(۱۰/بهمن/۹۶ ۱۵:۳۵)III I III نوشته است:  منتها كسي كه خود را به خواب مي‌زند و با لگد هم بيدار نمي‌شود بديهي است كه بخواهي او را متقاعد كني وقت گرانقدرت را حرام كرده‌اي
mdroudgar نوشته است: آقای روحانی هم معصوم نیستند وحتما اشتباه هم میکنند .نقد معصوم هم معنا ندارد چون جمع دو ضد است

(۱۰/بهمن/۹۶ ۱۵:۳۸)راوی110 نوشته است:  سلام
مطالب لينك زير شايد بتواند به شما كمكی بكند:
استدلال عقلی و قرآنی امام زمان علیه السلام در مسئله ی امامت!

(۱۰/بهمن/۹۶ ۱۵:۳۵)III I III نوشته است:  گزينه اول:
خداوند مثل گوسفند انسان‌ها را بي هدايت‌گر رها كرده
هر كي هر جور خواست با فكر خودش
يه عده اگه خواستن مي تونن بگن لواط حق مسلم ماست مثل قوم لوط
يه عده ديگر هم ...
كلاً ارزش‌ها و درست و غلط‌‌ ها نسبي است

نقل قول:پیشوایان و امامان وظیفه نداشتند در تمام موارد، طبق علومی که از راه‌های غیر عادی حاصل می‌شد عمل کنند، بلکه تکالیف دینی آنان همواره طبق علومی بود که از راه‌های عادی پیدا می‌شد.

روش و رفتار آنان در زندگی، در معاملات، معاشرت، زناشویی، پوشیدن، نوشیدن، خوردن، خوابیدن، تندرستی و بیماری، صلح و جنگ، فقر و توانگری، حکومت و سیاست، مثل سایر مردم است

(۲۷/آبان/۹۶ ۱۳:۱۹)سعدی نوشته است:  پیشوایان و امامان وظیفه نداشتند در تمام موارد، طبق علومی که از راه‌های غیر عادی حاصل می‌شد عمل کنند، بلکه تکالیف دینی آنان همواره طبق علومی بود که از راه‌های عادی پیدا می‌شد.

(۲۷/آبان/۹۶ ۱۳:۱۹)سعدی نوشته است:  روش و رفتار آنان در زندگی، در معاملات، معاشرت، زناشویی، پوشیدن، نوشیدن، خوردن، خوابیدن، تندرستی و بیماری، صلح و جنگ، فقر و توانگری، حکومت و سیاست، مثل سایر مردم است، مثلا پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) و امامان(علیه السلام) منافقان را خوب می‌شناختند و می‌دانستند که آن‌ها ایمان واقعی ندارند، ولی هرگز با آن‌ها مانند کفار برخورد نمی‌کردند، بلکه از نظر معاشرت و ازدواج و دیگر احکام با آن‌ها مانند سایر مسلمانان بودند.

(۲۷/آبان/۹۶ ۱۳:۱۹)سعدی نوشته است:  همچنین هنگامی که در مسند قضاوت و حل و فصل مشکلات مردم می نشستند، مطابق قوانین قضایی اسلام حکم می‌کردند و از علم خدادادی خود استفاده نمی‌کردند و در موردی که دلیل شرعی مثلا بر قاتل بودن متهمی وجود نداشت، امام یا پیامبر با تکیه بر علم غیب، حکم قصاص صادر نمی‌کردند.

(۲۷/آبان/۹۶ ۱۳:۱۹)سعدی نوشته است:  دلیل این نوع سلوک و رفتار می‌تواند امور و دلایل مختلفی باشد از جمله:

1 - عمل بر اساس علم غیب با حکمت بعثت انبیاء(علیه السلام) و نصب ائمه(علیه السلام) منافات دارد، زیرا در این صورت جنبه اسوه و الگو بودن خود را از دست خواهند داد. افراد بشر از وظایف فردی و اصلاحات اجتماعی به بهانه برخوردار بودن آنان از علم غیب و عمل بر اساس علم خدادادی از وظیفه خود سرباز خواهند زد.

2 - عمل بر اساس علم غیرعادی موجب اختلال در نظام عالم هستی است، زیرا مشیت و اراده خداوند به جریان امور بر اساس نظام اسباب و مسببات طبیعی و علم عادی نوع بشر تعلق گرفته است. به همین جهت پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) و ائمه(علیه السلام) برای شفای بیماری خود و اطرافیان خویش از علم غیب استفاده نمی‏‌کردند. شاید یکی از حکمت‏‌های ممنوع بودن تمسک به نجوم، تسخیر جن، برای غیب گویی و کشف غیر عادی حوادث آینده، همین امر یعنی اختلال در نظام عالم هستی باشد.