تالار گفتگوی بیداری اندیشه
راز یکی از حروف مقطه قرآن (کهیعص) - نسخه مناسب چاپ

+- تالار گفتگوی بیداری اندیشه (http://forum.bidari-andishe.ir)
+-- بخش: اصول و عقاید شیعه (/forum-52.html)
+--- بخش: اصول عقاید شیعه (/forum-19.html)
+---- بخش: قرآن مجید (/forum-50.html)
+---- موضوع: راز یکی از حروف مقطه قرآن (کهیعص) (/thread-22181.html)

راز یکی از حروف مقطه قرآن - aleerz - ۱۱/آذر/۹۱ ۱۷:۵۵

بسم الله الرحمن الرحیم

راز یکی از حروف مقطه قرآن

سلام داشتم تو اینترنت یه گشتی میزدم که چیز جالبی بر خوردم...خودتون بخونید نظرتونرو بگید....متن زیر عین عبارت است..

بر اساس روایت مشهوری از امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف)، ایشان آیه «کهیعص» را مرتبط با واقعه کربلا عنوان می‌کنند و «ک» را از نام کربلا، «هـ» را از هلاکت، «ی» را نشانه یزید، «ع» را نشانه عطش و «ص» را نشانه صبر دانسته‌اند.
بسیاری از مفسّران قرآن کریم معتقدند که آیه «کهیعص» که از حروف رمزی و مقطّعه در قرآن است به ماجرای کربلا و شهادت امام حسین (علیه السلام) اشاره کرد.
دلیل این مفسران بر ارتباط آیه «کهیعص» با ماجرای کربلا، روایتی از «سعد بن عبدالله قمی» است که در کتب روایی از جمله «کمال‌الدین وتمام النعمة» شیخ صدوق (متولد نیمه اول قرن چهارم هجری) و «احتجاج»‌ مرحوم طبرسی (متولد نیمه اول قرن ششم هجری) آمده است.
از کتاب‌های متأخر نیز می‌توان به «تفسیر البرهان» سیدهاشم بحرانى و «بحار الانوار» علامه مجلسی اشاره کرد که این روایت در آن‌ها ذکر شده است.
بر پایه این گزارش،‌ سعد بن عبدالله قمی نقل می‌کند که در خدمت امام عسکری (علیه السلام) بودم و فردی از تأویل آیه کهیعص سئوال کرد. امام عسکری (علیه السلام) فرمود که از فرزندم «مهدی» پاسخ را دریافت کنید. آن‌گاه امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) فرمودند: «هذه الحروف من أنباء الغیب، أطلع الله علیها عبده زکریا علیه‌السلام، ثم قصّها على محمد صلى‌الله علیه وآله، وذلک أن زکریا سأل ربّه أن یعلّمه أسماء الخمسة، فأهبط علیه جبرئیل فعلّمه إیاها، فکان زکریا إذا ذکر محمداً وعلیاً وفاطمة والحسن سُرِّی عنه همّه، وانجلى کربّه، وإذا ذکر الحسین خنقته العبرة ووقعت علیه البهرة! فقال ذات یوم: یا إلهی! ما بالی إذا ذکرت أربعا منهم تسلیّت بأسمائهم من همومی، وإذا ذکرت الحسین تدمع عینی وتثور زفرتی؟! فأنبأه الله تعالى عن قصته، وقال: (کهیعص) فالکاف اسم کربلاء، والهاء هلاک العترة، والیاء یزید وهو ظالم الحسین علیه‌السلام، والعین عطشه، والصاد صبره.»
ماجرا از این قرار است که حضرت زکریا از پروردگارش درخواست کرد که «اسماء خمسه طیبه‏» را به وی بیاموزد. خداوند متعال، جبرئیل امین را بر او فرو فرستاد و آن اسماء را به او تعلیم داد.
حضرت زکریا هنگامی که نام‏های محمد (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)، علی (علیه السلام)، فاطمه (سلام الله علیها) و حسن (علیه السلام) را یاد می‏کرد، اندوه و ناراحتی‌اش بر طرف می‏شد و گرفتاریش از بین می‏رفت. امام هنگامی که از حسین (علیه السلام) یاد می‏کرد، بغض گلویش را می‏فشرد و مبهوت می‏شد. به همین دلیل روزی از خداوند سبب این اندوه و ناراحتی را جویا شد و گفت: بارالها! چرا وقتی آن چهار نفر را یاد می‏کنم، آرامش می‏یابم و اندوهم بر طرف می‏شود، اما وقتی حسین را یاد می‏کنم، اشکم جاری و ناله‏ام بلند می‏شود؟
خدای تعالی او را از داستان شهادت امام حسین (علیه السلام) آگاه کرد و فرمود: «کهیعص‏»! «ک» نام کربلا و «ه» اشاره به نام یزید دارد که بر حسین (علیه السلام) ظلم کرد و «ع» اشاره به عطش و تشنگی آن امام و «ص» نیز نشان صبر و مقاومت ایشان است.
ذکر این مطلب در منابع مختلف:
منبع اول :
سعدبن عبدالله قمی اشعری به دیدار با امام زمان -آن زمان که مولا کودک بودند - نایل می شود و در طی سوالاتی که از ایشان می کند تاویل این آیه را هم می پرسد که عین خط کتاب را برایتان می نویسم.
