حالا من از طبقه هفتم جهنم دارم باهاتون حرف میزنم ، چون خبر از گناه های خودم دارم...گناهایی که اگه نبود مقصرهاشون ، اون گناه ها هم نبود . (همون قاتلا رومیگم) . گناهی که من انجام دادم اما باعثش یکی دیگه بود...
و حالا من ، نوجوون ، تنهام و مثل همون اسنایپر ها ، خودم به تنهایی باید همه چیو راست و ریس کنم !
تنهایی که باعثش ، گند کاری نسل قبل بوده و حالا هم نسلی های من و بعد از من دارن چوبشو میخورن .
حالا نکته خنده دارش هم اینجاست که از نظر همه ، مقصر خود ما نسل جدیدیا هستیم . تو فکر شما هم مطئنم که همینه ... چونه نزنید
قدیما هفت تا خواهر برادر اینقدر سرشون با خودشون گرم بود و دور هم بودن که دیگه مشکلات عاطفی دوران نوجوونی و خیلی چیزای دیگه واسشون حل شده بود

اما حالا من چی؟ یه داداش دارم 10 سال بزرگتر
و بقیه هم نسلی هام هم همینطور
و حالا ما شدیم مقصر. که چرا تنهاییم...چرا تو سن پایین میخوایم ازدواج کنیم...چرا دوستای حقیقیمون کمه...چرا اجتماعی نیستیم!
که اگه بخوایم اجتماعی باشیم ، بازم بحث قاتلایی که همیشه هستن در میونه !

و همه این تقصیرا بخاطر گندکاری یه نسل بوده (همون کبک ها ) که اتفاقا به خودشون اجازه نمیدن حتی یه لحظه به این فکر کنن که مقصر ما نیستیم ، بلکه خودشونن

من دارم تو آتیش میسوزم و زجر میبینم و شب و روزم شده گناه ، بخاطر چیزی که باعثش من نیستم
و من هیکدوم از باعثان و بانیان این قضیه رو نمیبخشم. چه کبک ها و چه قاتل ها

کبک ها هنوز هم نفهمیدن مشکل از خودشون بوده ، و به هر صورتی هم که هست فقط بلدن بگن سنت واسه ازدواج کمه و خلاصه ازین بهانه های مفتکی که همه ازش خبر داریم

امیدوارم تونسته باشم بخشی از دِینمو به هم نسلی های با ظاهر گناهکارم ادا کنم

اینهمه مطلبو ننوشتم که زیرش فقط تشکر بزنین...دوست دارم بحث کنم

یکی بهم بگه چطور باید ازدواج کنم...چطور گناه نکنم!

یا علی (علیه السلام)

من کاملا حرف های جناب فدایی ولایت رو درک میکنم چون هم نسل ایشون محسوب میشم.من هم توی این سن و سال کم شبا با عذاب وجدان میخوابم وقتی به گناه های نا خواسته ی زندگیم فکر میکنم. گناه ناخواسته این روز ها فقط مختص پسر ها نیست که با افتادن چشمشون به یه دختر هزار رنگ به گناه بیفتن. امثال من هم نا خواسته گناه هایی دارن ولی با یه شکل دیگه...
فکر میکردم فقط دختر ها هستند که تا 15 سالگی رو رد میکنن تنها راه خلاصیشون از گناه رو توی ازدواج میبینند(البته اونایی که از دین و مذهب یه چیزایی حالیشونه وگرنه بقیه...). برای من که دخترم اظهار نظر کردن در مورد این تاپیک خیلی مشکله چون ما دخترا معمولا محکوم هستیم به اظهار نظر نکردن در این جور مسائل چون اونوقت میگن که حیامون کجا رفته و ... و بجز راهنمایی غلط گرفتن از خودمون کار دیگه ای نمیتونم بکنیم. نمیدونم چرا ولی دخترای مذهبی مثل من طوری تربیت شدن که حرف زدن درباره ی این جور مسائل بزرگترین گناه عالم براشون حساب میشه . الانم دارم با ترس و لرز مینویسم ولی همین که کسی اینجا منو نمیشناسه یکم بهم جرئت میده.
میخوام بگم که من هم جامعه و خانواده هارو به خاطر به این روز در اومدن هم نسلی هام مقصر میدونم البته این وسط تهاجم فرهنگی خودش یه پای ماجراست ولی خانواده ها به نظرم نقششون پر رنگ تر بوده که بچه هاشون رو کنترل نکردن.
ولی باور کنید ما رو همونهایی تربیت کردن که محکوم میکنن. مارو همونایی محکوم میکنن که کنترلمون نکردن. ما رو همونایی محکوم میکنن که به ما نگفتن دین و ایمون چیه یا اینکه فکر میکردن مدرسه یادمون میده. جالب اینکه والدین اکثر ماها مذهبی هستن و یا لااقل ادعای مذهبی بودن رو دارن ولی نمیدونم چرا در مورد دین تربیتمون رو به خودمون واگذار کردند شاید فکر میکردن که ایمانشون از طریق ژنتیک بهمون منتقل میشه...

