لا اله الا الله (شعار همرنگ ادیان توحیدی) (همراه با نقد تاپیک)

سلام دوستان بهتر از برگ درخت

بعد از روزها دوباره به فروم سر زدم دیدم حتی ذره ای هم تغییر نکرده

افسوس نمیخورم

خندم هم نمیگیره

اگه

دوست

داشتید

مطالب را خوب

با دقت

کامل

بی تعصب

بی افراط

بی تفریط

بی ..

بخوانید

(نوشته هرچی ریز تر باشه خوندنش دقت بیشتری میخواد)

با اندازه ی کوچیک کپی پیست میکنم تا با دقت بیشتری مطالب را بخوانید

آیات متعددی از قرآن کریم به صورت‌های گوناگون با تأکید و صراحت کامل به همزیستی مسالمت‌آمیز با سایر ادیان یا همزیستی دینی سفارش کرده است ، با تعمق در آیات قرآن کریم و مطالعه روایات و احادیث چنین به دست می‌آید که همزیستی مسالمت‌آمیز و ایجاد مودت و دوستی با سایر ادیان امری است که مسلمانان در روابط خود با دیگران می‌توانند از آن بهره گیرند.

اسلام آیین فطرت است و هرگز با احساسات طبیعی و انسانی بشر ضدیت ندارد

دین اسلام به این نکته توجه دارد که با ایجاد یک جو آرام و مودت‌آمیز می‌توان با مخالفان عقیدتی خود به گفت‌وگو و جدال احسن پرداخت و در این خصوص پیشوایان اسلام پیوسته به رعایت عدالت، انصاف ، ادای حقوق و پرهیز از آزار و اذیت پیروان مذاهب دیگر توصیه می‌کردند.

« ولاتسبوا الذین یدعون من دون الله فیسبواالله عدوا بغیر علمٍو حدیث ولاتسبواآلهة...»

در این آیات و روایات صراحتا دستور داده شده است که به آلهه و مقدسات سایر ادیان دشنام ندهید و از این رو براساس آن، مسلمانی حق ندارد به مقدسات ادیان دیگر توهین کرده و نسبت به آنان مطلب و حرف ناملایمی بر زبان خویش جاری سازد.

هیچ دینی همانند دین اسلام، ضامن آزادی ادیان دیگر و حافظ شرف و حقوق آنها نیست و براساس آن، اسلام عدالت اجتماعی کامل را در کشور اسلامی نه تنها برای مسلمانان که برای تمام ساکنان سرزمین خود با وجود اختلاف مذهب، نژاد، زبان و رنگ تأمین می‌کند.

از نظر قرآن کریم پیش گرفتن روش های اهانت آمیز نسبت به دیگر ادیان حتی در مورد مشرکان قریش نیز یک روش ناپسند به شمار می‌آید ، بر همین اساس پیامبر اکرم (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) در سیره عملی خود با پیروان ادیان آسمانی، مانند مسیحیت و یهودیت، رفتار مسالمت‌آمیز داشت و می‌فرمود، هر کس به اهل ذمه (یهودی، مسیحی و زرتشتی که در پناه اسلام است) آزار رساند، دشمن او خواهم بود و هر کس من دشمن او باشم، روز قیامت دشمنی خود را نسبت به او آشکار خواهم کرد.

احترام اسلام به حقوق‌ ادیان الهی دیگر را می‌توان از دیدگاه‌ امام‌ علی (علیه السلام) با مطالعه‌ آثار ماندگار امام‌ در متون‌ اسلامی‌ و نیز سیره‌سیاسی‌ آن‌ پیشوای‌ بزرگ نیز‌ تفسیر کرد .

هر چند توصیه‌های‌ امام‌ در مورد سایر ادیان نیز از مبانی‌ وحی‌ و سیره‌ سیاسی‌ پیامبر اسلام (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) ریشه‌ می‌گرفت‌ لیکن‌ این‌ توصیه‌ها مانند دیگر توضیحات‌ عمیق‌ آن‌ امام‌ روشنگر، تفسیر گویا از تعالیم‌ اسلام‌ محسوب‌ می‌‌شود که‌ دریچه‌های‌ جدیدی‌ از دانش ، بینش‌ و ارزش‌ در قلمرو وسیع‌ اسلام‌ بازمی‌کنند.

وی با اشاره به مطلبی از نهج‌البلاغه که در آن حضرت خطاب به مالک اشتر نخعی آوردند که انسان‌ها همه‌ برادر شمایند یا برادر ایمانی‌ و یا برادر انسانی، الگوی‌ رفتاری‌ امیرمومنان علی (علیه السلام) را با سایر ادیان برجسته‌ترین‌ مبنای‌ برخورد نظام‌ اسلامی‌ ایران‌ با دیگر ادیان دانست.

