فکر میکنم امام صادق بودن که میگن ارزوشون اینه که در رکاب امام زمان باشن(حالا اصلشو پیدا میکنم و میزارم)
یعنی حتی امام معصوم
ما چون نمیدونیم اون زمان چه طوریه این سوالا واسمون پیش میاد
واقعا زندگی کردن زیر سایه و حکومت ولی خدا،خلیفه الله فی الارض،همونی که تمام عالم بخاطر اون ها افریده شده،باید خیلی چیز خارق العاده ای باشه.
در واقع خدا به خوبا لطف میکنه و اون زمان برشون میگردونه
(۲۷/تیر/۹۳ ۱:۱۹)S.A.M نوشته است: [ -> ]عزیر من کی گفته قراره شیعیان نقش تلفات داشته باشند؟؟؟؟ منظور شما شهادت در راه امام زمان سلام الله علیه است؟؟؟؟
مطمئنا مقام شهادت در راه آن منجی بشریت بالاترین افتخار برای یک نفر هست... چه برسد به اینکه آدم در رکاب و در حضور امامش جانش را فدایش کند...
سلام
ببینید یکی از آفت های انتظار این هست که ما توقع داشته باشیم از انتظار بهره ای ببریم یا ضرری نصیبمون نشه
من خودم یک موقع فکر می کردم اگر آقا بیان ، بعد من باشم باهاشون بجنگم بعد هلاک بشم چی؟بعد با خودم می گفتم اول خوب بشم بعد دعا کنم برای ظهور، یا مثلا دعا می کردم اول من اصلاح بشم بعد آقا بیان.
خوب این میشه خودخواهی در ظهور ، من الآن به این نتیجه رسیدم که دعا کنم آقا بیان ، حتی اگر من خوب نبودم ، حتی اگر من خدای نکرده علیهشون بودم ، حتی اگر باهاشون نبودم و تلف شدم و مردم ، مهم آقا و سرنوشت ایشون هست ، نه من و سرنوشت من ، عاشقی محض یعنی این ، یعنی برای عشقت دعا کنی ، حتی اگر دعا بر علیه خودت باشه ، حتی اگر هیچ وقت به عشقت نرسی.
(۲۷/تیر/۹۳ ۱۹:۴۸)soora نوشته است: [ -> ]یعنی شما میگید آجر کارشون و تو اون دنیا ندیدن! یعنی حتما باید برگردن تو این دنیا تا آجر کارهاشون و ببینن....
چرا رجعت. یکی از ملزومات عدل الهی؟
مگه همین ها در اون دنیا زندگی میکنن کم چیزیه که حالا اجرش رو تو این دنیا هم باید ببینن؟
اجرشون رو تو اون دنیا که خب می بینند...
بحث اینجاست که مثلا من نوعی یک آدم خیلی خوب و مصلح که تو زمان خودم همه کاری برای تحقق وعده الهی می کنم اما خب مطمئنا من نوعی نمی تونم به تنهایی تمامی شرایط تحقق اون حکومت رو مهیا کنم. بعدش هم از این دنیا میرم و تو سرای برزخ...
خب یعنی این همه تلاشی که برای چشید طعم وعده الهی دادم رو فقط تو اون دنیا بهم بدن بعد اونوقت کسی کع تو دوره ای بوده که شرایط مهیا شده هم تو این دنیا و هم تو اون دنیا بهره ببره...
خب اینجوری من طعم اون وعده رو نچشیدم...
در صورتیکه تموم تلاشم رو کردم...
این درسته اون وقت؟؟؟؟؟؟؟
این باعث دلسرد شدن افراد در طول تاریخ نمی شه که ما هر چی تلاش میکنیم شرایطش مهیا نمیشه پس دست از انتظار و اصلاح برداریم دیگه....