***......... عرضه داشتم؛ بفرمایید تاویل ((کهیعص)) چیست؟
فرمود: این حروف از خبرهای غیبی است که خداوند بنده اش زکریا را از آن مطلع ساخت سپس بر محمد (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) آن را حکایت فرمود، و آن چنین است که وقتی زکریا از پروردگار خواست که نام های پنج تن را به او تعلیم کند خداوند جبرئیل را بر او نازل کرد و به نام آنان را آموخت پس هرگاه زکریا، نام محمد(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) علی (علیه السلام)و فاطمه(سلام الله علیها)، حسن (علیه السلام) را یاد می کرد هم و غم و اندوه از او دور می شد، ولی هروقت حسین (علیه السلام) را یاد می کرد بغض گلویش را می فشرد و به نفس زدن می افتاد روزی به پیشگاه خداوند عرضه داشت؛ الها چگونه است که وقتی نام چهار تن از اینان را یاد می کنم تسلی خاطر می یابم و چون حسین را یاد می کنم دیده ام گریان و ناله ام بلند می شود؟ خداوند متعال جریان شهادت آن بزرگوار را به اطلاع زکریا رسانید و فرمود)(کهیعص)) پس کاف نام کربلاست و ها هلاکت عترت پیغمبر و یا یزید است که ستم کننده بر حسین (علیه السلام) می باشد و عین عطش حسین (علیه السلام) و صاد صبر اوست.
پس هنگامی که زکریا این مطلب را شنید تا سه روز مسجدش را ترک نکرد و مردم را از ملاقات با خود ممنوع کرد و به گریه و زاری پرداخت. بر حسین می گریست و می گفت: خدایا بهترین خلایقت را به سوگ فرزندش خواهی نشانید ! پروردگارا آیا این مصیبت بزرگ را بر او وارد خواهی نمود! الهی آیا جامه عزا بر تن علی و فاطمه خواهی پوشانید! آیا غم این مصیبت را به ساحت آنان خواهی رسانید! آنگاه می گفت : به من فرزندی عطا کن که چشمم در سن پیری به او روشن و محبتش در دلم فتنه انگیزد سپس مرا نیز در غم از دست دادنش بنشان چنانکه محمد حبیب خود را در سوگ فرزندش خواهی نشاند. خداوند یحیی را به وی داد و پس از آن به شهادت وی سوگوارش ساخت و مدت حمل یحیی شش ماه بود همچنانکه مدت حمل حسین(علیه السلام).
- کتاب مکیال المکارم تالیف مرحوم آیته الله سید محمد تقی موسوی اصفهانی (جلد اول)
منبع دوم :
علامه مجلسی به نقل از احتجاج طبرسی آورده است که : سعدبن عبدالله گوید: از حضرت امام زمان علیه السلام از تاویل آیه « کهیعص» (2) سؤال کردم فرمود : این حروف از خبرهای غیبی است که خداوند بنده خویش زکریا را از آن مطلع ساخت و سپس داستان آن را بر پیامبر اکرم (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) باز گفت :
ماجرا از این قرار بود که حضرت زکریا از خدای متعال درخواست کرد اسامی خمسه ی طیبه را به وی بیاموزد : جبرئیل فرود آمد و اسامی مزبور را به او آموخت. هر زمان که حضرت زکریا متذکر نام محمد و علی و فاطمه و حسن زمانی که نام حسین(علیه السلام) را می برد گریه راه گلویش را می بست و نفسش به شماره می افتاد.
یک روز گفت : خداوندا مرا چه می شود! زمانی که متذکر نام آن چهار تن می شوم دلم آرام و قرار می گیرد ولی زمانی که یاد حسین (علیه السلام) را می کنم، اشکم سرازیر می گردد و نفس بلند از سینه بر می کشم ! خدا وی را از داستان شهادت امام حسین (علیه السلام) با خبر ساخت و فرمود : "کهیعص".
کاف اشاره به کربلا و هاء هلاکت عترت پیامبر و یاء یزید ( لعنت الله علیه) که به حسین ظلم می کند و عین، عطش و تشنگی او و صاد ، صبر آن حضرت است .
حضرت زکریا که این داستان را شنید، سه روز از عبادتگاه خویش بیرون نیامد و در این مدت از ملاقات و دیدار با خلق دوری جست و به گریه و زاری برای امام حسین (علیه السلام) مشغول شد و با این سخنان به مرثیه سرایی پرداخت :
خداوندا آیا بهترین از جمیع آفریدگانت ـ رسول اکرم (ص (به سوگ فرزند خویش داغدار و اندوهگین خواهد شد!؟ آیا این مصیبت برای وی رخ خواهد داد!؟ خداوند آیا جامه های این مصیبت را بر پیکر علی و فاطمه خواهد پوشاند!؟ سپس حضرت زکریا از خدای متعال درخواست کرد که به وی فرزندی که سرنوشتش همانند حسین (علیه السلام) باشد، عطا کند و خدای نیز چنین کرد .....