احترام به اشخاص و صاحبان ادیان دیگر از وظایف و تکالیف هر مسلمان محسوب شده و جای هیچ شک و تردیدی در این قسم وجود ندارد.

اهانت اخیر یک کشیش آمریکایی به قرآن کریم که دخترش وی را یک فرد دیوانه و روانی معرفی کرده بود هرگز نمی‌تواند بهانه‌ای برای توهین به سایر ادیان تلقی شود و در این مورد آیت‌الله سیستانی نیز از همه مسلمانان جهان خواستند خویشتنداری خود را در این رابطه حفظ کرده و خدای ناکرده به سایر ادیان توهین نکنند.

تاکید رهبران مسلمان و مسیحی جهان بر وحدت

خبرگزاری مهر- گروه دین اندیشه: تأکید رهبران مسلمان و مسیحی در همایش ژنو بر همکاری با هدف رفع تنشها، نامگذاری هفت روز اول فوریه به عنوان هفته هماهنگی بین ادیان، افزایش جرایم دینی دانمارک و فنلاند و برگزاری گفتگوی بین دینی در واشنگتن با حضور جوانان و رهبران ادیان مختلف برخی از اخبار مرتبط با ادیان جهان در یک هفته گذشته هستند.

سازمان ملل هفت روز اول فوریه را هفته هماهنگی بین‌ادیان نامگذاری کرد

روابط کوبا و کلیسای کاتولیک با افتتاح مدرسه علوم دینی بهبود می‌یابند

رهبران مسلمان و مسیحی برای رفع تنشها همکاری می‌کنند

رهبران جوامع دینی از پیروان سایر ادیان حمایت کنند

سخنرانی یکی از علمای سخنران در تلویزیون اینچنین بود :

کسی که بگوید خدایی جز او نیست و او یکتاست و یا ....

(لا اله الا الله)

شمایی که خود را مسلمان مینامید نباید انان را حتی اگر (مجوس) هم باشند ، نا مسلمان خطاب کنید

حضرت زهرا سلام الله علیها فرمودند:

« شهادت می دهم که خدائی جز الله نیست ، این جمله ای است که روحش اخلاص است »

« أشهد أن لا إله إلا الله کلمة جعل‏ الإخلاص‏ تأویلها »

به عبارتی تجلی « لا اله الا الله » در اخلاص نمایان میشه.

یعنی « لا اله الا الله » جمله ای است که صرفا زبانی نیست و روحش در عمل است.

وقتی ما بدونیم :

خدائی جز او نیست

و عملی جز برای او نیست

و پاداش و عذابی جز از ناحیه ی او نیست

همیشه کارهامون رو فقط برای او انجام می دیم نه برای این آقا و اون آقا یا این حزب و اون حزب و …

(یعنی موحد بودن و خداپرست بودن به زبون نیست ، تا وقتی که در عمل نمودار بشه)

پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله فرمود: دو چیز موجب دو چیز است: یکی مرگ با شهادت به «لا اله الا اللّه» که سبب ورود به بهشت است و دیگر، شرک که مردن با آن باعث دخول به جهنم است.

از پيامبر اكرم صلّي الله عليه و آله و سلّم منقول است كه فرمود:

«قولوا لااله الاّ الله تفلحوا»

«هركس "لااله الاّ الله" بگويد، وارد بهشت مي‌شود»

«هر كس "لااله الاّ الله" بگويد وارد بهشت مي‌شود. اگرچه مرتكب زنا و سرقت شده باشد»

«هر كس "لااله الاّ الله وحده لاشريك له" بگويد، بهشت مال اوست»

«هركس "لااله الاّ الله" بگويد، داخل بهشت شده و بهشت برايش واجب مي‌شود»

«به مردگان خود، "لااله الاّ الله" تلقين كنيد، كه هركس آخرين سخنش "لااله الاّ الله" باشد وارد بهشت مي‌شود»

«هركس بداند كه خدايي جز خداي يگانه نيست، وارد بهشت مي‌شود»

و...

اينها رواياتي است كه برخي، از طريق شيعه و برخي از طريق غير شيعه فراوان نقل شده‌اند.

مجموع اين روايات و احاديث، حاكي از آن است كه اعتقاد و اعتراف به وحدانيّت خدا، و گفتن كلمة «لااله الاّ الله» شرط ايمان، و شرط ورود به بهشت است.

