نقل قول:حتی دوستان با خودشون فکر نمی کنند که چرا کورش؟ چرا داریوش نه؟ چرا کمبوجیه نه؟ چرا هخامنش نه؟

(۱۹/آذر/۹۴ ۴:۱۶)The AmD نوشته است:  ولی به اساطیر این خاک و این مملکت علاقه داریم ... کجای دین گفته این بده؟

(۱۹/آذر/۹۴ ۲۲:۵۹)مجتبی110 نوشته است:  این اساطیر رو چه کسی بهت معرفی کرده؟؟
کدوم کتب ادبی این مملکت؟؟

(۱۹/آذر/۹۴ ۲۲:۵۹)مجتبی110 نوشته است:  و از طرف دیگه کورش رو به عنوان یک صهیونیست معرفی می کنن و بعد هم می گن ایرانیان به تبعیت از این صهیونیست بزرگ (که اتفاقا این بار حق با صهیونست هاست) فراخوانده شدند.

(۱۹/آذر/۹۴ ۲۲:۵۹)مجتبی110 نوشته است:  اما وقتی بت بشه ما این بت رو می شکنیم.

(۲۰/آذر/۹۴ ۰:۱۷)پارمیس نوشته است:  چند هزار سال تاریخ این کشور واسه شما سند نیست؟؟

(۲۰/آذر/۹۴ ۰:۱۷)پارمیس نوشته است:  صهیونیست اون شیمون پرز بی شعور هست و بی شعور تر از اون هم افرادی هستن که حرف یه اسراییلی رو این ور اون ور نقل میکنن و به عنوان یه مدرک ارائه میدن !!!!

(۲۰/آذر/۹۴ ۰:۱۷)پارمیس نوشته است:  شما فعلا تخم مرغای توی خونتون رو بشکن شکستن کوروش پیشکش !!!

نقل قول:این اساطیر رو چه کسی بهت معرفی کرده؟؟

کدوم کتب ادبی این مملکت؟؟

نقل قول:بله همین بی شعورها چند تا یهودی فرستادند زمان پهلوی یه مقبره کورش + پاسارگاد ساختند و نماد ملی گراییش کردند. => مستند مجعولات رو ببینید. (البته باید اضافه کنم مطالب این مستند با توجه به محققش کاملا موثق نیست اما سوالات خوبی مطرح می کنه- در ضمن ارادت صهیونیست ها به کورش هم غیر قابل انکاره)
حالا ملت اگه براحتی گوش مخملی می شن وظیفه رسانه ها اینه که بیاد یه تلنگری ایچنین بزنه تا کسانی که اهل تفکرند بکبار پیش خودشون بگن چرا؟؟

جهل نرم ترین بالشی که یک نفر می تونه سرشو بذار روش و بخوابه.

شما هم جوش نزن، بخواب راحت.

نقل قول:خرافات: به چیزى گفته میشود که هیچ سود یا زیانی برای دنيا و آخرت ندارد و مردم به آن اهمیت میدهند

افتخار به گذشته در قرآن مذموم است خواستید يه سرچ بزنید آیش هست

البته اونایی که قرآن رو قبول دارن!

نقل قول:سؤال:


بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

سلام بر همه عزیزان :

چند سوال برای بنده پیش آمده که امیدورام کارشناسان بزرگوار و سایر کابران عزیز بنده را در یافتن پاسخ آنها یاری کنند.

قرآن کریم در آیات 134 و 141 سوره مبارکه بقره چنین می فرماید :

" تِلْكَ أُمَّةٌ قَدْ خَلَتْ لَهَا مَا كَسَبَتْ وَلَكُمْ مَا كَسَبْتُمْ وَلَا تُسْأَلُونَ عَمَّا كَانُوا يَعْمَلُونَ "

" آن جماعت را روزگار به سر آمد دستاورد آنان براى آنان و دستاورد شما براى شماست و از آنچه آنان می كرده‏ اند شما بازخواست نخواهيد شد " ترجمه فولادوند

" آنها امتي بودند كه درگذشتند، اعمال آنها مربوط به خودشان بود و اعمال شما نيز مربوط به خود شما است، و هيچگاه مسئول اعمال آنها نخواهيد بود " ترجمه آیت الله مکارم شیرازی