مشکل بزرگ نسل من بی ایمانیه... دختری که به هیچ چیز ایمان نداره میشه قاتل امثال جناب فدایی ولایت... دختری که محکوم به سکوته میشه یکی مثل من که توی دریایی از سردرگمی داره دست و پا میزنه ولی جرئت حرف زدن و سوال کردن نداره...
چرا شما فقط دختر هایی رو که شما رو به گناه می اندازن قاتل خودتون میدونید؟ همین دختر هم خودش قاتل داره. کی؟... پدر و مادرش که خواسته یا ناخواسته اجازه دادن اینطوری بار بیاد. آخه شما از کسی که تا چشم باز کرده دیده والدینش پای کانال های ماهواره ای نشستن چه انتظاری دارید؟ این دختر هنوز شخصیتش شکل نگرفته پس ازش بعید نیست که الگوش بشه فلان مجری و بازیگر ماهواره و تمام فکر و ذهنش بشه یاد گرفتن فلان آرایش صورت. اصلا شبکه های ماهواره ای رو ول کنید وقتی که پدر و مادر برای بچه هاشون هیچ محدودیتی برای دیدن تلوزیون قائل نمیشن فیلم های بالای 18 سال و زیر 5 سال رو میشینن با هم نگاه میکنن، به نظرتون شخصیتی که تو وجود این بچه شکل میگیره شبیه به چیزیه که شاید پدر و مادر میخوان یا چیزی که داره میبینه؟
شانسی که نسل قبل از ما (دهه ی شصتی ها) داشتن لا اقل این بود که وقتی پای تلوزیون و رسانه به خونه هاشون واشد که شخصیتشون شکل گرفته بود و اصلا تلوزیون اون زمان چی داشت که بخواد ذهنشون رو منحرف کنه؟ و نسل قبل از اونها که هیچ چون فکر میکنم تاحدود زیادی همونی میشدن که پدر و مادر میخواستن تربیت کنن.(ولی توجه کنین که اونا میخواستن تربیت کنن...)

خلاصه اینکه نسل من واقعا رها شده بزرگ شد و شخصیتش شکل گرفت و شد اینیکه میبینید هرچند که گناه هیچکس رو نمیشه پای یکی دیگه نوشت ولی باور کنین در حق ماها خیلی کوتاهی شده. ما درست زمانی رها شدیم که حمله ی تهاجم فرهنگی به کشورمون آغاز شد حالا این وسط ما بیشتر آسیب دیدیم یا نسل های قبل از ما؟
من به شما بزرگتر ها پیشنهاد میکنم که اگه دوست دارید اجتماعتون رو نجات بدید فقط وقتتون رو صرف تربیت بچه هایی کنید که الان دارن بزرگ میشن. به جای درست کردن انواع خاله و عمو ، یه برنامه کودک مذهبی در کنار اینها براشون بسازین باور کنید که ارشاد بچه های کوچیک خیلی بیشتر از گذاشتن گشت ارشاد و ارشاد های اجباریه کسایی که دیگه برای ارشاد کردنشون یکمی دیر شده، جواب میده. پیامبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) هم فرمودن که چیزی که انسان در کودکی یاد میگیره مثل حکاکی روی سنگ هیچ وقت از بین نمیره .من هنوز هم حرف هایی رو که از یه آخوند توی بچگیم شنیدم یادمه اون هم فقط به خاطر کاردستی هایی که در حین حرف زدن برامون در ست میکرد با وجود اینکه 12 سال ازش میگذره (ولی حیف که کمتر یک آخوند برای بچه ها وقت می ذاره برنامه های این چنینی برای بچه ها به اندازه انگشت های دست هم نمیرسه). یادتون باشه که بچه ها دین رو فقط بالباس دین میپذرین نه با حرف های عمو و خاله های تلوزیونی.
اگه حرفی زدم که نباید میزدم به بزرگواریه خودتون ببخشید. فقط خواستم حرف دلم رو زده باشم.
برای هدایت هممون به خصوص بنده دعا کنید.