۱۶/آبان/۹۰, ۸:۵۱
"بسم الله الرحمن الرحیم"
با سلا م به همه عزیزان
توی تالار جای چنین تاپیکی رو خالی دیدم.از دوستان تقاضا دارم هر نکته و مطلب قابل تذکر و تاملی از فرازهای زیارت عاشورا میدانند و یا می خوانند برای استفاده دیگر عزیزان در این تاپیک قرار دهند...
"باشد که لبخند رضایتی شود بر لبان مبارک ولی الله الاعظم ارواحنا فداه"
با سلا م به همه عزیزان
توی تالار جای چنین تاپیکی رو خالی دیدم.از دوستان تقاضا دارم هر نکته و مطلب قابل تذکر و تاملی از فرازهای زیارت عاشورا میدانند و یا می خوانند برای استفاده دیگر عزیزان در این تاپیک قرار دهند...
"باشد که لبخند رضایتی شود بر لبان مبارک ولی الله الاعظم ارواحنا فداه"
زیارتهای امام حسین(علیه السلام) (که از امامان و پیشوایان معصوم(علیه السلام) رسیده) از غنیترین اسناد و مدارک برای شناخت حضرت و پی بردن به صفات و ویژگیهای ایشان است. اوصاف و القابی ذکر شده که پارهای از صفات مشترک امامان است، مثل حجةالله، نورالله، وجهالله اما برخی اوصاف ویژة حضرت است مانند ثارالله، قتیلالعبرات، اسیرالکربات، قتییلالظمآء، وترالموتور و... که در هر یک اسراری نهتفه است و به معانی بلندی اشاره دارد.
ثارالله:
«ثار» از ریشه «ثَأر» و «ثُؤرة» به معناى انتقام و خونخواهى و نیز به معناى خون است.(1)
گروهی ثارالله را به معنای کسی که انتقام خونش را خداوند میگیرد میدانند.(2) خداوند، ولىّ دم حضرت است و خود او خونبهای آن بزرگوار را از دشمنانش طلب مىکند؛ چرا که ریختن خون سیدالشهدا در کربلا، تجاوز به حریم و حرمت الهى و طرف شدن با خداوند بود. از آن جهت که اهل بیت(علیه السلام) «آلالله» هستند، شهادت امامان، ریخته شدن خونِ خداوند است.(3)
«ثارالله» به این معنا است که خونبهاى امام حسین(علیه السلام) از آنِ خدا است و اوست که خونبهاى امام را خواهد گرفت. این واژه حاکى از شدت همبستگى و پیوند سیدالشهدا(علیه السلام) با خداوند است که شهادتش همچون ریخته شدن خونى از قبیله خدا مىماند که جز با انتقامگیرى و خونخواهى خدا، تقاص نخواهد شد.(4)
گروهی ثارالله را به معنای خون خدا دانستهاند.(5)
اگر «ثار» به معناى خون باشد، مراد از «ثارالله» معناى حقیقى نیست؛ بلکه یک نوع تشبیه، کنایه و مجاز است. چون مسلّم است که خدا موجودى مادى نیست تا داراى جسم و خون باشد؛ پس این تعبیر از باب تشبیه معقول به محسوس است؛ یعنى همان گونه که خون در بدن آدمى نقش حیاتى دارد، وجود مقدس امام حسین(علیه السلام) نسبت به دین خدا چنین نقشى دارد و احیاى اسلام با نهضت عاشورا بوده است.
شاید بتوان در این باره با نگاه عرفانى مستند به روایات به نتیجه هاى نورانى دست یافت. از امام على(علیه السلام) به «اسدالله الغالب» و «یدالله» تعبیر شده است.
همان گونه که نقش خون در بدن آدمى حیاتى است و بود و نبودش، مرگ و زندگى را رقم مىزند، وجود مقدّس امام حسین(علیه السلام) نزد خدا و در دین او چنین نقشى دارد. اگر آن حضرت نبود، اسلام و تشیّع نبود.
صاحب کتاب مکیال گوید:
اما رسیدن به فوز به وسیله خونخواهی مولای شهید(علیه السلام) وظیفه هر مؤمن است، چون پدر حقیقی مؤمنان است،
چنان که آیة «ووَصَّینا الإنسان بوالدیه إحساناً» به امام حسن و امام حسین(علیه السلام) تفسیر شده است، از این رو صحیح است که هر مؤمنی، خود را از اولیای دم او بداند و خداوند خودش ولیّ دم حقیقی آن حضرت است. مولای ما قائم آل محمد(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) را بر خونخواهی امام حسین(علیه السلام) امر کرده چنان که در روایات متعدد آمده است.(6)
پینوشتها:
1. طریحى، مجمع البحرین، ج 1، ص 237؛ مفردات راغب، ص 81.
2. علی سعادتپرور، فروغ شهادت، ص 305.
3. جواد محدثى، درسهایى از زیارات عاشورا، ص 14؛ اصغر عزیزى تهرانى، شرح زیارت عاشورا، ص 35.
4. فرهنگ عاشورا، واژه «ثار».
5. سید احمد میرخانی، شرح زیارت عاشورا، ص 308.
6. میکال المکارم، میرزا محمدتقی الاصفهانی، مؤسسه الاعلمی للمطبوعات، ج 1، ص 420.