با توجه به این آیه شریفه سوالات زیر مطرح است :

1) در این آیه خداوند به چه مفهومی اشاره دارد ؟ آیا این خبر قرآن می تواند حاوی دستوراتی در مورد تحقیق در گذشته باشد ؟

2) طبق این آیه حکم تحقیق در گذشته چیست ؟ حکم تحقیق در وضعیت افراد و یا صدور رای در مورد آنان و اعمالشان چطور ؟

3) منظور از اینکه اعمال آنها برای خودشان است و اعمال شما برای خودتان چیست ؟ آیا بیان نمی کند که مطرح کردن حال اقوام گذشته ( صرف نظر از جنبه عبرت پذیری از آن ) نفعی برای ما ندارد ؟ اینکه ما اعمال افراد را بیاوریم و مورد بررسی قرار داده و حکم بطلان یا حق بودن بر آن بزنیم آیا طبق این آیه بدون فایده نمی باشد ؟

4) به طور کلی نظر قرآن در مورد تحقیق در گذشته چیست ؟ قرآن چه نظری در مورد رد اعمال یک گروه و حق دانستن اعمال گروه دیگر توسط ما انسان ها دارد ؟

با تشکر فروان

نقل قول: جواب:

با عرض سلام و ادب

در رابطه با این آیه باید عرض کنم:

این آیه پاسخ به يکى از اشتباهات يهود است ، چرا که آنها بسيار روى مساءله نياکانشان و افتخارات آنها و عظمتشان در پيشگاه خدا تکيه مى کردند و گمانشان اين بود که اگر خودشان آلوده باشند در پرتو چنين نياکانى اهل نجاتند.
قرآن مى گويد: «آنها امتى بودند که درگذشتند، و اعمالشان مربوط به خودشان است ، و اعمال شما نيز مربوط به خود شما است:تلک امة قد خلت لها ما کسبت و لکم ما کسبتم ».
«و شما هرگز مسئول اعمال آنها نخواهيد بود- همانگونه که آنها مسئول اعمال شما نيستند- : و لا تسئلون عما کانوا يعملون».

بنا بر اين به جاى اينکه تمام همّ خود را مصروف به تحقيق و مباهات و افتخار نسبت به نياکان خود کنيد در اصلاح عقيده و عمل خويش بکوشيد.

گر چه ظاهرا مخاطب در اين آيه يهود و اهل کتابند ولى پيدا است اين حکم مخصوص آنها نيست ، ما مسلمانان نيز مشمول همين اصل اساسى هستيم که (از فضل پدر تو را چه حاصل ؟)!.[1]

این دو آیه در صدد بیان این نکته مهم اخلاقی و عملی است که يک ملت زنده بايد به اعمال خويش متکى باشد نه به تاريخ گذشته خويش ، و يک انسان بايد به فضيلت خود متکى باشد چرا که از فضل پدر تو را چيزى حاصل نمى شود، هر چند پدرت فاضل باشد!.بنابراین این آیات با آیات دیگری که به بررس و عبرت گیری از تاریخ گذشتان سفارش می کنند،هیچگونه منافاتی ندارند.

اما آیات دیگری در قرآن داریم که به تحقیق و تفکر و تدبر در سرنوشت گذشتان و پند و عبرت گیری از آنها سفارش شده است.
در بيش از ده آيه قرآن، مردم را تشويق و ترغيب به مسافرت«سير في الارض»[2] نموده است. مسافرت و سير در زمين در فرهنگ قرآن، به معناي جهان گردي بي هدف نيست. بلكه به معناي پندگيري و عبرت آموزي و شناخت نشانه هاي خداوند و آگاهي از قدرت او و بررسي حوادث تاريخي گذشتگان است.«أَ فَلَمْ يَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَيَنْظُرُوا كَيْفَ كانَ عاقِبَةُ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ...؛[3] آيا آنها سير در زمين نمي كنند، تا بنگرند سرنوشت آنان (طغيان گران پيشين) چگونه شد؟...»

