سلام

الحمدلله با طرح خوب ختم هفتگی قرآن ، فرصتی پیش اومده تا فاصله مون رو از قرآن کمتر کنیم و ان شاالله با قرآن مانوس (تر ) بشیمهمه ما خوب از اهمیت نهج البلاغه آگاهیم اما متاسفانه بعضا در خوندن و مطالعه و تعمق این راه روشن کوتاهی میکنیم فکر میکنم اگر دوستان موافق هستند ، قراری بذاریم تا در سال 91 حداقل یک بار خطبه های مولای متقیان و پدر دلسوز امت رو ،که در سید رضی (رحمة الله علیه) زحمت گردآوریش رو کشیدند، مطالعه کنیم . با توجه به این که تعداد خطبه ها 241 تا هست و بیشتر از 300 روز تا پایان سال فرصت داریم، فکر میکنم خوندن هر روز یکی از این خطبه ها (بسته به بلندی و کوتاهی اون) وقت زیادی رو از ما نمیگیره اما تا پایان سال، این فرصت نصیبمون شده که به مولامون هم نزدیکتر بشیم و ره توشه ای برگیریم، ان شاالله(من فقط خطبه ها رو در نظر گرفتم که با خوندن حداقل یکی در روز ، در صورت مشغله های زیاد، بتونیم تا پایان سال این کار رو تموم کنیم)

و من الله توفیق

درپناه حق

پ.ن:نمیدونم لازم باشه که افرادی که موافق هستند ، اعلام کنند یا نه اگر دوستان مایل بودند ، میتونند با ذکر صلواتی برای تعجیل در فرج صاحب الزمان و سلامتی رهبرمون ،اعلام آمادگی کنند یا اگر پیشنهادی دارند بفرمایند.

-------------

پ.ن:برای بهره بری بیشتر از این خطبه ها ، سعی میشه که همزمان با ارائه ترجمه،نکاتی مرتبط با همان قسمت ترجمه شده، از کتاب شرح نهج البلاغه از آیت الله مکارم شیرازی، گنجانده بشه ، انشاالله .

فَمِنْ خُطْبَة لَهُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ
يَذْكُرُ فِيهَا ابْتِداءَ خَلْقِ السَّماءِ و الاَْرْضِ وَ خَلْقِ آدَم، وَ فيها ذِكرُ الْحَـجِّ

اَلْحَمْدُ لِلّهِ الَّذى لا يَبْلُغُ مِدْحَتَهُ الْقائِلُونَ، وَ لا يُحْصى نَعْماءَهُ
الْعادُّونَ، وَ لا يُؤَدّى حَقَّهُ الْمُجْتَهِدُونَ، الَّذى لا يُدْرِكُهُ بُعْدُ الْهِمَمِ،
وَ لايَنالُهُ غَوْصُ الْفِطَنِ، الَّذى لَيْسَ لِصِفَتِهِ حَدٌّ مَحْدُودٌ، وَ لا نَعْتٌ
مَوْجُودٌ، وَ لا وَقْتٌ مَعْدُودٌ، وَ لا اَجَلٌ مَمْدُودٌ. فَطَرَ الْخَلائِقَ
بِقُدْرَتِهِ، وَ نَشَرَ الرِّياحَ بِرَحْمَتِهِ، وَ وَتَّدَ بِالصُّخُورِ مَيَدانَ اَرْضِهِ ...


۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞



از خطبه هاى آن حضرت است
كه در آن ابتداى آفرينش آسمان و زمين و آدم را توضيح مى دهد و يادى از حج مى كند

خداى را سپاس كه گويندگان به عرصه ستايشش نمى رسند، و شماره گران از عهده شمردن
نعمتهايش برنيايند، و كوشندگان حقّش را ادا نكنند، خدايى كه انديشه هاى بلند او را درك ننمايند،
و هوش هاى ژرف به حقيقتش دست نيابند، خدايى كه اوصافش در چهارچوب حدود نگنجد، و به ظرف وصف
درنيايد، و در مدار وقت معدود، و مدت محدود قرار نگيرد. با قدرتش خلايق را
آفريد، و با رحمتش بادها را وزيدن داد، و اضطراب زمينش را با كوهها مهار نمود...

۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞

آغاز دين شناخت اوست، و كمال شناختش باور كردن او، و نهايت از باور كردنش
يگانه دانستن او، و غايت يگانه دانستنش اخلاص به او، و حدّ اعلاى اخلاص به او
نفى صفات (زائد بر ذات) از اوست، چه اينكه هر صفتى گواه اين است كه غير موصوف است، و هر موصوفى شاهد
بر اين است كه غير صفت است. پس هر كس خداى سبحان را با صفتى وصف كند او را با قرينى پيوند داده،
و هركه او را با قرينى پيوند دهد دوتايش انگاشته، و هركه دوتايش انگارد داراى اجزايش دانسته، و هركه او را داراى
اجزاء بداند حقيقت او را نفهميده، و هر كه حقيقت او را نفهميد برايش جهت اشاره پنداشته، و هر كه براى او
جهت اشاره پندارد محدودش به حساب آورده، و هركه محدودش بداند چون معدود به شماره اش آورده،
وكسى كه گويد: درچيست؟حضرتش رادرضمن چيزى درآورده، وآن كه گفت:برفرازچيست؟آن را خالى از او تصوركرده.
ازلى است و چيزى بر او پيشى نجسته، و نيستى بر هستى اش مقدم نبوده، با هر چيزى است ولى منهاى پيوستگى با آن،
و غير هر چيزى است امّا بدون دورى از آن، پديدآورنده موجودات است بى آنكه حركتى كند و نيازمند
به كارگيرى ابزار و وسيله باشد، بيناست بدون احتياج به منظرگاهى از آفريدهايش، يگانه است چرا كه او را مونسى
نبوده تا به آن انس گيرد و از فقدان آن دچار وحشت شود.

اَنْشَأَ الْخَلْقَ اِنْشاءً، وَابْتَدَأَهُ ابْتِداءً، بِلارَوِيَّة اَجالَها،
وَلا تَجْرِبَة اسْتَفادَها، وَلا حَرَكَة اَحْدَثَها، وَلا هَمامَةِ نَفْس
اضْطَرَبَ فيها. اَحالَ الاَْشْياءَ لاَِوْقاتِها، وَ لاءَمَ بَيْنَ
مُخْتَلِفاتِها، و غَرَّزَ غَرائِزَها، وَ اَلْزَمَها اَشْباحَها، عَالِماً بِها قَبْلَ
ابْتِدائِها، مُحيطاً بِحُدُودِها وَ انْتِهائِها، عَارِفاً بِقَرائِنِها وَ اَحْنائِها.
ثُمَّ اَنْشَأَ سُبْحانَهُ فَتْقَ الاَْجْواءِ، وَ شَقَّ الاَْرْجاءِ، وَ سَكائِكَ الْهَواءِ.


۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞


آفرينش جهان

بى سابقه ماده و موادْ مخلوقات را لباس هستى پوشاند، و آفرينش را آغاز كرد، بدون به كارگيرى انديشه
و سود جستن از تجربه و آزمايش، و بدون آنكه حركتى از خود پديد آورده، و فكر و خيالى كه ترديد
و اضطراب در آن روا دارد. موجودات را پس از به وجود آمدن به مدار اوقاتشان تحويل داد، و بين اشياء گوناگون ارتباط و
هماهنگى برقرار كرد، ذات هر يك را اثر و طبيعتى معين داد، و آن اثر را لازمه وجود او نمود، در حالى كه به تمام
اشياء پيش از به وجود آمدنشان دانا، و به حدود و انجام كارشان محيط و آگاه، و به اجزا و جوانب همه آنها آگاه وآشنا بود...