۲۳/آبان/۹۰, ۲۳:۳۳
ما در طول زندگي خود هميشه از امام زمان و خدا و كل پيامبران و چهارده معصوم كمك خواستيم.اما اگه يه كم فكر كنيم،ميفهميم كه فقط خواستيم، اما كمتر موقعي شده كه در قبال اين خواستن ها خودمون هم كاري كنيم!
بيشتر ماها فقط زمان سختي ديدن،كمك خواستن رو يادمون مياد و وقتي كه مشكل رفع شد،انگار نه انگار كه با كمك خواستن از اونا اين مشكل حل شده.
اگه يه كم به زندگي مون دقت كنيم ميفهميم كه : وقتي كاري رو به خوبي انجام داديم يه همه ميگيم من اين كارو كردم.اما وقتي يه چيز بد در بياد،فوري ميندازيم گردن خدا و ...-ما كار خوبي ميكنيم و ميگيم من كردم و ازاين حرفا، و اگه كاري بد دربياد،ميگيم خداخواست.در حالي كه هر دوش كار خداست.
ما بايد ابتدا رفتار هاي روزمره مون رو درست كنيم تــــــا بتونيم منتظر واقعي باشيم.نظر شما چيه؟؟؟
اين ها همه حرفاي يه پسر سيزده سالست كه خيلي تنهاست.اين مطلب رو از نظر خودم نوشتم.از نظر شما چه طوري ميتونه باشه؟
بيشتر ماها فقط زمان سختي ديدن،كمك خواستن رو يادمون مياد و وقتي كه مشكل رفع شد،انگار نه انگار كه با كمك خواستن از اونا اين مشكل حل شده.
اگه يه كم به زندگي مون دقت كنيم ميفهميم كه : وقتي كاري رو به خوبي انجام داديم يه همه ميگيم من اين كارو كردم.اما وقتي يه چيز بد در بياد،فوري ميندازيم گردن خدا و ...-ما كار خوبي ميكنيم و ميگيم من كردم و ازاين حرفا، و اگه كاري بد دربياد،ميگيم خداخواست.در حالي كه هر دوش كار خداست.
ما بايد ابتدا رفتار هاي روزمره مون رو درست كنيم تــــــا بتونيم منتظر واقعي باشيم.نظر شما چيه؟؟؟

اين ها همه حرفاي يه پسر سيزده سالست كه خيلي تنهاست.اين مطلب رو از نظر خودم نوشتم.از نظر شما چه طوري ميتونه باشه؟
