سلام به همه‌ی بچه‌های گل تالار.
اگه امکانش هست هرکی یه نکته‌ی جالب از زندگی پدر و مادرش (از اون قدیما) از سختیایی که کشیدن بنویسه.
خیلی چاکریم

ولی انصافاً چه صفایی داشته زندگی قدیمیا، بی آلایش، بی کینه، با معرفت، با عشق و البته همراه با سختی که اونم به نظر من لذت بخش بوده.

اون طوری معنای رزاق بودن خدا بیشتر احساس میشده..

واقعا‍‍ً ها!!
اسمش روزیه یعنی روزی دیگه!!!
ما ماهی و سالی و قرنیش کردیم!!
بعضیا میگن خوب از کجا معلوم آینده پولی واسه خرج کردن داشته باشیم؟
خوب اونی که امروز روزی داده فردا هم میده دیگه، مگه نه اینکه امروز ماها فردای گذشتگانمون بوده.؟؟

نقل قول:من که خودم اگه خانوم بودم دوس داشتم از صفر با همسرم شروع کنمو کنارش باشم و کمکش.

(۱/تیر/۹۲ ۰:۱۵)دل خسته نوشته است:  سلام
پدر و مادر رو که ان شاء الله در آینده می گم ، اما یک مسئله اقتصادی بگم (با توجه به بازار موجود!)
یک بنده خدایی از دوستان مسن، به یک دوست جوونش می گفت که من مغازه پدربزرگ شما رفتم ، با هزار زحمت تونستم تخفیف بگیرم 200 تومن ، فرداش بابات بهم زنگ زد گفت این چه کاری بود کردی ، من رو بدبخت کردی! پرسیدم چرا؟ گفت از وقتی پدرم به شما 200 تومان تخفیف داده ، برای رعایت تساوی بین مشتری ها ، به تمام مشتری هایی که از اون جنس فروخته بوده زنگ می زنه و می گه بیاید 200 تومن تخفیفتون رو بگیرید!
یعنی بازاریهای قدیم تا این حد مقید بودند به رعایت مستحبات معاملات

(۱/تیر/۹۲ ۱۵:۱۵)مهسا110 نوشته است:  
قدیمیا خیلی دقیق ترند. انگار چرتکه هاشون از ماشین حسابهای ما دقیق تر کار میکنه...

چند روز پیش خیلی اتفاقی،رفتیم از یه مغازه قدیمی، حبوبات بخریم.

پیرمرد انقدر آروم داشت حبوبات رو میکشید. اصلا یه آرامشی بهم دست داد.داشتم به این فک میکردم که کارمون شده بدو بدو. این پیر مرد با کارش بهم گفت: به کجا چنین شتابان؟؟؟

بعد که حبوبات رو کشید ،چند تا دونه جو ریخته بود رو ترازو،دیدم با دستای لرزونش داره جمشون میکنه ،شاید 5-6 تا دونه. حواسمو دادم ببینم چیکارشون میکنه ،بعد دیدم ریخت تو کیسه ای که واسه ما بود. گفتم حاجاقا چند تا دونه اشکال نداره. گفت: من کشیده بودم ،اونا واسه شما بود ،چه 5 تا دونه چه یه خلوار.مال مردم ،مال مردمه....