۱۵/دی/۸۹, ۱۵:۱۶
یکی از واژه هایی که زیاد در روایات تکرار میشود ، لغت " ورع " است. از جمله فرمایش بسیار مهم امام علی علیه السلام است که در واقع انتظار ائمه علیهم السلام و انتظارامام زمان (علیه السلام) را از ما خیلی واضح مشخص میکند. حضرت در ضمن نامه به یکی از کارگزاران میفرمایند : اعینونی بالورع و اجتهاد و عفت و سداد . حضرت میخواهند که ما با این 4 عنصر ایشان را یاری کنیم . معمولا در ترجمه کلمه ورع را به ترس یا تقوا برمیگردانند در حالیکه معنای ورع با تقوا تفاوت دارد . در واقع ورع مرحله ای بالاتر از تقواست و حالتی از حذر است که در انسان شکل گرفته و همین حالت او را بسیار بسیار محتاط نموده است تا انجا که نه تنها از گناه که حتی از شبهه هم بیمناک و فراری است و حریمی را در اطراف خود ایجاد میکند و همین است که در روایات از تقوا به لباس و از ورع به سپر تعبیر شده است . خوب با این بیان از ورع میشود آفتی را برای آن تصور کرد و آن " بیکاری " است . در واقع ممکن است آدم از شدت احتیاط از هر اقدامی جدا شود و گوشه عزلت گیرد و ما میبینیم که چگونه حضرت بلافاصله بعد از آن به " اجتهاد" دعوت میکنند. یعنی از ما میخواهند تا به اندازه تمامی امکانات و ظرفیت کار کنیم (اجتهاد با اقدام متفاوت است و اقدامیست که با همه وجود انجام شود ) و در عین حال آن حالت مراقبت را هم داشته باشیم . ورع ثمره درختی است که ریشه آن عشق و دلدادگی است . انسانی که عاشق وجودیست از هر عملی که شاید او را ناراحت کند نه تنها دوری میکند که هراسان است و این معنای ورع است .
منبع: پیام وصل
منبع: پیام وصل
