زمانیکه امیرالمومنین ع یا هر یک از اهل بیت ع در مدینه و کوفه زندگی می کردند، همه ی افرادی که در زمان ائمه بودند، موفق به دیدار ایشان نمی شدند . مثلا در شهرهای مختلف و دوری بودند ، اسباب سفر فراهم و آسان نبود ، مشکلات مختلف گریبانگیر آنها بود و نمی توانستند در محضر امام زمان خود حاضر شوند .

پس چه می کردند ؟ چگونه از امام خود اطاعت می کردند ؟ آیا همه ی مردم همانطور رها شده و غافل بودند ؟ .... خیر .

سخنان امام از طریق نامه رسان یا کارگزارانی که به شهرهای مختلف سفر می کرد به آنها می رسید ..

مانند مالک اشتر که به فرمان امام به مصر رفت . حتی ابوذر نیز همیشه نزد پیامبر نبود . و برای دعوت قوم خود از ایشان جدا شد .همچنین بقیه ی امامان ع /

لذا مردم، سخن پیامبر یا امامان خود را فقط از طریق دیدار مستقیم و حضوری دریافت نمی کردند .

چه بسا شیعیانی بودند که از راه دور در محبت و معرفت امام خود ثابت قدم بودند .

و همین که نامه یا پیامی یا اشاره ای دریافت می کردند قلبشان و زندگی و انتخاب و اعمالشان با امام زمان خود همراه می شد . و به سوی امام می شتافتند .

جریان کربلا را در ذهن بیاورید !

شیعیان حقیقی حسین بن علی ع از هر کوی و برزنی به سمتش شتافتند . یارانی که سخنشان این بود اگر هزار تکه شوم و هزار بار بمیرم باز می خواهم در راه تو بمیریم/

سخنان حضرت مهدی ع در دوران غیبت صغری به ما رسیده.... .صحبتها و نامه های ایشان به نایبانشان و افرادی که در طول تاریخ موفق به تشرّف شده اند که البته بسیار اندک اند به ما رسیده ... ( شیخ مفید و .... )

بنابراین همانطور که شیعه ی امام حسین ع یا علی ع لزوما کنار ایشان نبود و خبرها و سخنان امام از راه دور به آنها میرسید ، ما هم اگر امام خود را نمی بینیم ولی

هر صبح که بیدار می شویم می دانیم که همزمان با ما ، امامی حیّ و حاضر و زنده و آگاه در یک جای این زمین به سر می برند .

همزمان با ما نفس می کشد ، نماز می خواند ، راه می رود ، مردم را می بیند .عبادت می کند .

( این ها را باور کنیم و خیلی به آن فکر کنیم )

و این چقدر در آرامش و ارتباط و رفتار و سبک زندگی ما اثری بزرگ و عمیق خواهد داشت .

( و سلام بر مهدی عج.)