روایت فوق اشاره به سیاهپوشی امیرالمؤمنین و حضرت زهرا علیهاالسلام در عزای فرزندشان امام حسین (علیه السلام) دارد . و از جمله دلائل دیگری که نشانگر سیاهپوشی اهل بیت در مصیبت امام حسین (علیه السلام) است رویاهای صادقانه و مکاشفاتی است که در آنها حضرات معصومین به ویژه وجود پاک و نازنین صدیقه ی طاهره در سوگ شهید کربلا سیاهپوش دیده شده اند که بعضاً به شفا یا گره گشایی از مشکل صاحب رؤیا انجامیده است.
1- حج 29 .
2- مریم 1.
3- بحارالانوار ج 52/ 84 و احتجاج ، ج 2/ 272 ـ 273
منبع سوم :
کهیعص
در حدیثی از حضرت ولی عصر ( ارواحنا لتراب مقدمه الفداه) در مورد تاویل آیه کهیعص – سوره مریم آیه 1- آمده است:
… حضرت ذکریا در مناجات خود عرضه داشت: " پروردگارا! هرگاه نام حضرت محمد و علی و حسین و فاطمه و حسن علیهم السلام را می برم، غصه هایم برطرف می شود و آرامش می یابم، ولی هنگام بردن نام حسین علیه السلام اشک هایم جاری می شود و آه جانسوز از سینه ام برمی خیزد."
خدا جریان شهادت او را بیان نمود و فرمود: "کاف" نام کربلاست و "هاء" اشاره به هلاکت عترت پاک اوست و "یاء" اشاره به یزید است که از هر گونه ستم و ظلم به حضرت حسین دریغ نورزید و "عین" اشاره
به عطش و تشنگی او و "صاد" اشاره به صبر و مقاومت او.
آنگاه حضرت زکریا منقلب شد و سه شبانه روز از مسجد بیرون نیامد و در عزای حسین علیه السلام گریه ها و ناله های جانسوز سر داد … و گفت:" پروردگارا! به من فرزندی عنایت فرما و او را نور چشمم قرار ده و مرا شیفته محبت او نما! آنگاه قلبم را در مصیبت او جریحه دار ساز! تا با حضرت محمد صلی الله علیه و آله پیغمبر اسلام شریک غم باشم."
خداوند به او، حضرت یحیی را عنایت فرمود. یحی نیز همانند امام حسین شش ماهه به دنیا آمد.
بحارالانوار، ج 44، ص 223 و ج 52، ص 84.
برگرفته از: خصائص الحسینیه تالیف آیت الله شیخ جعفر شوشتری – ترجمه : علی کرمی
منبع چهارم :
امام حسين عليه السلام از نگاه امام مهدى (عجل الله تعالی فرجه الشریف) سعد بن عبدالله قمى گويد: به امام عصر - اوراحنا له الفداه - عرض كردم: «اى فرزند رسول خدا! تاويل آيه «كهيعص‏» چيست؟ فرمود: «هذه الحروف من انباء الغيب، اطلع الله عليها عبده زكريا، ثم قصها على محمد صلى الله عليه و آله و ذلك ان زكريا سال ربه ان يعلمه اسماء الخمسة فاهبط عليه جبرئيل فعلمه اياها...; (1) اين حروف از اخبار غيبى است كه خداوند زكريا را از آن مطلع كرده و بعد از آن داستان آن را به حضرت محمد صلى الله عليه و آله باز گفته است...» . داستان از اين قرار است كه: زكريا از پروردگارش درخواست كرد كه «اسماء خمسه طيبه‏» را به وى بياموزد. خداوند، جبرئيل را بر او فرو فرستاد و آن اسماء را به او تعليم داد. زكريا چون نام‏هاى محمد، على، فاطمه، و حسن ( عليهم السلام) را ياد مى‏كرد، اندوهش بر طرف مى‏شد و گرفتاريش از بين مى‏رفت. و چون حسين عليه السلام را ياد مى‏كرد، بغض و غصه، گلويش را مى‏گرفت و مى‏گريست و مبهوت مى‏شد. روزى گفت: بارالها! چرا وقتى آن چهار نفر را ياد مى‏كنم، آرامش مى‏يابم و اندوهم بر طرف مى‏شود; اما وقتى حسين را ياد مى‏كنم، اشكم جارى مى‏شود و ناله‏ام بلند مى‏شود؟ خداى تعالى او را از اين داستان آگاه كرد و فرمود: «كهيعص‏» ! «كاف‏» اسم كربلا و «هاء» رمز هلاك عترت طاهره است، و «ياء» نام يزيد ظالم بر حسين عليه السلام و «عين‏» اشاره به عطش و «صاد» نشان صبر او است. زكريا چون اين مطلب را شنيد، نالان و غمين شد و تا سه روز از عبادتگاهش بيرون نيامد، و به كسى اجازه نداد كه نزد او بيايد. و گريه و ناله سر داد و چنين نوحه گفت: بارالها! از مصيبتى كه براى فرزند بهترين خلايق خود، تقدير كرده‏اى دردمندم. خدايا! آيا اين مصيبت را بر آستانه او نازل مى‏كنى؟ آيا جامه اين مصيبت را بر تن على و فاطمه مى‏پوشانى!؟ آيا اين فاجعه را بر ساحت آنان فرود مى‏آورى؟ بعد از آن گفت: بارالها! فرزندى به من عطا كن تا در پيرى چشمم به او روشن شود و او را وارث و وصى من قرار ده; آنگاه مرا دردمند او گردان; همچنان كه حبيبت محمد را دردمند فرزندش گرداندى. خداوند، يحيى را به او بخشيد و او را دردمند وى ساخت. و دوره حمل يحيى شش ماه بود و مدت حمل امام حسين عليه السلام نيز شش ماه بود و براى آن نيز قضيه‏اى طولانى است

