(۴/تیر/۹۰ ۱۵:۴۵)فاطمه خانم نوشته است:  خوب اگر ميشه يكي از دوستان كه وقت گرانبهاشون رو ميگذارند
و سريال " ستايش " رو مي بينند بيايند
و دليل خودشون رو براي همراهي اين سريال براي ما توضيح بدن.
ممنون مي شيم
من گفتم اين سريال رو نمي بينم
ولي به هركس مي رسم ميخواد برام جريان رو تعريف كنه.
اتفاقات رو توضيح نديد ها
دليل دنبال كردن بقيه سريال رو بگيد.

من این سریال را به خاطر بازی خوب داریوش ارجمند و خود ستایش(اسمش رو نمیدونم)دنبال میکنم.
مثل سریال جراحت که به خاطر بازی خوب و جذاب امین تارخ دنبال میکردم.
همیشه که نباید از قصه لذت برد.
من از هنر این هنرمندان لذت می برم.
اینکه واقعا در نقششون حل شدن.باورتون نمیشه ولی با گریه های ستایش بالای سر طاهر تو بیمارستان، من هم گریه میکردم.(اصولا آدم باید احساساتش را بروز بده:sleepy
این یعنی یک هنر واقعی...یک هنرمند واقعی..

(۵/تیر/۹۰ ۱:۰۰)حامی نوشته است:  به نام خدا
سلام
سلطان غم ستایش!خب این ذائقه ی مردم هم هست تاحدودی(متاسفانه)که فیلم هایی رو میپسندن که غم و غصه زیاد داشته باشه تا بتونن باهاش ارتباط عاطفی برقرار کنن؛و ستایش هم شاهکار این نوع سریال هاست

(۴/تیر/۹۰ ۱۶:۱۶)Reza_Jackman نوشته است:  

نقل قول:شرط نبند. طوری درست نمیکنن که بشه پیشبینی کرد.

ویژگی های سریال ایرانی .

موضوع : ازدواج یک دختر با پسر
سبک : طنز در حد لودگی یا تراژدی در حد نا امیدی
داستان : پسری به دختری علاقه دارد و به دلیل یک سری مشکلات نمیتواند با او ازدواج کند سر انجام به صورت کاملا اتفاقی و نا خوداگاه همه چی جور میشود و سره زندگی میروند .
داستان شماره ی 2 : زن و شوهری جوان با یکدیگر مشکل دارند و قصد طلاق گرفتن دارند در ادامه داستان با مشورت یک ریش سفید کار ختم به خیر میشود .


زیاد کاره سختی نیست