست،پس از روی اخلاص چنگ بزنند به ذیل عنایات حق و اهل بیت گرامی پیغمبر اکرم
و دائماً منتظر ظهور موفور السرور حضرت بقیة الله-روحی له الفدا-باشندکه اگر سعادت نصیب شد و ظهور شریفش را درک کردند به تمام معنا در مقابل او تسلیم،و در راه یاریش از هیچ چیز مضایقه نکنند.

والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته

عالم ربّانی حضرت آیت الله یعقوبی رضوان الله تعالی عليه:

"باید انسان خودش را آماده کند برای زحمت بیشتر،
بعضی عوام می‌گویند که خدا و خرما باهم نمیشه،
هم انسان بخواد تمام تعیناتش، لذات نفسانیش، استراحت‌ها، اون آمالی که در مردم هست (1)، در انسان باشه، همه محفوظ باشه
در عین حال هم به اون هدف عظما، قرب خدا انسان نائل بشه،
نمیشه.

هر کس در این عالم به اون هدف نزدیک شده است، جون ها کندند، گرفتاری ها و بلاها،
وقتی هدف شد قرب خدای متعال،
اول قدم این است که انسان پا بگذارد روی سر خودش، یعنی چی؟
معروف است که تا بهشت یک قدم بیشتر راه نیست،
لکن این یک قدم را باید بگذاری روی سر خودت،

یعنی از خودت بگذری.
از آمال و آرزو بگذری
که یکی از معانی که مولا فرموده‌اند:

" موتو قبل ان تموتوا " (2)،
بميريد قبل از اينكه مرگ شما را دريابد.
همینه.

مرده شخصی هست که مرد نه اراده داره، نه اختیار داره،
اگر دست‌هاش را قطع کنند، پاهاش را قطع کنند، حرکت نمیکنه، در مقابل اوامر خدا چنان تسلیم باشد.

کالمیت بین یدالغسال،
مانند مرده‌ای در بين دستان مرده‌شور.

این شرط اول قدمه،
وقتی جنازه را روی تخته‌ی مرده شورخانه، میخوان بشورن، اون غسال اون میت را به هر طرف که بخواد میگردونه،
اعتراضی نداره که چرا چنین کردی، و البته اگر اینجور شد انسان،
که تسلیم شد نسبت به مقدرات الهی و حوادث،
و دانست که حوادث از مقدرات خداست، که اگر این مطلب حل نشه که اصلا تسلیم پیدا نمیشه.
وقتی من فهمیدم، امورات بید قدرت کامله ی خداست، اون چه در این عالم، پیش می آید،
از برای فقیر امتحان است که در فقر چه می‌کند،
از برای غنی امتحان است که در حال غنا چه می‌کند،
از برای زورمند بهش زور میده، قدرت میده، تا او را بیازماید، تا ببیند با این قدرت چه میکنه،
از برای ضعیف هم ضعفش امتحانه،
پس وقتی این ها را فهمید، چطور بفمهد حالا؟

همه‌ ی دردها اینه که این مطالب در قلب انسان راسخ بشه، در خودش بیابد.
اینکه افراد در راه سلوک و راه خدا می‌خوان قدم بردارند، هر روزی با یک حوادثی مواجه میشن این لطف خداست که میخواد این را تربیت کنه،
هی تر و خشکش میکنه،
بالا میاندازه پایین می اندازه،


اگر استقامت به خرج داد، و طبق آیه ی شریفه که فرمود:

"قل الله ثم ذرهم،" (3)
بگو خدا و همه چیز را واگذار،

طبق این عمل کرد، اون وقت این معانی را میابد
که یک دست مهربانی روی سرش هست،
کاملاً داره اون را اداره میکنه،
اگر احیانا یه وقتی مریضش میکند، میفهمه مصلحت خود این در اونه، شکوه‌ای نداره (در عين اينكه دنبال دوا و درمان می‌ره)، فقط مواظب عمل خودشه که خطا نکند. (نسبت به تقديرهای الهی شكايتی نداره)


(بر گرفته از بیانات معظم له )