امّا آنچه جاي پرسش دارد اين است كه:

1 ـ بين اين حديث كه مي‌گويد: «قولوا لااله الاّ الله تفلحوا ـ لااله الاّ الله بگوييد تا رستگار شويد» و بين احاديث بالا كه مي‌گويند: «هركه لا اله الاّ الله بگويد وارد بهشت مي‌شود» و... ، چه تفاوتي است؟

2 ـ آيا گفتن «لااله الاّالله» بدون قيد و شرط، همگان را از هر نوع عذاب موقّت و دائم نجات مي‌دهد و بدون چشيدن كوچكترين عذاب و مجازات گناهان، همة گويندگان خود را وارد بهشت مي‌كند؟

3 ـ آيا گفتن «لااله الاّ الله» به تنهايي و بدون قيد و شرط ديگري، ولو پس از كشيدن عذابهاي موقّتي كه مربوط به معاصي است، باعث ورود به بهشت است، و هر انساني با گفتن اين جمله، مدّتي به خاطر گناهانش عذاب شده و سپس براي هميشه وارد بهشت مي‌شود؟

در پاسخ به پرسش اوّل بايد بگوييم:

تفاوت «قولوا لااله الاّ الله تفلحوا» با ساير احاديثي كه رفتن به بهشت را منوط به گفتن اين ذكر مي‌دانند، در موارد زير است:

الف : در «قولوا لااله الاّ الله تفلحوا» رستگاري و فلاح خلايق، منوط و معلّق به گفتن كلمة «لااله الاّ الله» است. يعني هر كس اين كلمه را بگويد، رستگار است. و رستگاري به اين معناست كه براي هميشه، در نعمتهاي بهشت خواهد بود و هيچگونه عذابي عارض او نخواهد شد. يعني چنين تعليقي گوياي كفايت اين ذكر، و متوقّف بودن و انحصار فوز و فلاح به گفتن اين ذكر است. و شايد به دليل همين تعليق و كفايت است كه در ترويج اين جمله به عنوان حديث و سخن پيامبر تلاش فراوان شده است. در حالي‌كه اين تعليق و كفايت، با احاديث و روايات صريحي كه بر گناهان كبيره و اصرار بر صغيره، وعدة عذاب داده‌اند، منافات دارد.

امّا در ساير رواياتي كه به گفتن اين ذكر امر كرده‌اند و تنها رفتن به بهشت را منوط به گفتن اين ذكر كرده‌اند، نه فلاح و رستگاري دائم را، كفايت گفتن اين ذكر به تنهايي، باعث فلاح و رستگاري دائم نيست. و فلاح و رستگاري، در انحصار گفتن اين ذكر نيست. بلكه اين ذكر شرط رفتن به بهشت است اگرچه پس از چشيدن عذابي موقّت و گذرا باشد. در نتيجه، بر اساس رواياتي كه مي‌گويند هركس «لا اله الاّ الله» بگويد به بهشت مي‌رود، [نه بر اساس «قولوا لا اله الاّ الله تفلحوا»] هر فردي، هرمقدار عمل نيك هم داشته باشد، به بهشت نمي‌رود مگر با گفتن «لااله الاّ الله». و نيز هر گويندة «لااله الاّ الله» قطعاً به بهشت مي‌رود اگرچه گناهاني هم داشته و مستوجب عذابهاي موقّتي هم باشد. ولي عذاب او هميشگي نخواهد بود. امّا آيا اين «لااله الاّ الله» شرطي دارد يا خير، و آيا اعمالي وجود دارد كه آن را حبط كند يا خير، مسأله‌اي است كه خواهد آمد.

ب: بر اساس «قولوا لااله الاّ الله تفلحوا» اگر بنا باشد با گفتن «لااله الاّ الله» همة انسانها به فلاح و رستگاري برسند، عدالت خداوند مخدوش خواهد شد. زيرا در اين صورت، هيچ مجرم و گنه‌كاري به جزاي عمل خويش نخواهد رسيد اگرچه مرتكب ظلمي عظيم همچون كشتن امام معصوم عليه السّلام شده باشد. و تنها كساني مجرمند و عذاب مي‌شوند كه «لااله الاّ الله» نگفته‌اند. اگر اين ذكر را گفتند، هر كاري هم بكنند رستگارند. يعني در نعمت ابدي متنعّمند. و اين، با ادلّة فراواني كه به گنه‌كاران وعدة عذاب دردناك داده، و مقتضاي عدل الهي است، منافات دارد. و شايد به همين دليل است كه فرقه‌هاي غير شيعي، قائل به ضرورت عدل الهي نيستند. چون اگر عدل را از خداوند بگيريم، ديگر قاتل علي و حسن و حسين و زهرا و... عليهم السّلام، مستحقّ مجازات نيستند. و چون دائما ذكر «لااله الاّ الله» را بر زبان داشته‌اند، پس به فلاح و رستگاري ابدي نائل خواهند شد.