«قُلْ سِيرُوا فِي الْأَرْضِ ثُمَّ انْظُرُوا كَيْفَ كانَ عاقِبَةُ الْمُكَذِّبِينَ؛[4] بگو! سير در زمين داشته باشيد تا بنگريد عاقبت تكذيب كنندگان چگونه شد.»

قرآن مجید نه تنها دوران های گذشته را با حال حاضر و زمان حاضر را با تاریخ گذشته پیوند می دهد بلکه پیوند فکری و فرهنگی نسل حاضر با گذشتگان را برای درک حقایق، لازم و ضروری می داند زیرا از ارتباط وگره خوردن این دو زمان (گذشته وحال) وظیفه و مسئولیت آیندگان روشن می شوند ، « قد خلقت من قبلکم سنن فسیروا فی الارض »[5]
خداوند سنت هایی را در اقوام گذشته قرار داده که آن سنن هرگز جنبه اختصاصی ندارد بلکه به صورت یک سلسله قوانین جهانی درباره همگان و هر سه زمان آینده، حال و گذشته اجرا می شود. در این سنن پیشرفت و تعالی افراد با ایمان ، مجاهد ، متحد و بیدار پیش بینی شده و شکست و نابودی ملت های پراکنده ،بی ایمان و آلوده به گناه در تاریخ بشریت ثبت گردیده است.
شناخت و علم به تاریخ برای هر ملتی اهمیت حیاتی دارد در تاریخ خصوصیات اخلاقی ، کارهای نیک و بد ، آرا و سنت های فکری گذشتگان برای ما بازگو می شود و علل سقوط و سعادت و کامیابی و ناکامی جوامع انسانی را در اعصار و قرون مختلف نشان می دهد در حقیقت تاریخ گذشتگان آئینه زندگی روحی و معنوی برای آیندگان است و لذا به همین خاطر است که قرآن مجید به مسلمانان دستور می دهد تا در روی زمین بگردند و سیر نمایند و در آثار پیشینیان و ملت های گذشته و زمامداران و فراعنه گردنکش و جبار دقت کنند و بنگرند که پایان کار کسانی که کفر ورزیدند و پیامبران خدا را تکذیب کردند و بنیان ظلم و فساد را در زمین بنا نهاده و مستحکم کرده اند چگونه است و بدانند که سرانجام کار آنها به کجا منتهی شده است.تاریخ گذشتگان مملو از درس ها و پندهای ذی ارزش برای آیندگان است و انسان ها می توانند با بهره برداری درست از تاریخ مسیر حیات و زندگی صحیح خویش را بشناسند .

بنا بر این هر گروه از این آیات به دنبال بیان مطلبی جداگانه و متفاوت هستند.آیات 134 و 141 سوره بقره این واقعیت را برای انسان ها بیان می کنند که به جاى اینکه تمام هم خود را مصروف به تحقیق و مباهات و افتخار نسبت به نیاکان خود کنید در اصلاح عقیده و عمل خویش بکوشید.چرا که اعمال نیک یا بد گذشتگان به پای شما نوشته نخواهد شد و هر شخصی باید پاسخگوی اعمال خود باشد.

گروه دوم آیاتی که اشاره شد به این نکته سفارش و رهنمود م یشوند که با اطلاع از رفتار و کردار و سرنوشت آنها،عبرت بگیرید تا به سرنوشت بد آنها گرفتار نشوید.

نقل قول: سوال:

آیا افتخار کردن به تمدن2000 ساله ایرانی تعصب و وطن پرستی محسوب نمی گردد و اشکالی ندارد؟

نقل قول: جواب:

هر شخصی با هر ایده ای که داشته باشد؛ مسلمان باشد یا کافر، یک سری صفات خوب و یک سری صفات ناشایست دارد. اگر صفات خوب او غالب باشد؛ حکم می شود که انسان شایسته و خوبی است و اگر صفات بد او غالب باشد؛ حکم می شود که انسان خوبی نیست. صفت بد و زشت، در هر فردی باشد؛ زشت است و صفت خوب و حسنه هم، در هر فردی، هر چند فاسق و کافر باشد، خوب می باشد. همین طور است فرهنگ ها و اعتقادات. در امتیاز بندی انسان ها، به این نکته اساسی توجه داشته باشیم که در مقایسه با اسلام و کفر، انسان کافر مذموم، مردود و مورد غضب الاهی و مسلمان ممدوح و مقبول است.

