بسم رب الشهدا و الصدیقین

مرحوم استاد شهریار درباره بسیج غزلی سروده که در دیوان اشعار ایشان موجود است.

یا علی باز از خدا دستی به همراه بسیج
جاودان کن در جهان این جلوه و جاه بسیج


یا علی خون حسینت کی رود از یادها
گو ببیند زینب این غوغای خونخواه بسیج


تا علمدارش گشاید بال شاهین علم
می دهد فرمان حسینت کو بود شاه بسیج


اشک و خون می بارد از آفاق آذربایجان
خود به مژگان رفت آذربایجان را بسیج


می زداید دود آه خیمه های سوخته
خیمه و خرگاه زد در کربلاآه بسیج


کور دل بودند اهل کوفه و بیعت شکن
قوم سلمان است این قوم دل آگاه بسیج


غرش ای شیر خدا ببر و پلنگ خفته را
تا شود صدامیان خرگوش و روباه بسیج


لشکر اسلام شد چون سیل وطوفان در خروش
کفر اگر خود کوه باشد می شود کاه بسیج


روز کین و انتقام است از گروه حرمله
چند باشد داغ اصغر زجر جانکاه بسیج


رهبر از نصر من الله داد فرمان جهاد
تا رسد فتح قریب از نصرت الله بسیج


صد هزار از “بیست میلیون” رهسپار جبهه هاست
تا بیفتد خرمگس در دام جولاه بسیج


رغبت و شوق شهادت خرمنی انباشته است
حاش لله نیست یک جو، هرگز اکراه بسیج


کربلاتشنه است و بر سقای خود چشم انتظار
طلعت ماه بنی هاشم بود ماه بسیج


با شعار یا محمد شیعه و سنی یکیست
نیست جز قرآن و حق ذکری در افواه بسیج


این سفر با “فتح پایان” باز می گردد سپاه
می دهد پایان به فتح گاه و بی گاه بسیج

سر به درگاه خدا می ساید این جهد و جهاد
(شهریارا) تا به سایی سر به درگاه بسیج

یاعلی.

خسته نباشی بسیجی .....

بسم رب الشهدا و الصدیقین

بسم رب الشهدا و الصدیقین

«بسیجى» از جمله واژه‏ هایى است که به لطف انفاس قدسى امام، تنها در لغتنامه و دایره المعارف انقلاب اسلامى یافت می‏شود. «بسیجى» فرد عاشق سر از پا نشناخته‏اى است که لحظه لحظه زندگى خویش را وقف اسلام و قرآن و ولایت و انقلاب اسلامى کرده است.
او مطیع اوامر «ولى فقیه» زمان است؛ بر دشمن می‏تازد و امان از او می‏برد؛ «پارساى» شب است و «شیر» روز؛ هدف غایى بسیار والاى بسیجى، او را در جایگاهى بس مقدس قرار داده است. یک چریک یا یک پارتیزان براى جنگ خود علیه دشمن هدف عالى دارد. او می‏جنگد تا کشور و مردمش را از تجاوز دشمن و از یوغ استعمارگر نجات دهد. این به ‏نوبه‏ خود هدفى عالى است؛ اما در این راه چیز دیگرى نیست. آخرش همین است و بس.
اما بسیجى می‏جنگد چون به‏ واسطه ولى فقیه زمان خود مطیع اوامر الهى است؛ یعنى می‏جنگد چون دستور خداوند، جهاد است و صلح می‏کند چون اراده خدا بر آن قرار دارد. این است که به بسیجى روح و نشاط می‏دهد و او را تا ردیف اولیاى الهى ارتقا می‏بخشد. همین درجه از عبودیت و بندگى است که آن یار سفر کرده را به وجد می‏آورد تا آنجا که بسیجى را فرزند خود می‏خواند و با آن درجه از خلوصى که در وجود مبارکش سراغ داریم، برانگیخته‏ شدن در روز محشر را با فرزندان بسیجی ‏اش از خدا مى‏خواهد.
بدین ‏ترتیب معلوم می‏شود که بسیجى مفهومى کلی ‏تر از رزمنده است چراکه مراتب بندگى فقط در جنگ نیست که تبلور می‏یابد بلکه در تمام شئون زندگى بشرى عینیت دارد. بسیجى کسى است که در هیچ‏یک از دسته‏ بندی ‏هاى مادى و متعارف قرار نمی‏گیرد. نه متعلق به حزب است و نه متعلق به زمان، مکان، طایفه، صنف به‏ خصوصى و نه هر دسته‏ بندى دیگر. زیرا بسیجى یار امام است و بسیجى عبد خداست و انسانى از تبار ابراهیم(علیه السلام) که اسماعیل‏ وار، مصمم و عاشقانه به مسلخ عشق می‏رود؛ راه حق می‏جوید و سالک همیشه کوى دوست است
ان شاءالله ادامه دارد...

