(۲۸/اسفند/۹۰ ۱۵:۴۷)وحید110 نوشته است:   انسان تا هنگامی که نفی خواطر نکند نمی تواند در نماز یا دعاها و یا در هنگام تلاوت قرآن حضور قلب پیدا کند و از عبادت بهره کافی ببرد .

---

خداوند متعال طبق ظن انسان با او رفتار می کند.اگر ظنش نیکو بود، پاداش نیک می دهد و اگر ظنش بد بود، کیفر بد می دهد.

ابودرداء،یکی از اصحاب پیغمبر اکرم صلی الله و علیه وآله وسلم نقل می کند:در نخلستان بنی نجار در خدمت سرور اولیا بودم.آن حضرت از من و سایر اشخاص فاصله گرفتند تا از نظر غایب شدند.پیش خود فکر کردم به منزل خویش رفتند.ناگهان صدای حزینی به گوش من رسید که بدین مقال مترنم بود کل متن عربی مناجات در کتاب غم عشق موجود است)

1.در شبانه روز کمتر از 6 ساعت و بیشتر از 8 ساعت نخوابید.
مرحوم آیت اللّه علامه ی طباطبایی-رحمة اللّه-در اولین ارتباط به بنده فرمودند : کمتر از ربع شبانه
روز نخواب , بیشتر از ثلث هم نخواب.

2.خوراک به اندازه ی متعارف روزانه سه نوبت میل شود.

3.از پیش خود ترک خوردن گوشت نکنید , که گاهی سبب اموری می شود که به نفع و صلاح انسان نیست.

4.درس و تحصیل را جدّی بگیرید و امر تحصیل را مانند فرایض بدانید.

5.از پیش خود برنامه ی عبادی برای خود تنظیم نکنید و قبل از شروع , با استادتان (خداوندا ! پروردگارا ! استادی ندارم.لطفی عنایت بفرما.) مشورت کنید.

6.در راه خدا باید مثل شتر سواران رفت نه مثل اسب سواران.بی عجله و صبور باشید.
این راه راهی نیست که بتوان یک شبه و شتابان طی کرد.

7.به فکر تأمین معاش از راه حلال باشید.

8.دو ذکر و دو دستور را همزمان انجام ندهید مگر با مشورت استاد (خداوندا ! پروردگارا ! استادی ندارم.لطفی عنایت بفرما.).طب معنوی مانند طب جسمانی است.دارو را باید با اجازه ی طبیب مصرف کرد.

9.از دو استاد ( خداوندا ! پروردگارا ! استادی ندارم.لطفی عنایت بفرما.)دستور نگیرید.

10.زمانی که سالک مشغول اربعیات یا ختومات است , حتی الامکان باید از جنابت پرهیز کند , و اگر اتفاقاً جنب شد فوراً غسل کند.

11.سالک باید همیشه و در همه حال خدا را حاضر و شاهد اعمال خود بداند و به طور جِد از معصیت پرهیز کند و بداند که گناه اَعَم از صغیره یا کبیره صدمات سنگینی به سلوک فرد وارد خواهد نمود و در مقابل چشم پوشیدن از گناه برای خدا تأثیر بسزایی در سرعت بخشیدن به سلوک وی خواهد داشت.
دستور مرحوم آیت اللّه قاضی-رحمة اللّه- این بود که اگر سالکی فقط واجبات را به جا آورد و محرّمات را ترک کند و نمازها را اوّل وقت بخواند اگر چه دیر و دور , عاقبت به مقصد می رو سد.البته سالک با ارشاد استاد ( خداوندا !پروردگارا ! استادی ندارم.لطفی عنایت بفرما.) کامل,امن تر و سریع تر به مقصد می رسد.

12.زیر بار عبادت های سخت و دشوار نروید.
شما جوانان باید به کارهای تحصیلی,ورزشی و خواب و خوراک خود هم برسید.از عبادت های مستحبی سنگین نه تنها بهره برداری نمی کنید , بلکه بی نتیجه و معلول و متلاشی , از پا در می آیید و خدای نکرده به مقصد نرسیده از دنیا می روید.

13.اگر به دستور استاد (خداوندا ! پروردگارا ! استادی ندارم.لطفی عنایت بفرما.) به ذکری مشغول شدید , به دلایل واهی و بدون مشورت با استاد(خداوندا ! پروردگارا ! استادی ندارم لطفی عنایت بفرما.) , ترک نکنید , پس شروع و ختم هر دو با مشورت استاد(خداوندا !پروردگارا ! استادی ندارم.لطفی عنایت بفرما.) باشد.

