به کشته شدن در راه حق و خدا شهادت میگن . و آیا سربازان عراقی بر حق بودند یا بر علیه حق ؟!!!

به هر کشته ای که نمیشود شهید گفت .

عماد جان سوال قشنگیه. کلی تر هم میشه گفت. همین موضوع زمان حضرت علی (علیه السلام) هم بود. سربازهای معاویه با اون حجم عظیم تبلیغاتی معاویه که قطع به یقین ناشی از پیشینه یهودی و دانش یهود بوده، احتمال کمی داشتند که به حق واقعی برسند و متوجه بشن که حضرت علی (علیه السلام) حق واقعی بوده. در واقع اصلاً به گوششون نخورده بود. شام با معاویه و زمان دومی مسلمان شد (اگر اطلاعات تاریخی من یاری کنه)، سوال اینه که آیا اونها در برابر خداوند عذر دارند؟

همین سوال در مورد عراقی ها هم هست. با اون حجم تبلیغات ضد ایرانی رژیم حتی انسان های خوب هم به گوششون نرسیده بود و از حق اطلاع نداشتند، ایا عذر تقصیر دارند؟

در مورد معیار شناخت حق باید بگم،
امام علي (علیه السّلام) فرمودند: حق را به افراد و شخصّيتها نمي توان شناخت. خود حق را بشناس تا پيروان آن را بشناسي.

برای عذرهای موجه پیش خدا خواب موندن رو دیدم که موجه بدونند ولی ندیدم ندونستن رو موجه بدونن. کسی جهل رو موجه نمی دونه. چرا؟ چون کافی بود کمی به خودشون زحمت بدن، حق به گوششون می رسید. مگه خدا نمی گه که به درستی حق از باطل شناسانده شده.


در هر دو مورد به دنبال حقیقت نبودن تقصیر اصلی سربازان معاویه و عراق بوده، وظیفه اونها این بوده که خود حق رو بشناسند به تبع طرف حق هم براشون مشخص میشده، البته فقط اونهایی که در رده معدود مثلاً خوبهای نادان بودند، بقیه که تکلیفشون مشخصه.