شب است و ستارگان ، چشم به تاریکی زمین دوخته ‏اند ؛

جایی در کوچه پس کوچه ‏ های کوفه روشنایی خانه‏ ای ، طعنه به ساکنان ملکوت می‏زند .

علی ـ بزرگ‏مرد تاریخ عرب ـ از خواب بر می‏ خیزد ، پا به حیاط خانه می‏ گذارد ، چشم می‏ دوزد به بلندای آسمان :

مویه ‏های علی به گوش دختر می‏ رسد .

دختر در آستانه در به زانو در می‏ آید .

آری ! امشب همان شب است ؛ شب موعود ، شب یتیمی عرب . ستارگان، چشم از این خانه بر نمی‏ دارند .

فرشتگان ، فوج در فوج به انتظار نشسته ‏اند و خدا ملکوت خود را برای علی آذین بسته است . سحر نزدیک است ؛ هر بار ، علی پا به حیاط خانه گذاشته ، چشم به آسمان می‏ دوزد، نماز می‏ خواند ، مویه سر می‏دهد .

خداوندا !

تو را با علی چه پیمانی است که لحظه می‏ شمارد ساعت دیدار را .

و علی عبا بر دوش ، پا به حیاط خانه می‏ گذارد و عزم رفتن به مسجد دارد .

اشک از دیدگان ملائک بر زمین می ‏چکد .

علی به آستانه در می‏ رسد . شالی که در کمر بسته به دستگیره درگیر می‏ کند خم می‏ شود . شال را دوباره دور کمر می‏ بندد؛ زیر لب زمزمه می‏ کند :

هان ای فرزند ابوطالب ! کمر خویش را برای مرگ ببند ، چرا که مرگ در راه است و به دیدارت می ‏آید

و علی قدم در تاریکی کوچه می‏گذارد.

غم در سینه حجر بن عدی ـ یار با وفای مولا ـ چنگ می‏ زند .

به مسجد می‏ رود تا به انتظار مولایش بنشیند . علی را که ببیند آرام خواهد گرفت .

چشم می‏ دوزد به جای خالی علی در محراب ، خیره می‏ شود به در .

ناگاه زمزمه ‏ای شوم را می شنود :

« آماده باش ! اکنون می‏رسد کارش را یک‏سره کن !»

این صدای شوم اشعث است که از حنجره سیاهش خطاب به ابن ‏ملجم ـ شقی‏ ترین آدمیان ـ بیرون می ‏آید .

شعله‏ های خشم به چشمان بی‏ تاب حجر هجوم می ‏آورد . برمی‏ خیزد . میان سینه ‏اش آشوب است. رو به سوی کوچه سحرگاهان علی می‏گذارد : «می ‏بینمش ، نخواهم گذاشت پا به مسجد بگذارد . از همین کوچه خواهد آمد ، می‏دانم ».

به سمت خانه دختر علی می‏ رود . می‏داند که علی آن شب را در خانه اوست . در می‏زند .