اهل اخرت
اهل خیر و آخرت شرمگیناند.
حیاى آنها زیاد و حماقتشان كم و نفع آنان فراوان و حیله آنها اندك است.
مردم از دست آنها در رفاهند ولى خودشان از دست خویش در رنجند. كلامشان سنجیده است.
به حساب خود می پردازند.
خود را به زحمت می افكنند.
چشمهایشان می خوابد ولى قلبشان نمی خوابد.
چشمانشان گریان و قلبهایشان به یاد خداست.
هنگامى كه دیگر مردمان در غفلت به سر می برند آنها در ذكر و یاد حق هستند.
در آغاز نعمت، ستایش الهى و در پایان آن شكر خدا را به جاى می آورند.
دعایشان نزد خدا مقبول و سخن ایشان نزد پروردگار پذیرفته است و وجود آنها مایه مباهات و خشنودى فرشتگان است.
و دعاى آنها زیر حجابها می چرخد.
خداوند دوست دارد كلام آنان را بشنود آنگونه كه مادر دوست دارد به كلام فرزند خود گوش دهد.
از خداوند لحظه اى غافل نمی شوند.
پر خورى و پرگوئى و پوشیدن لباسهاى متنوع و زیاد و رنگارنگ را دوست ندارند.
مردم نزد آنها مردگانند و خداوند، زنده ی كریم.
آنهایى را كه از ایشان رخ برتافتند با بزرگوارى فرا می خوانند و آنان را كه به اینان روى آورده اند با مهربانى می پذیرند.
دنیا و آخرت نزد آنها یكسان است.
