بيـا كـه رايـت مـنـصورِ پادشاه رسيد * نـويـد فتح و بشارت بـه مهر وماه رسيد

جـمـال بخت ز روي ظفر نقاب انداخت * بـه كمال عـدل به فرياد دادخواه رسيد

سپهر دور خوش اكنون زند كه ماه آمد * جهان به كام دل اكنون رسد كه شاه رسيد

ز قاطعان طريق ايـن زمان شوند ايمن * قـوافـل دل و دانـش كه مرد راه رسيد

عـزيـز مـصـر به رغم برادران غيور * زقـعر چـاه بـرآمـد بـه اوج ماه رسيد

كجاست صوفي دجّال فعلِ مُلحدشكل * بـگـو بـسـوز كـه مهدي دين پناه رسيد

صـبا بگو كه چهابر سرم در ين غم عشق * ز آتـش دل سـوزان و دود آه رسـيـد

ز شـوق روي تو شاها بدين اسير فراق * هـمـان رسيد كه آتش به روي كاه رسيد

مرو به خواب كه حافظ به بارگاه قبول * ز ورد نـيم شـبو درس صبحگاهي رسيد