14.سالک باید هر چه می تواند مؤدّب و متواضع باشد.ادب را نسبت به خداوند متعال و خلق او حفظ کند و همه ی آثار خداوند متعال مانند کعبه , قرآن(و سایر کتب آسمانی), مسجد , علما , عباد و مشاهد مشرّفه حتی به معابد ادیان دیگر احترام کند.
روزی جوانی گنه کار از خیابان عبور می کرد , نام مقدّس خداوند متعال را روی کاغذی دید که بر کف خیابان افتاده , آن را برداشت و در جای محترمی قرار داد که زیر پا نباشد.همان شب در خواب دید که هاتفی فرمود که :
به خدای متعال احترام کردی , ما هم گناهان تو را بخشیدیم و تو را هدایت فرمودیم.
این است نتیجه ی ادب.

15.سالک باید هر چه می تواند همه ی خَلق را دوست بدارد , جز دشمنان خدا و دشمنان حجّت خدا.

16.در برنامه ریزی روزانه ی خود , زمانی را برای مطالعات دینی قرار دهد.

17.سالک خداجو باید دائم الوضو باشد.

التماس دعای فراوان.

(۲۹/اسفند/۹۰ ۷:۵۸)یا صاحب الزمان نوشته است:  
(خداوندا ! پروردگارا ! استادی ندارم.لطفی عنایت بفرما.)
(خداوندا ! پروردگارا ! استادی ندارم لطفی عنایت بفرما.)
(خداوندا !پروردگارا ! استادی ندارم.لطفی عنایت بفرما.)

راستش بنده اصلاً متوجه نمی شم چرا این گروه دچار شرک خفی می شوند؟اصلاً چرا این اتفاق باید برای این گروه میافته؟اینها مگر طالب مقامات معنوی نیستند,پس شرک خفی چرا؟؟!!

بعد یک سوال دیگر هم داشتم:
وثنیت چگونه مذهبی است؟ من نمیدانم؟

(۱/فروردین/۹۱ ۱۰:۲۷)یا صاحب الزمان نوشته است:  نویسنده درباره ی طالبان مقامات معنوی (در بخش انتخاب خدا ) گفتن :
این گروه کسانی هستند که عبادت هایشان را برای نیل به مقامات معنوی انجام می دهند که در نتیجه دچار شرک خفی می گردند.

(۱۹/شهریور/۹۰ ۱۹:۰۵)علی 110 نوشته است:  در روایت داریم که :

نشانه ی عمل خالص این است که تو از هیچ کسی (حتی خداوند) توقعی نداشته باشی در ازای عمل خیرت!

(۳/اسفند/۹۰ ۱۳:۲۱)علی 110 نوشته است:  کسی که عملی را از روی اخلاص انجام میدهد از هیچ کس توقع ندارد
وقتی اولین بار این حدیث رو دیدم
با استاد تماس گرفتم
گفتم استاد آیا وقتی گفته که از هیچ کس توقع ندارد، این شامل خود خدا هم میشود
استاد گفتند: بله شامل خدا هم می شود و مومنِ موحد از خدا هم هیچ توقعی نباید داشته باشند
بعد که دیدند من سکوت کردم به این معنا که کلامشان مقادیری برایم گنگ است خودشان اضافه کردند

توقع حالتی است که به دلیل دریافت احساس استحقاق نسبت به کسی در درون انسان به وجود می آید
و انسان استحقاق هیچ چیزی را در مقابل خدای متعال ندارد
اساساً موجودی که فقیر محض است چه انتظار و استحقاقی میتواند داشته باشد

يَا أَيُّهَا النَّاسُ أَنتُمُ الْفُقَرَاء إِلَى اللَّهِ وَاللَّهُ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ ﴿۱۵﴾

اى مردم شما به خدا نيازمنديد و خداست كه بى‏نياز ستوده است (۱۵-فاطر)

چه چیز را ذاتاً از خود دارد که به واسطه ی آن خود را مستحق بداند
و هر فیض و نعمت و رحمتی که خداوند از فضل خود از زمان خلقت از عدم به انسان می رساند همه الطافی هستند که بی استحقاق انجام شده در حق انسان و بعلاوه بی توفیق و مدد و دستگیری خدا هم انسان نمیتواند ذره ای در راه خیر قدمی بردارد که بعد بخواهد ادعای استحقاق کند و متوقع باشد
بنابر این مومنی که توفیق خلوص در نیت و عمل پیدا کرده باشد از هیچ کس حتی خداوند توقع ندارد
بعد افزودند آن حسی که ما باید در ارتباط با خالق خود داشته باشیم
توقع نیست!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
بلکه حسن ظن و امید است
یعنی بعد از انجام تمام اعمال خیرمان با نیت الهی باید امیدوار باشیم که خداوند الطاف خود را شامل حالمان کند و نه این که توقع داشته باشیم!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ریشه ی بسیاری از نا امیدی ها و یأسها در مسیر خودسازی و سلوک افراد همین احساس توقع است