اگر یک فردی را به صورت کلی بخواهیم بررسی کنیم و نمره بدهیم به دو صورت می شود نمره داد.

1. به صورت کلی. که براساس صفات غالب او می گوییم: خوب است و یا بد.

2. به صورت جزئی و موردی. مثلا حاتم طائی، کافر است. ولی اگر از کرم، مروت و مهمان نوازی او سؤال شود؛ نمره ایشان عالی است. عرب جاهلی به صورت کلی یک انسان مشرک، بت پرست و به دور از تمدن و ارزش های اخلاقی است. ولی اگر از مهمان نوازی او سؤال شود، نمره عالی می گیرد. البته در مورد افراد، آن چه که مهم و معیار خوبی و زشتی است؛ وضعیت کلی و عمومی اوست. هر چند که صفات خوب و یا بد هم به صورت جزئی داشته باشد. زیرا یک فرد مسلمان و یا مشرک به عنوان مسلمان و مشرک به صورت کلی یک نمره و با داشتن صفات و سجایای اخلاقی و رذایل اخلاقی یک نمره به خصوصی دارند.

چون منظور از تمدن ایرانی، تمدن قبل از اسلام است. به صورت کلی در مقایسه با تمدن اسلامی ارزشی ندارد. زیرا به دور از خداپرستی است. ولی به صورت جزئی و موردی، خوبی هایی دارد. به عنوان مثال ایرانی ها، همیشه در برابر حق خاضع و تسلیم بودند. لذا ایرانی ها بعد از عرضه اسلام، خیلی زود ایمان آورده و از خود مقاومت نشان ندادند.

ولی افتخار به شاهان لاابالی و یا حکومت های ظالم، تعصب ایرانی و وطن پرستی است. بله ممکن است؛ یک شاه که زندگیش مملو از شرک و ظلم است؛ یک صفت خوب هم داشته باشد. مثلا غیور باشد. افتخار به غیرتش خوب است با ذکر این که فلانی غیور بود. که صد البته اگر تعریف صفت خاص حاکمی، به نوعی مدح حکومت و تأیید ظلم او شود؛ جایز نیست.

تمدن ایران هم خوبی هایی داشته است. اگر کسی به صورت کلی به تمدن 2000 ساله ایرانی افتخار کرده و آن را مقابل تمدن اسلامی بگذار؛د این تعصب و وطن پرستی است که ناپسند و مردود است. ولی اگر به خوبی های این تمدن اشاره کند؛ مثلا بگوید ایرانی ها در طول تاریخ شجاع بودند. شاعران برجسته ای داشتند. این مشکلی ندارد. پس در صفات حسنه، افتخار کردن به پدران و یا تمدن، خوب است. ولی دین ساختن و پرستیدن شایسته نیست؛ مثلا کوروش را برخی از مفسرین، همان ذوالقرنین می دانند که ملت یهود را از ظلم بخت النصر نجات داد.[1]

این که کسی بخواهد به مال و منال دنیوی فخر بفروشد و یا به آباء و اجداد مشرکش افتخار کند؛ در اسلام و قرآن بسیار مذمت شده است. «یا أَیهَا الَّذینَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا آباءَکمْ وَ إِخْوانَکمْ أَوْلِیاءَ إِنِ اسْتَحَبُّوا الْکفْرَ عَلَی الْإیمانِ وَ مَنْ یتَوَلَّهُمْ مِنْکمْ فَأُولئِک هُمُ الظَّالِمُون؛ ای اهل ایمان! اگر پدرانتان و برادرانتان کفر را بر ایمان ترجیح دهند؛ آنان را دوستان و سرپرستان خود مگیرید و کسانی از شما که آنان را دوست و سرپرست خود گیرند؛ هم اینانند که ستمکارند»[2] «قالَ أَ وَ لَوْ جِئْتُکمْ بِأَهْدی مِمَّا وَجَدْتُمْ عَلَیهِ آباءَکمْ قالُوا إِنَّا بِما أُرْسِلْتُمْ بِهِ کافِرُون؛ [بیم دهنده] گفت: آیا هر چند من آیینی هدایت کننده تر از آیینی که پدرانتان را بر آن یافته اید، برایتان بیاورم؟ گفتند: ما به آیینی که به آن فرستاده شده اید، کافریم»[3] «أَلْهکمُ التَّکاثُر؛ مباهات و افتخار بر یک دیگر [به ثروت و کثرت نفرات] شما را [از پرداختن به تکالیف دینی و یاد آخرت] بازداشت»[4]

