جهان من که بی خدا میشود...

برای فراتر ها نباید فرشته بود زیرا که بالش را می سوزانند. باید انسان بود.

رفتم و سر جایم نشستم.در فکر فرو رفته بود.خواستم درباره احوالاتم صحبت کنم:

- جمال! من وقتی از مخفیگاه فرار کردم... می خواستم به خفاش شب برسم.

به من خیره شد:

- نه برای اینکه گیرش بندازم... آخه می دونی؟ من یه خواب هایی می بینم. خواب های عجیبی که فکر می کنم مربوط به گذشته ام باشه. اون روز که خفاش شب اومده بود مخفیگاه و اون نقاشی رو روی زمین کشید من یه خوابی دیده بودم. صبحش یه خوابی دیدم

خجالت می کشیدم ادامه دهم اما دیگر شروع کرده بودم:

- یه دختر بود. اون دختر مربوط بود به گذشته ام. یعنی امید وارم که اینطور باشه.

- عاشق اون دختر شده بودی.

- آره!... واسه همین دنبال خفاش شب رفتم. منو به یه کلبه بردم. اونجا منتظرش بودم که بیاد و منو به گذشته ام ببره.

ساکت بود. به حرف هایم گوش می داد و سرش را به نشانه همراهی تکان می داد:

- من تو اون کلبه به جنون رسیدم. به چیز هایی می دیدم. توهم بودن. همه توهم بودن. منو دیوانه می کردن. کسایی رو می دیدم که واقعیت نداشتن.

سخنم را قطع کرد:

- اونا واقعیت داشتن.

مکث کرد. تعجب کرده بودم. می خواست دلایل خود را در غالب کلمات بیان کند اما نمی توانست. کمی لب هایش را تکان داد و آخر سر گفت:

- من... حدس می زنم چیز هایی که تو دیدی واقعیت داشتن... و این واقعیت عاملی داشته که من بهش می گم... بهش می گم... قدرت سوم... گاهی وقت ها چیز هایی می بینی که آرزو می کنی ای کاش ندیده بودیش. اما دیگه دیر شده. این چیز ها حقیقت هایی هستن که انسان ظرفیت آشنایی با اونا رو نداره. اگه اون ها را ببینه، حس کنه، درک کنه، دیوانه می شه. می شه یه کسی مثل شوذب حلاج. میشه یه گوشه گیر، منزوی میشه و همونجا جون می ده. گاهی وقت ها هم جنون تمام وجودشو فرا میگیره. دست به کاری میزنه که ازش بعیده. کاری که از یک انسان بعیده...

به من نگاه کرد. هیچ حالتی رو در چهره ام راه نداده بودم. ادامه داد:
- من تمام واقعیت رو از آشوب نگفتم... کولاج که به آلتور اومد قبر های دسته جمعی دید. این درسته. این قبرها در ابعادی بسیار بزرگ و با دیواره های چوبی و سنگی بوده اند. قبالا ها با ظرافت خاصی این گور ها رو ساختند، به طرزی که تا به حال هیچ کسی نتونسته اونها رو بشکنه و وارد بشه. اما چیزی که مهمه خود قبالا ها بودند... نزدیک به چند ده هزار قبالا اونجا روی زمین افتاده و مرده بودند. اونها رو کشته بودند. تو فکر می کردی که خفاش شب یه قبالاست. حالا فرض کن که هست. چطور تونستی اون رو بکشی؟

متوجه حرفش شدم:

- اون گریه می کرد. جلوی جسد خانم آزادمنش افتاده بود و گریه می کرد. - چرا گریه می کرد؟ نمی خواد به من بگی. اون چیزی رو دیده بود که قدرت سوم جلوی چشماش آورده بود. تو باید از قدرت سوم ممنون باشی. اما به وقتش از اون باید متنفر هم باشی. تو با بقیه فرق داری. چونکه یه جنایت کار یا شاید یه قبالا رو کشتی. هیچ کس تو آلتور جرات این کار رو نداره!

یاد صحنه ی مرگ خفاش شب افتادم.پرسید:

- جمال! خفاش شب تو لحظه ی مرگ یه چیزی به من گفت.گفت آسمان...

به ذهنم فشار آوردم:

- گفت آسمان... آسمان بار امانت نکشید.

خشکش زد.چند لحظه چیزی نگفت.چشمانش سرخ شد.سر در گریبان کرد.قطرات اشک از روی گونه هایش بر ریش سفیدش چکید.پرسیدم:

- جمال؟

چیزی نگفت:

- اون چی بهم گفت؟

چند لحظه سخنش را در زبان چرخاند.سپس گریه کنان گفت:

- آسمان بار امانت نتوانست کشید... قرعه کار به نام من دیوانه زدند.

به هق هق افتاد.رفتارش مرا یاد مردی انداخت که زیر تخت در کلبه دیده بودم.با اشاره ی دست گفت:

- میشه تنهام بذاری؟ ... لطفا

رویای سیاه(فریاد قاتل)، صفحه 185

در داستان شش جلدی رویای سیاه ثابت خواهم کرد که انسان به چیزی فراتر از یک معبود نیاز داره.

[font=B Nazanin][/font]