در تایید حرف دوستمون
مگر می شه دیدن لحظه انتقام آقا از قاتلین مادر و در آوردن اون ها از قبل و به جزای اعمالشون رسوندن رو با تمام نعمت های بهشت عوض کرد؟ من به شخصه دیدن این صحنه رو از تمام نعمت های بهشت بیشتر دوست دارم ، و مگر می تونند این دو نفر عذاب اون لحظه رو با تمام عذاب های دوزخ عوض کنند؟ اون ها هم باید رجعت کنند به جزای عمل شنیعشون برسند.
ببینید اصلا مگر دل آقا آروم می گره اگه همه چی به اون دنیا خاتمه پیدا کنه؟پس جزای این همه ظلم چی؟اصلا من به شخصه نمی تونم بپذیرم فقط همه چیز توی اون دنیا باشه.اصلا بعضی چیزا توی این دنیا دیدنشون لذت داره ،بلا تشبیه تفاوتش مثل تفاوت لذت دیدن یک مسابقه حساس از توی ورزشگاه یا از توی مجلل ترین کاخ می مونه.
نقل قول:سلام
ببینید یکی از آفت های انتظار این هست که ما توقع داشته باشیم از انتظار بهره ای ببریم یا ضرری نصیبمون نشه
من خودم یک موقع فکر می کردم اگر آقا بیان ، بعد من باشم باهاشون بجنگم بعد هلاک بشم چی؟بعد با خودم می گفتم اول خوب بشم بعد دعا کنم برای ظهور، یا مثلا دعا می کردم اول من اصلاح بشم بعد آقا بیان.
خوب این میشه خودخواهی در ظهور ، من الآن به این نتیجه رسیدم که دعا کنم آقا بیان ، حتی اگر من خوب نبودم ، حتی اگر من خدای نکرده علیهشون بودم ، حتی اگر باهاشون نبودم و تلف شدم و مردم ، مهم آقا و سرنوشت ایشون هست ، نه من و سرنوشت من ، عاشقی محض یعنی این ، یعنی برای عشقت دعا کنی ، حتی اگر دعا بر علیه خودت باشه ، حتی اگر هیچ وقت به عشقت نرسی.
سلام
من این رو از آفات انتظار نمیدونم که من هم بهره ببرم..
یعنی چی که اگر من تو دشمن بودم و تلف شدم صرف ظهور امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) مهم و کافیه...
خب آقا که بالاخره ظهور می کنن و حکومت رو بپا می کنن و این وعده خدایی است که خلف وعده نمی کند...
خود انتظار و دعا برای تعجیل ظهور یک خودسازی است؛ اما انتظار واقعی..
بله درسته که در انتظار آفات هست؛یکی می خواد امام زمان (علیه السلام) قیام کنند و اون وقت همه چی ارزون شه!!!!!!!!!!!!
مهم اینه که ما باید اعتقاداتتمون رو درست و تقویت کنیم و اون وقت بشیم منتظر واقعی...
سلام
شما گفتید من دوست ندارم نظاره گر باشم فقط ، اگر بخواد فقط رجعت کنندگان کمک کنند ما چه کاره ایم.
من هم عرض کردم که من و شما اصلا توی کار نباشیم ، اصلا تلفات باشیم (شهید هم نباشیم (صرفا بمیریم بدون هدف)) ، مهم نیست ، مهم آقا است که به هدفش برسه ، حالا چه از طریقی باشه که ما دوست داشته باشیم چه نداشته باشیم.اصلا آقا ظهور کنند بدون کمک ما ، چه اهمیتی داره؟ مهم ایشون هستند نه ما.
منظورم این هست که ما باید برای ظهور از خودگذشتگی کنیم ، هر چند برای ما نه نفع دنیوی داشته باشه نه اخری (که حتما داره) ، هدف آقا باشه نه ما.مهم اولویت بود ، نه نفی حضور ما.
اولویت با ظهور آقا و سلامتی ایشون و رسیدنشون به اهدافشون هست ، بعد اگر ایشون خواستند ، سعادت ما.