كمال الدين، ج 2، ص 420
منبع پنجم :
سئوال : اگر حروف مقطعه سرّی میان خدا و رسول است‌، پس چرا در برخی از احادیث "کهیعص‌" به کربلا، عطش و... تفسیر شده است‌؟
اولاً: در مورد حروف مقطعه ـ که در آغاز 29 سورة قرآن آمده است ـ تفاسیر متعددی ارائه شده که یکی از آن‌ها این است که این حروف سرّ و رمزی میان خدا و رسول می‌باشد. این تفسیر، یکی از احتمالات در مورد حروف مقطعه است و به صورت قطعی نیست‌; از این رو، آن چه در برخی از روایات می‌خوانیم که هر یک از حروف "کهیعص‌" به کربلا، هلاکت یزید، عطش و صبر اشاره دارند، با رمز و سرّ بودن این حروف تنافی ندارد; زیرا، رمز و سرّ بودن یک احتمال در تفسیر این حروف است و احتمالات دیگری نیز وجود دارد.
ثانیاً: گرچه حروف مقطعه رمز و سرّ میان خدا و رسول است‌، هیچ مانعی ندارد که برخی از اسرار این حروف از طریق پیامبر و ائمه‌: برای ما بیان شود. بنابراین‌، روایتی که "کهیعص‌" را به کربلا، عطش و... معنا کرده است‌، در حقیقت یکی از اسرار این حروف را بیان کرده است که اگر معصوم بیان نکرده بود، ما به این سرّ پی نمی‌بردیم‌.
http://www.porsojoo.com/fa/node/23092

