چه وقت در جامعه بدحجابي از فساد اقتصادي خطرناكتر مي‌شود؟

اصول كافي، جلد 3، ص 165

علی علیه السلام فرمود:
«ایّاک و المجاهره بالفُجور فانّه من اشدّ المآثم»؛
«از آشکار نمودن گناهان و انجام بي‌باكانه‌ي آن بپرهیز، که آن از سخت ترین و شديد ترين گناهان است.»

(عیون الحكم والمواعظ، ص95)

رسول خدا (صلّی الله علیه وآله وسلم) می فرماید: « کسی که گناهی کند در حالی که خندان باشد داخل در آتش می شود درحالی که گریانست.» و همچنین فرمود : « چهار چیز در گناه بدتر از خود گناه است: کوچک شمردن گناه، افتخار کردن به آن، خوشحالی از آن و اصرار کردن به آن .»( خصال صدوق ، ج1 ،ص 115)
امیر مؤمنان علی علیه السلام فرمود:«ایاک و الاصرار فانه من اکبر الکبائر و اعظم الجرائم»؛ «از اصرار بر گناه بپرهیز، چرا که از بزرگترین جرایم است.»

و البته به احتمال فراوان با تمام اين مباحثي هم كه ارائه شد باز عده‌اي هستند كه اين مطالب را بخواهند با توجيهاتي رد كنند.
چرا كه همانطور كه گفتيم:

تبديل شدن معروف به منكر و منكر به معروف و ناچيز شمردن احكام قطعي خدا آن فاجعه‌اي است كه باعث مي‌شود اصل دين و فهم دين كه از آن به بصيرت ياد مي‌شود در جامعه نابود شود.

و البته به جز بدحجابي
نگاه به نامحرم،
رابطه دوستانه با نامحرم،
اختلاط غير ضروري با نامحرم،
گوش دادن به موسقي مطرب و غنا
و بسياري از گناهان اينچنيني كه از جنس حيا هستند
كاملاً در جامعه امروز ما عادي‌سازي شده اند
و همه از مصاديق اين فاجعه هستند.

و به ياد اين روايت مي افتم كه:

نگه داشتن دين در آخرالزمان از نگهداشتن گلوله‌ي آتشين در كف دست سخت تر است.
و بسياري خود را ديندار مي‌پنداريم در حاليكه ابداًٌ‌ سختي نگهداشتن گلوله‌ي آتشين بر كف دست را حس نمي‌كنيم
چرا كه به احتمال فراوان اصلاً معناي دينداري را نفهميده‌ايم و دينداري را با بسياري از افعال قابل جمع مي‌دانيم و درنتيجه گلوله بر روي زمين افتاده و در كف دست خود حرارتي آتشين از دينداري خود حس نمي كنيم!