۳-بیژن بیرنگ؛ پر رنگ در life style غربی: هیچگاه نتوانستم یک هنرمند وطنی را فقط به جرم اینکه ما نتوانستیم مذهب را در او دغدغه و شیعه گری را دست مایه ی آثارش قرار دهیم با القاب رذیله ای چون ضد انقلاب، عملگی صهیونیسم و … خطاب قرار دهم، هر چند که چهره ی بیژن بیرنگ و بخصوص آن عینک گرد یهودی وارش از قدیم الایام مرا به یاد اسپیلبرگ!!! می اندازد و آنکه صهیونیسم جهانی چه ریشه دوانی هایی در صنایع غذایی داشته و شرکت های معروف چند ملیتی چون مک دونالد، نستله و … را در اختیار دارد. اصلا یک توصیه خارج از متن؛ هر جا با یک پیشوند چند میلیتی آشنا شدید آنجا را یکی از آدرس های صهیونیسم بدانید.

۴-باری؛ بیژن بیرنگ دانش آموخته ی ادبیات نمایشی از دانشکده هنر های دراماتیک دانشگاه تهران در سال ۵۴ و کارشناسی ارشد در فناوری آموزشی (؟!!) از دانشگاهی در جنوب کالیفرنیاست که اولین فیلم نامه اش ” هی جو” هم باید سوغات فرهنگی !! او از آموختن در غرب باشد.
نکته ی قابل تامل در تصاویر و نوشته های بیرنگ این است که اصلی ترین دغدغه ی فکری او life style است و به واقع بهترین های کارنامه اش هم؛ یعنی سریال های همسران، خانه ی سبز (و در ادامه ای ابتر؛ سرزمین سبز) و برنامه ی ترکیبیِ “باز هم زندگی” که چند صباحی از شبکه چهار پخش می شد؛ دقیقاً مضامینی در باب شیوه ی زندگی است.
وصف اولین فیلم نامه اش؛ “هی جو” گفته شد؛ در همسران دو زوج در کنار هم زندگی روشن فکر مابانه دارند که درگیر مسائل جزئی زندگی هستند، و این در سریال بعدیاش ؛ “خانه ی سبز” و در یک خانواده ی بزرگ چند هسته ای چفت و بست و انکثار مییابد البته این نیت را هم داشته که در ادامه آن را به سرزمین (سبز) تسری دهد که بنا به دلایلی این مجموعه نیمه کاره ماند؛ در این تریلوژیِ سریالی تنها جاهای خالی، در قسمت های نیمه مانده با دیانت و اعتقاداتی که بیشتر کاربردی لوکس و تزئینی دارد پر می شود، “باز هم زندگی” نیز مستند گونه و رپورتاژی از همین طرز تفکر است و در دیگر آثار سینمایی و تلویزیونی نیز گاهی سکانس هایی که مجال داده محل ترویج life style غربی شده است.

در ارتباط با شام ایرانی در سطرهای قبلی جسته و گریخته مطالبی بیان شد و در این جا علیرغم ادعاهای صرفاً مصاحبهای بیرنگ؛ شام ایرانی را رونوشتی برابر اصل از کپی های “من و تو”یی و خارجیاش به حساب می آورم؛ و همین دو اختلافِ در ظاهر اباحه گرایانه؛ سرو مشروب و اختلاط نامحرمان که اگر مانع ممیزی وجود نداشت می توان مطمئن بود که از این دو هم کپی خط به خط می شد.
این که یک کارگردان ( چه سینمایی و چه تلویزیونی) دغدغه مند و مولف باشد؛ به ذات امری پسندیده است اما باید دید این دغدغه در راستای چه چیزی است و چه سود و خواصی برای مردم و فرهنگ وطنش دارد.

بله، درست است که در دین اجبار و اکراهی وجود ندارد ولی این واقعیت که مذهب ما یکی از مولفه های اصلی فرهنگمان است و حیات و ممات و جریانات بزرگ تاریخی در گرو آن بوده و هست، پس این یک توقع و تحمیل سیاسی نیست که یک هنرمند حتما باید اثرش با فرهنگ مردمی که در کوچه و خیابان می بیند؛ سنخیت داشته باشد؛ این تعهدی هنری و وظیفه ای اخلاقیست.
بسیار اسفناک است که تنها اشاره فرهنگی مذهبی یک اثر هنری در همه لحظاتِ این دو اپیزود فقط مربوط به استفتائات مراجع اعظام دربارهی کپی غیر قانونی محصول تولیدی باشد!!!