منبع ششم :
كهيعص
از حروف مقطعه قرآن در اول سوره مريم.طبق برخى تفاسير،اين حروف رمزى اشاره به حوادث يا فضايل يا مسايلى دارد كه اهل بيت به علم آن آگاهند.از جمله تفسيرهاو تاويلهاى اين حروف،انطباق آن با حادثه كربلاست.در روايات است:حضرت زكريا نام پنج تن آل عبا را از جبرئيل فرا گرفت و چون به نام امام حسين «ع »مى رسيد،اندوهگين مى شد و اشك در چشمش مى آمد،اما با نامهاى ديگر،اندوهش مى رفت.راز آن را ازخداوند پرسيد.خداوند با«كهيعص »قصه آن را خبر داد.«كاف »،نام كربلاست ،«ها»،كشته شدن عترت طاهره است، «ياء»يزيد ستمگر،قاتل حسين «ع »است،«عين »عطش حسين «ع »و«صاد»صبر و مقاومت اوست. زكريا سه روز در مصيبت حسين «ع »گريست و از خدا خواست كه فرزندى به او عطا كند و با محبت او،آزمايشش كند و آنگونه كه محمد«ص »را در سوگ فرزندش به داغ نشاند،او را هم داغدار كند.خداوند،يحيى را به او عطا كرد.يحيى هم همچون حسين «ع »ششماهه به دنيا آمد. (50) ميان يحيى بن زكريا وحسين بن على شباهتهاى ديگر نيز وجود دارد.سر هر دو مظلومانه بريده شده و سر هر دودر طشت و طبقى پيش طاغوت زمانشان نهاده شد.