امام خمینی (رحمة الله علیه) :
"فرزندان انقلابیم! بغض و کینه ی انقلابیتان را در سینه نگه دارید. با غضب و خشم بر دشمنانتان بنگرید و بدانید پیروزی از آن شماست."


من یک بسیجی ام، قومیت نمی شناسم : اهل جهان اسلام!
مرز من به قول حاج احمد، تا آنجای دنیاست که " لا اله الا الله" گفته می شود. اصلا مرز من از آنجا هم فراتر است : مرز من همه ی دنیاست، تا آنجا که اراده خداوند متعال بر آن است که کلمه ی حق گفته شود.

من اهل فلسطینم، اما، مذهبم تشیع است. قلبم برای شیعیان بحرین می تپد. من به امر امام با کینه ی انقلابی به اسرائیل خوابم می برد و با همین کینه از بسترم بلند می شوم. اصلا من با این کینه خو کرده ام : کینه ای به عمر همه ی تاریخ، به عمر خلقت ابوالبشر. اما در سقیفه به اوج خود رسید!


من یک بسیجی ام، به عمر همه ی تاریخ! میان کوچه های مدینه، که طناب به گردن امامم بسته بودند، به خدا، به خدا که دستانم بسته بود وگرنه من هم بودم، با حسنین گریه می کردم!
وقتی قنفذ ملعون با غلاف شمشیر به بازوی مادرمان زد، اول به بازوی من خورد، نشانش هنوز هم هست : بغضی هزار ساله!!

جگرم میان تشت ریخت اما هیچ وقت امامم را مجبور به صلح نکردم!


من دو بار در 61 جبهه بودم : یکبار در کربلا، یکبار در شلمچه !
آری من در کربلا هم بودم، سرم را بر روی نیزه ها نمی بینی؟؟!!
من با همین کینه ی مقدس زندگی می کنم. اصلا با همین کینه هم 57 انقلاب کردیم. کی گفته است کینه بد است؟؟!!
اتفاقا روزی که رجعت می کنم به دنیا هم، همراه من خواهد بود.

من برادر حاج احمد متوسلیان هستم. او هم با کینه ی اسرائیل زندگی می کرد.
چمران هم همه ی خوشی ها را به لذت همین بغض سه طلاقه کرد و به لبنان رفت.
من برادر عماد مغنیه هستم. او عاشق امام بود، مصداق " رجال صدقوا ما عاهدوا الله". من مانده ام به امید بخش دوم این آیه...


سر من با سر همت از تن جدا شد و تنم با استخوانهای تن شهید علی هاشمی به خاک سپرده شد. من برادر فضلی هستم، مصداق بخش دوم آیه!
اصلا من فرزند روح الله هستم!


من یک بسیجی ام. امامم سید علی حسینی است!
من کینه ی دشمنان امامم را در دل دارم. اما در کوی دانشگاه به اوج خود رسید!
هشت ماه دفاع مقدس سال 88 از هشت سال جنگ با صدام بر من سخت تر گذشت!
بغضم اما در نماز جمعه 88 به عمر تاریخ ترکید.....
از آن روز زیارت عاشورا که می خوانم، مصداق هایش برایم تازگی دارد :
" اللهم العن اول و الثانی و الثال و الرابع.."

خدا لعنت کند "اسس اساس ظلم" را !
همانها که اشکت را در آوردند :