(1): حضرت امام جعفر صادق عليه السلام:
لِلناسِ هَمٌّ قد أقبَلُوا علَیهِ، و لَهُ هَمٌّ قد شَغَلَهُ... مردم را هوائي در سر است كه دنبال آن هستند و او (مؤمن) را هوايي در سر است كه بدان مشغول است. (خصال صدوق، باب خصلت‌هاي 50 گانه)
(2): بحار الأنوار، ج 66، ص 317
(3): سوره انعام - آيه 91



پ.ن:
در خصوص اين قسمت از بيانات ايشان:
"باید انسان خودش را آماده کند برای زحمت بیشتر،
بعضی عوام می‌گویند که خدا و خرما باهم نمیشه،
هم انسان بخواد تمام تعیناتش، لذات نفسانیش، استراحت‌ها، اون آمالی که در مردم هست، در انسان باشه، همه محفوظ باشه
در عین حال هم به اون هدف عظما، قرب خدا انسان نائل بشه،
نمیشه."

بايد توجه داشت كه دينداری با خيلی از چيزها قابل جمع نيست!
دينداری با گوش دادن به موسقی و نوازندگی قابل جمع نيست! (بماند كه برخی فقها نظير آيت الله بهجت مطلق موسقی را بر طبق برخی بيانات و سيره معصومين عليهم السلام حرام دانسته‌اند، اما آنچه در خصوص موسقی قطعی است آن است كه مطلقاً قُرب آور نيست چه آنچه ولو اندكی در اين زمينه مفيد فايده بود در كلام و سيره معصومين عليهم السلام بايد بدان اشاره‌ای می‌شد و بنابر اين اگر لهو نباشد، لغو بودنش قطعی است و مؤمن از لغو بركنار است طبق آيات قرآن: (وَالَّذِينَ هُمْ عَنِ اللَّغْوِ مُعْرِضُون (سوره مؤمنون - آيه 3)

دينداری با ارتباط غير ضرورت با نامحرم (چه برسه به گرم گرفتن و ...) قابل جمع نيست!
دينداری با بی‌توجه به حجاب (به خصوص برای زن‌ها)، چشم چرانی (به خصوص برای مردها) و بی‌حيا برای زن و مرد قابل جمع نيست!
دينداری با دشمن نبودن با دشمنان اهل بيت و دشمن نبودن با دوستان اهل بيت قابل جمع نيست! (طرف آمريكا و انگليس و اسرائيل و سعودی و منافق دارن براش كف و جيغ و هورا می‌زنن ازشون برائن نمی‌جويد بعد يك عده هم كه خود رو محب اميرالمؤمنين می‌دونن نه تنها با اين كسی كه دشمنان خدا برايش كف و جيغ و هورا می‌زنن دشمن نيست بلكه دوستش داره بعد متوهم هست كه محب اميرالمؤمنين هم هست.)


بدبختانه در اين روزگار كه بسياری از مذهبی‌ها فكر می‌كنند
هم خَ‍ر‍ِ دنيا و مظاهرش رو می‌تونن داشته باشن و هم خرمای ديانت رو
هم خَرِ لذات نفاسنيشون رو می‌تونن داشته باشن و هم خرمای بندگی خدا رو
حقيقتاً بسياری مصداق اين حديث امام صادق عليه السلام شده‌ايم كه:

امام صادق عليه السلام:

إِنَّهُ سَيَأْتِي عَلَيْكُمْ زَمَانٌ لَا يَنْجُو فِيهِ مِنْ ذَوِي الدِّينِ إِلَّا مَنْ ظَنُّوا أَنَّهُ أَبْلَهُ وَ صَبَّرَ نَفْسَهُ عَلَى أَنْ يُقَالَ [لَهُ‏] إِنَّهُ أَبْلَهُ لَا عَقْلَ لَهُ‏.

بدون شک
زمانى براى شما خواهد آمد كه
از دينداران
نجات نيابد،
جز آنكه را مردم ابلهش دانند
و خود او هم آماده باشد و تحمل كند كه به‌ او بگويند ابله و بي‌عقل.

الكافي (ثقة الاسلام كليني): ج3، ص 309