از الهام به مسیح (نامه چرخنده به علینژاد)

زن...

تو نامت مسیح نیست! نامت معصومه است و فامیل تو بیانگر تمام نوشته من.

تو معصومه علی‌نژاد هستی ... چه زیباست که بی‌اجازه از سوی بانوان عفیف ایرانی ملعبه‌ای نباشی جغجغه‌گونه بر دست تریبون‌های مخفی و زیرزمینی بی‌دینی و ریشه‌ دور از وطن و آئینمان.

معصومه!

تو فرزند ایران‌زمین در تیررس سخره نامردانی هستی که تو را تا دیروز زن مسلمان می‌دانستند... خودت را شاید قلمت را و ای‌کاش باورت را... هنوز هم دیر نیست که بدانی زنان ایرانی ما چه مسلمان و چه غیرمسلمان همیشه تمام زیبا‌ئی‌شان به نجابت و غیردسترس بودن قامت و دل و باورشان بوده است.

زن عفیف ایرانی همانانی هستند که مادران قانع و فداکار و مهربان و نجیب و فعال و باایمان فرزندانشان می‌باشند. می‌شناسم همسر شهیدی از هموطنان آشوری را که با داشتن مدرک تحصیل فوق‌‌لیسانس پرستاری، سال 57 از ایران نرفته چرا که خود را یک ایرانی باغیرت می‌داند و بر این مهم پابرجاست که هر اتفاقی در ایران بیفتد همه ایرانی هستیم و باید از ناموس وطن، ناموس خاک و ناموس مرز دفاع کنیم.

آزادی یواشکی تو؛ اشک‌های یواشکی مادری را که می‌ترسد فرزند خردسالش بفهمد پدرش شهید شده نادیده می‌گیرد، آزادی یواشکی تو؛ خون‌های یواشکی‌ای را که از شهیدی آرام‌آرام پشت خاکریز و در حسرت دیدن فرزند 2ساله‌اش می‌ریخت نادیده می‌گیرد.

آزادی یواشکی تو؛ دردهای جانبازی را که 30 سال است با دستگاه نفس می‌کشد نادیده می‌گیرد. آزادی یواشکی تو؛ غمهای مادری را که هنوز در روستا مجنون‌وار عکس فرزند شهیدش را در دست دارد و چشمان یعقوب‌وارش به جاده، تا اینکه شاید فرزندش از راه بیاید نادیده می‌گیرد.

آزادی یواشکی تو؛ استخوان‌های شهیدی را که برای مادری بعد از گذشت چندین سال می‌آورند نادیده می‌گیرد. به کجا می‌روی؟ بی‌هویتی، بی‌ایمانی و بی‌عفتی تمام آرزویی است که برای خاتون ایران‌زمین نذر کردی؟! معصومه کجا و چگونه در این مرز و بوم نفس کشیده‌ای و قد کشیده‌ای، چگونه این ارزش‌های بزرگ انسانی برای تو ضدارزش شد؟!

تأسفم برای توست؛ چرا که نمی‌دانی برای زنان و مردم و همکارانت موجودی غیرقابل اعتماد و احترامی! چرا که ابتدا خیانت کردی بر دین خود، بر کشور و خواهران خودت، تصویری از زنان و ناموس شیعه را تو به دیده نامحرمان دادی، کاش می‌شد خواهرانه سیلی به صورتت می‌زدم تا از خوابی که به‌ناچار در آن رفته‌ای بیرون آیی. زمانی که در کشور مالزی بودم عکس نیمه‌‌عریان بازیگر زن خودفروخته (گلشیفته فراهانی) منتشر شد، زنان چینی و مالایی و هندی با ننگ و خجالت و سؤال این فیلم را دست به دست می‌کردند.

این نامش شیرزنی نیست، این نامش مبارزه نیست، این نامش جهاد نیست. فقط یک دسیسه و فریاد است که مطمئنم از سینه تو نیست. از دهان بدبو، بدطینت و بددل دشمنان دین و اخلاق و خانواده و مذهب است.

خواهرانم، دختران ایران‌زمین!

آبجی‌های گلم... حجاب همچون صندوقچه قیمتی است که وجود گرانقدر و دُرّ نایاب وجودتان را در خود نگه می‌دارد. نجابت تمام عنصر زیبایی زن ایرانی است که همیشه برای تمام مردان دنیا دست‌نیافتنی بوده. درّ گرانبهای قامت سروگونه‌تان را حراج نکنید به‌مفت. بگذارید بچه‌های شما، همسران شما به پاکدامنی و عفت شما ببالند و تکیه کنند.

به نوشته‌ام که در تنهایی و پرش از بغض نوشته شده فکر کنید.

منم یه جایی‌ام تو همین کشور و یک روسری رنگی آراسته به خطوط فارسی بر سرم، من یک زن مسلمان ایرانی‌ام.

الهام چرخنده

یه متن دیگه از الهام چرخنده :
[تصویر: siRMCHOb_468.jpg]

گرمای داغ آبادان دل داغدار مادر-شهید را که دید بار بست ...

من لابه لای نظم خاکی سربازان محکم پا می‌کوبیدم بر خاکی که عاشقانش در حجم یک کودک کفن پوش به سرزمینشان باز گشتند ...

بوی ختن ارمغان جان همیشه تازه و عطر گونه شان ...

بوی ناب رفاقت و عشق و ایثار و دلاوری وغیرت به پرچم های لباسی شکل تابوتشان سنجاق بود ...

من به تنهایی ؛ به بی ایمانی ؛ به تهمت و تهدید و تهاجم ؛ به هر روز قصه های تکراریه مخ های پوسیده عدو و هر آنچه ذهن بیدار اسلامیه مردمم را کدر کرده نمی اندیشم ..چرا که اینجا هر چه هست عشق است و خدا و پاکی و غیرت و دل ...
من ؛

من هیچم ..اعتراف میکنم..اما ؛ در مقابل کوه عظمت و جلال خدا ...

جای همه شما در سفیر آفتاب تنگ است ...

زیارت کردم، همه عاشقان زهرا(سلام-الله-علیها)

شهدا ی همیشه بیدار. سلام دادند که برسانم ...

فرمودند...این خاک بوی خون ما را خوب میشناسد ..محافظش باشید به گران نه معامله اش کنید به غریبه به مفت...

یادداشت الهام-چرخنده بعد از حضور در مراسم ورود پیکر مطهر شهدای جنگ تحمیلی در شلمچه