امّا بر اساس ساير روايات كه فلاح و رستگاري را معلق و منحصر به ذكر «لااله الاّ الله» نمي‌دانند بلكه اين ذكر را يكي از شرايط بهشت مي‌دانند، قاتل علي و حسن و حسين و زهرا و.. سلام الله عليهم اجمعين، بهشت رفتنشان منوط و معلّق به ذكر «لا‌اله الاّ الله» نيست. يعني اگرچه بهشت رفتن در گرو اين ذكر است، ولي اين ذكر علّت تامّه فلاح و رستگاري و حتّي علّت تامّة رفتن به بهشت نيست.

ج: در بي‌اعتباري حديث «قولوا لااله الاّ الله تفلحوا» همين بس، كه در هيچ كتابي از كتب شيعه، با هيچ سند قوي و يا ضعيفي، روايت نشده. و تنها به نقل از كتب غير شيعه و از رجال آنان ذكر شده است. امّا ساير روايات در مورد اين ذكر شريف، در كتب شيعي و با اسناد معتبر و قوي روايت شده‌اند كه جايي براي خدشه ندارند.

اينها تفاوتهايي است كه بين «قولوا لااله الاّ الله تفلحوا» و ساير رواياتي كه دربارة كلمة «لااله الاّ الله» وارد شده‌اند، موجود است.

اما در پاسخ به پرسش دوم و سوم كه گويندگان «لااله الاّ الله» خواه از عذاب گناهان معاف شوند و خواه به‌طور موقّت عذاب بكشند، آيا بدون قيد و شرط ديگري، و به صرف گفتن همين ذكر، به بهشت مي‌روند يا براي رفتن به بهشت، علاوه بر كلمة «لااله الاّ الله» شرايط ديگري نيز مقرر شده است؟ بايد بگوييم:

پيش از اين، اشاره‌هايي گذرا بر اين نكته شد كه: مسائل الهي، تكليفش به دست خدا، و يا به دست سفير او به امر خداست. انسانهاي معمولي به هر درجه‌اي از علم برسند، نمي‌توانند تكليف براي اعمال بشر و يا براي دين خدا و يا بهشت و جهنم او تعيين كنند. خداست كه مالك هستي‌است. بهشت و دوزخ، از آن او، و به دست اوست. مي‌تواند بغير حساب ببخشد و مي‌تواند با محاسبة دقيق اعطا كند. قادر است كسي را به خاطر يك عمل نيك، به بهشت ببرد اگرچه غرق در گناه باشد. و قادر است كسي را به خاطر يك گناه به دوزخ ببرد اگرچه نامة عملش مملوّ از نيكي باشد. اگر او بگويد گفتن كلمة «لااله الاّ الله» تمام گناهان شما را محو مي‌كند و براي رفتن به بهشت كافي است و نياز به عمل ديگري نيست، براي ما حجّت است. و اگر بگويد اين جمله به تنهايي شمارا به بهشت نخواهد برد، بلكه داراي شروطي است، چاره‌اي جز احراز و ايجاد آن شروط، نبوده، و بايد در پي شروطش باشيم.

بنا بر اين بايد اين مسأله را احراز كنيم كه آيا خداوند براي رسيدن بندگانش به بهشت، با گفتن جملة «لااله الاّ الله»، شرطي تعيين فرموده است يا خير؟ احاديث و رواياتي كه در كتب روايي تمام فرق اسلامي به ما رسيده، گوياي اين است كه، خداوند براي قبولي تمام عبادات و اعمال و طاعات بشر، حتّي براي قبولي كلمة طيّبة «لااله الاّ الله» شروطي مقرّر فرموده كه يكي از آن شروط، دوستي با خاندان نبوت، و پذيرش ولايت اهل بيت عصمت و طهارت عليهم السّلام است.

همونطور که همه میدونیم ، در تمام ادیان توحیدی ذکر جمله ی : لا اله الا الله به اشکال گوناگون ذکر میشود

اینکه فروم بیداری اندیشه تا چه حد تونسته این ذکر رو باور و درک کنه به اصول و عقاید خودش مربوطه

اصول و عقایدی که به محض ورود به فروم ، برام سوالی بزرگ شکل گرفت ....

به امید روزی که انجمنهایی نظیر :

اصول و عقاید مسیحیت

اصول و عقاید سنیان

اصول و عقاید مزدیسناییان

اصول و عقاید یهودیان

تمام ادیانی که

لا اله الا الله

را

باور دارند

در فروم بیداری اندیشه

بررسی

شود

...یا حق...