مسجد، بوستان نيايش، تمثيل عاشقانگي و نياز، تجسّم برابري و برادري، آيينه خانه حضور، مقام توبه و شهادت و بهشتي است كه در آن، درختان «شهود»، شاخ و برگ مي‌كنند.

مسجد، معماري «عبوديت» است؛ با دو گلدسته‌اي كه در نيايش ابدي هستند.اين‌جا خانه خداست!با همان مقرنس‌هاي قديمي و كاشي‌هاي فيروزه‌اي و همان مرمر‌هاي خنك و ستون‌هاي گرم بلند و باشكوه.

يكي از بناهاي باشكوه و باستاني عهد تيموري كه در اوايل قرن نهم هـ.ق بنا شده، مسجد گوهرشاد است.

اين بناي تاريخي در جنوب حرم مطهر رضوي قرار دارد و به رواق‌‌هاي دار السياده و دار الحفاظ متصل است. اين مسجد به دستور بانو گوهرشاد، دختر امير غياث الدين ترخان، از امراي جغتايي، همسر شاهرخ تيموري در سال 821 هـ.ق توسط معمار معروف ايراني، قوام الدين شيرازي، با به‌كارگيري سبك معماري دوران تيموري ساخته شد.

كاشي‌كاري مسجد گوهرشاد، نمونه‌اي از شاهكارهاي عهد تيموري است.طاق‌هاي گنبدي شكل مسجد و مناره‌هاي آن با ويژگي و تزيينات خاص و با استفاده از سبك مقرنس، همچنين نقوش و خطوط ديواري بر روي زمينه گچي و معرق‌كاري ممتاز عصر تيموري، جلوه‌هاي بي‌نظيري را به نمايش گذاشته است.اين بناي باستاني، نمونه كامل و برجسته هنر ايراني به شمار مي‌رود كه تمام خصوصيات و ويژگي‌هاي معماري سنتي در آن به كار رفته است.