یا علی
التماس دعای فراوان
به خصوص اگر شد برای پدر و مادر حقیر

ولی من هنوز متوجه نشدم چرا دچار شرک خفی میشن ؟

(۲۸/اسفند/۹۰ ۱۹:۴۰)فاطمه خانم نوشته است:  گام هشتم :قصص عاشقان
مناجات مولی الموحدین در نخلستان

ابودرداء،یکی از اصحاب پیغمبر اکرم صلی الله و علیه وآله وسلم نقل می کند:در نخلستان بنی نجار در خدمت سرور اولیا بودم.آن حضرت از من و سایر اشخاص فاصله گرفتند تا از نظر غایب شدند.پیش خود فکر کردم به منزل خویش رفتند.ناگهان صدای حزینی به گوش من رسید که بدین مقال مترنم بود کل متن عربی مناجات در کتاب غم عشق موجود است)

خداوندا، چه بسیار گناهانی مرتکب شدم که شکیبائی نسبت به من روا داشتی و در برابر آن ها نعمتی ارزانی داشتی و چه بسیار جنایاتی که به سبب کرم و بزرگواریت از آشکار شدن آنها جلوگیری کردی

.خداوندا،اگر چه عمر درازی را با معصیت تو سپری کرده ام و گناهان من در نامۀ عملم زیاد شده است با این حال من فقط آرزوی آمرزش تو را دارم و تنها به خوشنودی تو امید بسته ام.

ابودرداء، گوید:توجه کردم دیدم که سید اوصیا،علی علیه السلام است.خود را پنهان نمودم.آن حضرت در دل شب چند رکعت نماز به جا آورد و سپس به دعا و گریه پرداخت و آنگاه مناجات خود را چنین ادامه داد:

خداوندا!هنگامی که به لطف و بخشش تو می اندیشم گناهانم بر من آسان می گردد

.سپس مؤاخذۀ عظیم تو را به یاد می آورم ناراحتی و گرفتاریم بزرگ می گردد

.آه آه اگر من در نامۀ عملم گناهی را بخوانم که من آن را فراموشش کرده ام و تو آن را به حساب آورده ای،

پس بگویی او را بگیرید

.پس وای بر او گرفتاریست که خانواده اش نمی توانند نجات دهند و قبیله اش برای او سودی ندارند.اگر می توانست فریاد بزند مردم بر او دلسوزی می کردند.آه آه از آتشی که جگرها و قلوه ها را می پزد.آه از آتشی که پوست سر و دست و پا را می برد! آه از شدت عذاب شعله هایی که زبانه می کشد!

بعد از آن گریه کرد تا صدای مبارکش قطع شد.ابودرداء می گوید:فکر کردم خوابش برده است؛

صبر کردم تا صبح شد. رفتم او را برای نماز صبح بیدار کرنم،دیدم مانند چوب خشکی بر زمین افتاده اند. تکانشان دادم،حرکت ننمودند. گفتم:«انا لله و انا الیه راجعون.» یقین کردم وفات کرده اند.

به منزل ایشان رفتم تا خبر فوت ایشان را به سرور زنان عالم برسانم.ایشان فرمودند:چه شده است؟

آنچه دیده بودم برای ایشان نقل نمودم.آن حضرت فرمودند:این حالتی است که غالباً او را از خوف الهی عارض می شود و موت نیست.آب بر صورت حضرت افشاندند تا به هوش آمدند. گریستم.فرمودند:گریه تو برای چیست؟

عرض کردم:برای رنجی که به خود وارد می آورید.

فرمودند:ای ابودرداء!حال تو چگونه خواهد شد اگر ببینی مرا که برای محاسبه خوانده باشند و اهل معاصی به عذاب الهی یقین کنند.و

مرا ملائکۀ غلاظ و شداد در میان گرفته باشند و در پیشگاه قادر قهار و ملک جبار ایستاده باشم.

دوستان مرا فرو گذاشته و اهل دنیا بر من دلسوزی کنند.هر آینه در آن روز بر من بیشتر رحم خواهی کرد

که نزد خدای خود ایستاده باشم که هیچ امری بر او پنهان نیست.

نقل قول:.پس وای بر او گرفتاریست که خانواده اش نمی توانند نجات دهند و قبیله اش برای او سودی ندارند.اگر می توانست فریاد بزند مردم بر او دلسوزی می کردند.آه آه از آتشی که جگرها و قلوه ها را می پزد.آه از آتشی که پوست سر و دست و پا را می برد! آه از شدت عذاب شعله هایی که زبانه می کشد!