50 تفسير البرهان،ج 3،ص 3،بحار الانوار،ج 44،ص 223.

کهیعص یعنی... - Fatemeee - ۵/دی/۹۱ ۲:۱۳

بسياري از مفسّران قرآن كريم معتقدند كه آيه «كهيعص» كه از حروف رمزي و مقطّعه در قرآن است به ماجراي كربلا و شهادت امام حسين (علیه السلام) اشاره كرد. دليل اين مفسران بر ارتباط آيه «كهيعص» با ماجراي كربلا، روايتي از «سعد بن عبدالله قمي» است كه در كتب روايي از جمله «كمال‌الدين وتمام النعمة» شيخ صدوق و «احتجاج»‌ مرحوم طبرسي آمده است. از كتاب‌ هاي متأخر نيز مي‌ توان به «تفسير البرهان» سيد هاشم بحرانى و «بحار الانوار» علامه مجلسي اشاره كرد كه اين روايت در آن‌ ها ذكر شده است.
[تصویر: fa-jaleb-20121222-01.jpg]
سعد بن عبدالله قمي نقل مي‌ كند كه در خدمت امام عسكري (علیه السلام) بودم و فردي از تأويل آيه كهيعص سئوال كرد. امام عسكري (علیه السلام) فرمود كه از فرزندم «مهدي» پاسخ را دريافت كنيد. آن‌ گاه امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) فرمودند: «هذه الحروف من أنباء الغيب، أطلع الله عليها عبده زكريا عليه‌السلام، ثم قصّها على محمد صلى‌الله عليه وآله، وذلك أن زكريا سأل ربّه أن يعلّمه أسماء الخمسة، فأهبط عليه جبرئيل فعلّمه إياها، فكان زكريا إذا ذكر محمداً وعلياً وفاطمة والحسن سُرِّي عنه همّه، وانجلى كربّه، وإذا ذكر الحسين خنقته العبرة و وقعت عليه البهرة! فقال ذات يوم: يا إلهي! ما بالي إذا ذكرت أربعا منهم تسليّت بأسمائهم من همومي، وإذا ذكرت الحسين تدمع عيني وتثور زفرتي؟! فأنبأه الله تعالى عن قصته، وقال: (كهيعص) فالكاف اسم كربلاء، والهاء هلاك العترة، والياء يزيد وهو ظالم الحسين عليه‌السلام، والعين عطشه، والصاد صبره.» ماجرا از اين قرار است كه حضرت زكريا از پروردگارش درخواست كرد كه «اسماء خمسه طيبه‏» را به وي بياموزد. خداوند متعال، جبرئيل امين را بر او فرو فرستاد و آن اسماء را به او تعليم داد. حضرت زكريا هنگامي كه نام‏ هاي محمد (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)، علي (علیه السلام)، فاطمه (سلام الله علیها) و حسن (علیه السلام) را ياد مي ‏كرد ، اندوه و ناراحتي ‌اش بر طرف مي‏شد و گرفتاريش از بين مي‏رفت. امام هنگامي كه از حسين (علیه السلام) ياد مي‏كرد، بغض گلويش را مي ‏فشرد و مبهوت مي‏ شد. به همين دليل روزي از خداوند سبب اين اندوه و ناراحتي را جويا شد و گفت: بارالها! چرا وقتي آن چهار نفر را ياد مي ‏كنم، آرامش مي‏ي ابم و اندوهم بر طرف مي‏ شود، اما وقتي حسين را ياد مي‏ كنم، اشكم جاري و ناله‏ ام بلند مي ‏شود؟ خداي تعالي او را از داستان شهادت امام حسين (علیه السلام) آگاه كرد و فرمود:
«كهيعص‏»
«ك» اشاره به نام كربلا و حوادث آن
«هـ» اشاره به كشته‌ شدن عترت طاهره دارد
«ي» اشاره به نام يزيد دارد و ظلم او بر حسين (علیه السلام)
«ع» اشاره به عطش و تشنگي حسین (علیه السلام)
«ص» نيز نشان صبر و مقاومت حسین (علیه السلام)
زکریا سه روز در مصیبت حسین(علیه السلام) گریست و از خدا خواست که فرزندی به او عطا کند و با محبت او، آزمایشش کند و آنگونه که محمد (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) را در سوگ فرزندش به داغ نشاند ، او را هم داغدار کند. خداوند ، یحیی را به او عطا کرد. یحیی هم همچون حسین(علیه السلام) شش ماهه به دنیا آمد. میان یحیی بن زکریا و حسین بن علی شباهت های دیگر نیز وجود دارد . سر هر دو مظلومانه بریده شده و سر هر دو در طشت و طبقی پیش طاغوت زمانشان نهاده شد . اما حسین بن علی کجا و ...
تعجیل در فرج قائم آل محمد(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) ، صلوات

منبع:سبطین


[/b]

RE: کهیعص یعنی... - عبدالرحمن - ۵/دی/۹۱ ۵:۵۶

بسم الله الرحمن الرحیم
سلام بر حسین شهید

کهیعص یعنی ...
من طلبنی وجدنی و من وجدنی عرفنی ومن عرفنی احبنی و من احبنی عشقنی و من عشقنی عشقه و من عشقه قتله و من قتله فعلی دیته و من علی دیته فانا دیته


یعنی ...(عکس دلخراش است)


یعنی

[تصویر: 6446_13301171231812133.jpg]


یعنی جگر سوخته

یعنی ...

وایسا خدا باهات حسابی کار داره

RE: کهیعص یعنی... - aleerz - ۵/دی/۹۱ ۱۵:۲۶

سلام....




http://forum.bidari-andishe.ir/thread-22181-lastpost.html

RE: کهیعص یعنی... - عبدالرحیم - ۷/دی/۹۱ ۲:۴۶

بسم الله الرحمن الرحیم
با سلام
حیفم اومد این مطلب را اینجا نذارم
اول-11 + 5 +10 +16 +18 =60 =الحسین- 1و12و8و15و10و14=6=الحسین.

دوم=کاف= ک ا ف = 101( 20+1+80=101=(ا-ل-ا-م-ا-م-ا-ل-ح-س-ی-ن-=10

=1-12-1-13-1-13-1-12-8- 15-10-14 =101
( الامام الحسین=101)
(حسین بن علی101)
(ذبح عظیم=101 )
(الشهید بکربلا=101)
(شهید عطشان=101)

( وهو المظلوم=101 )
و......................................
التماس دعا.

RE: کهیعص یعنی... - عبدالرحمن - ۱۴/بهمن/۹۱ ۱:۳۱

کهیعص

یعنی...

رسیدن به مقصد دیر و زود داره

سوخت و سوز هم داره

[تصویر: shahid.jpg]