(۲۶/مهر/۹۱ ۱۵:۵۶)منتقم زهرا نوشته است:  هدف از خلقت انسان چیست؟

در ادامه ی آیه ی بالا، آمده: «وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالإنْسَ إِلا لِيَعْبُدُونِ» (ذاریات/55)


یکی از مهمترین اهداف خلقت انسان، عبودیت است. (جالب این است که این آیه، بعد از آیه ی تذکّر آمده، که نشان دهنده اهمّیت این مبحث است)

(۲۶/مهر/۹۱ ۱۸:۴۵)مسافر نوشته است:  

جناب castiel پاسخ سوال شما به تفصیل موجود است. اما اجالتا این را داشته باشید که:

خداوند که می خواست انسان را خلق کند قصد خود را از این آفرینش چنین بیان فرمود : إِنِّي جَاعِلٌ فِي الأَرْضِ خَلِيفَةً - من در زمین جانشینی قرار می دهم. اما این مقام خلیفه الهی بودن یعنی چه؟ اعطای این مقام به انسان یعنی آنکه تمام جهان و عالم هستی و کائنات را به خاطر او خلق نمود و در ید قدرت او قرار داد. خداوند به انسان کرامت و شرافت بخشید و از روح خویش در او دمید (وَنَفَخْتُ فِيهِ مِن رُّوحِی) خویش را با آن عظمت کبریایی اش، همنشین و همدم انسان ساخت و این همه به او لطف کرد و لحظه لحظه هم در حال پروراندن او (به حکم رب بودنش) و تدبیر امر اوست.

اما آیا همه انسان ها صاحب این مقام اند؟ خیر! انسان ها، آدم نیستند در حالیکه بار امانت به اجبار بر گرده شان قرار گرفته باشد. بلکه اگر بار امانت را به دوش بکشند آدمند! اما حفظ این امانت و ادای آن چطور ممکن است؟ این کار با عبودیت ممکن می شود.

العبودیه جوهره کنه ها الربوبیه یعنی: بندگی گوهری است که حقیقت آن مقام ربوبیت [تصرف در امور] است.
"رب" به معنای مالک و صاحب است که در آنچه تحت تصرفش است، قدرت تصرف دارد. بدین اعتبار یکی از اسمای حسنای حضرت حق"رب" (صاحب اختیار تمام موجودات) است. "مقام ربوبیت" یعنی مقام تصرف در امور و اشیا. روایت فوق می گوید: آن که به مقام بندگی راه یافت، دارای گوهری می شود که می تواند در امور و اشیا تصرف داشته باشد؛ به عبارت دیگر، حقیقت و کنه بندگی، مقام ربوبیت است و آن که بنده شد، آقای جهان و مظهری از اسم "رب" خدای جهانیان و جانشین او بر روی زمین می گردد. ظاهر بندگی در دنیا، اظهار و ابراز ذلت و عجز است و باطن آن آقایی. بنابراین، آن که به مقام قرب الهی راه یافت، توان تصرف در امور و اشیای بیرون از خود را به دست می آورد.

(۲۶/مهر/۹۱ ۱۸:۱۷)Castiel نوشته است:  این شد هدف؟
افریده شده ایم که هر روز له و لورده بشیم....
فکر کنید که من هم اعتقاد به خدا دارم و از این دید برام سوال پیش اومده.....
این چه خداییه که محتاج عبادت منه؟؟؟؟
بعد هم که میگی میگن تو احتیاج داری نه اون.....
اینجا طبق همین ایه ذکر شده خدا ی شما خودش خواسته که عبادتش کنن و اونی که درخواست میده نیازمنده...
ولی شما میگین که نیازمند نیست......
همه چی با هم در تضاده...... و من نتیجه میگیرم که عقیده ی خودم بهترین هست

(۲۶/مهر/۹۱ ۲۱:۰۳)جویای... نوشته است:  من يك سوال از شما دارم: آیا تکالیفی که دبیران در طول سال تحصیلی به دانش آموزان می دهند احتیاجات خودشان است؟؟؟؟؟
آره خدای ما مانند تمام معلمان حیات و برتر از همه ی انسان ها تکالیفی برای خود ما و نیاز هایمان قرار داده
در ضمن کجای عبادت باعث له شدن می شود؟؟؟؟؟؟؟؟؟
شما خودتان اعتراف کردید که فقط به حرف های خودتان اعتقاد دارید اما نکته ی اصلی در یافتن حقیقت اینست که کاملا بدون تعصب تحقیق کنید لطفا به سوال های من پاسخ دهید
ضمنا فرمودید که خدای شما یعنی شما به هیچ خدایی اعتقاد ندارید؟؟؟؟؟

یا علی (علیه السلام) مدد