نقل قول: افتخار به گذشته در قرآن مذموم است خواستید يه سرچ بزنید آیش هست

خرافه:

نقل قول: سوال:

معنای خرافه چیست و آیا دین منشاء خرافه است؟‏

نقل قول:
[b]جواب:

در مورد معنای خرافه گفته شده است که:

الف:خرافه نام مردی پری زاده از قبیله عذره (از طوایف عرب) بوده است، و او آنچه از پریان می دید نقل می کرد و مردم او را به دروغ متهم می ساختند و گفته او را باور نمی داشتند و می گفتند: هذا حدیث خرافة، و هو حدیث مستملح الکذب(یعنی این از گفته های خرافه است و این گفتاری نمکین اما دروغ است).

این که گفته می شود: فلان داستان؛ خرافی است، چون به او منسوب بوده است [i] .

ب:آراء و عقایدی که انسان دارا می شود چند گونه هستند:

1ـنظری هستند و رابطه‏ای بی واسطه با عمل ندارند مانند مسائل ریاضی و طبیعیات و ماوراء الطبیعة.

2ـ عملی هستند که بلا واسطه متعلق عمل واقع می شوند که انجام و یا ترک آن عمل سزاوار است.

راه دستیابی به نوع اول از عقاید تبعیت از علم و یقین است که یا با برهان یا حس حاصل می شود. و راه دستیابی به قسم دوم از عقاید تبعیت از اعمالی است که انسان را به خیر و سعادت رسانده و نفع او را تامین می نمایند و اجتناب جستن از اعمالی که منتهی به شقاوت او شده و به او ضرر می رسانند. حال اعتقاد پیدا کردن به چیزی که علم بدان نداریم در قسم اول(عقاید نظری) و اعتقاد به چیزی که خیر و شر آن را نمی دانیم در قسم دوم(عقاید عملی) ، اعتقاد خرافی خواهد بود [ii] .

ج:بزرگترین دشمن خرافات در تاریخ بشری انبیاء بوده اند و آنانیکه بمعنای حقیقی کلمه متدین‏تر هستند؛ از خرافات دورتر هستند، اما چون خرافه سرایان مدرکی برای اباطیل خود ندارند به ناچار به یک منبع غیر محسوس آن را ربط می دهند و از عواطف و احساسات پاک مردم سوء استفاده می کنند لذا تلاش می کنند که خرافه های خود را به نام دین القاء کنند.
ناگفته نماند که معارف بلند دینی براحتی برای هر کسی اصطیاد نمی شود و گروهی چون نمی توانند به شهد حقیقت دست یابند؛ ره به افسانه زده و آن معانی بلند را در حد فهم خود تنزل می دهند و گاهی منشأ بعضی از خرافات؛ تطبیق کردن دین با ذهنیات بشری است.

[i] معارف و معاریف، سید مصطفی حسینی دشتی، جلد 5، از ص111به نقل از منتهی الارب

[ii] تفسیر المیزان، علامه سید محمد حسین طباطبایی، ج 1،ص

پ.ن1.5:

مطالعه آزاد:
http://www.aviny.com/quran/almizan/jeld-13/mizan-19.aspx

پ.ن2:

[b]ی زمانی که توی این انجمن ثبت نام کردم، حس کردم داره ی حرکتای خوبی میشه توش.
انصافام میشد. ولی مدتیه میبینم روندش رو به زواله ...
اگر منم اشتباه کنم، ترجیح میدم با کسایی بحث کنم که اندک اطلاعات رو داشته باشن، نه فقط به قصد اثبات حرف خودشون بدون هیچ انعطافی پاسخگو باشن.
امیدوارم مدیریت انجمن این نکته رو مد نظر داشته باشه...

---