![]() |
|
کلام جاودان علي عليه السلام: - نسخه مناسب چاپ +- تالار گفتگوی بیداری اندیشه (http://forum.bidari-andishe.ir) +-- بخش: اصول و عقاید شیعه (/forum-52.html) +--- بخش: اخلاق اسلامی و سیره معصومین (/forum-44.html) +--- موضوع: کلام جاودان علي عليه السلام: (/thread-33337.html) |
کلام جاودان علي عليه السلام: - عمار رهبری - ۱۸/اردیبهشت/۹۳ ۱۱:۳۶ کلام جاودان علي عليه السلام: حقّ و حقيقت در تمام حالات نو، جديد و تازه است؛ گر چه زمان درازی بر آن گذشته باشد. و باطل هميشه پست و بي أساس است؛ گر چه افراد بسياري از آن حمايت كنند. قالَ الاْمامُ علي - عليه السلام - : اَلـْحَقُّ جَديدٌ وَ إنْ طالَتِ الاْيّامُ، وَ الْباطِلُ مَخْذُولٌ وَ إنْ نَصَرَهُ أقْوامٌ. «وسائل الشّيعة، ج 25، ص 434، ح 32292» آری حقیقت کهنه شدنی نیست، هرچند در گذشته ای دور بیان شده باشد.... آنان که پیروی از حقایق اصیل را کهنه پرستی میدانند، از اندیشه های والا و راههای درست زندگی بی بهره می مانند. عدالت همیشه زیباست.... مهر، هرگز بی فروغ نخواهد شد.... گذشت و فداکاری، هیچگاه کهنه شدنی نیست.... حال اگر افراد فراوانی به تبعیض، ستم، بی عدالتی، مظلوم کشی و.... روی آورند و با همه توان از ناروائیها حمایت کنند، آیا جز پستی و حماقت خویش، چه چیزی را به نمایش گذاشته اند؟
پاسخ به: کلام جاودان علي عليه السلام: - عمار رهبری - ۲۲/اردیبهشت/۹۳ ۱۲:۲۲ کلام جاودان علي عليه السلام: [/b]
امام علی(علیه السلام) فرمود: هرگاه نیکوکاری بر روزگار و مردم آن گسترده و فراگیر باشد، اگر کسی به دیگری گمان بد برد، در حالی که از او عمل زشتی ندیده است، ستمکار است، و اگر بدی بر زمانه و مردم آن گسترده و غالب باشد، و کسی به دیگری خوشگمان گردد، خود را فریب داده است! قال علی(علیه السلام): اذا استولی الصلاح علیالزمان و اهله ثم اساء رجل الظن برجل لم تظهر منه حوبه فقد ظلم! و اذا استولی الفساد علیالزمان و اهله فاحسن رجل الظن برجل فقد غرّر. نهجالبلاغه، حکمت 114 ![]() پاسخ به: کلام جاودان علي عليه السلام: - HermeS - ۲۲/اردیبهشت/۹۳ ۱۶:۵۳ حضرت امير المؤمنين عليه السلام به كميل بن زياد نخعى فرمود گوشه گيرى اختيار كن خويش را مشهور مگردان و شخصيت خود را از مردم پنهان بدار نام خود را بر سر زبانها مينداز بياموز و عمل كن، خاموش باش كه سلامت بمانى ، خوبان را شاد و شادمان كن گرچه فاجران خشمگين شوند و با كى بر تو نيست هر گاه احكام دين خويش را آموختى مردم ترا نشناسند يا تو آنان را نشناسى. و هر كس هميشه دلش در فكر و انديشه و زبانش بذكر خدا مشغول باشد خدا دلش را از ايمان و رحمت و حكمت و نور پر كند و همانا انديشه كردن و عبرت گرفتن از ديگران از دل مؤمن سخنان حكمت آميز بيرون آورد كه وقتی دانشمندان ميشنوند خوشنود ميشوند و خردمندان فروتن ميگردند و حكيمان در شگفت آيند. |