(۲۲/دی/۸۹ ۱:۲۲)مسافر نوشته است:  دوست عزیزم F.E.A.R جان، بین ایمان و کفر فاصله خیلی کمتر از آن چیزی است که فکر می کنیم. (یا به قول شما بین سرافرازی و خاک بر سری). بزرگی می گفت آیه هایی را که مربوط به منافقان است را وقتی می خوانید خطاب به خود بخوانید.
من خودم را عرض می کنم. آیه ای مثل آیه زیر :

إِنَّ الْمُنَافِقِينَ يُخَادِعُونَ اللّهَ وَهُوَ خَادِعُهُمْ وَإِذَا قَامُواْ إِلَى الصَّلاَةِ قَامُواْ كُسَالَى يُرَآؤُونَ النَّاسَ وَلاَ يَذْكُرُونَ اللّهَ إِلاَّ قَلِيلًا مُّذَبْذَبِينَ بَيْنَ ذَلِكَ لاَ إِلَى هَؤُلاء وَلاَ إِلَى هَؤُلاء وَمَن يُضْلِلِ اللّهُ فَلَن تَجِدَ لَهُ سَبِيلًا
منافقان با خدا نيرنگ مى‏كنند و حال آنكه او با آنان نيرنگ خواهد كرد و چون به نماز ايستند با كسالت برخيزند با مردم ريا مى‏كنند و خدا را جز اندكى ياد نمى‏كنند. ميان آن [مومنین و کافرین] دو دلند نه با اينانند و نه با آنان و هر كه را خدا گمراه كند هرگز راهى براى [نجات] او نخواهى يافت نساء 142-143

خیلی از پارامترهایش با ما اشتراک دارد. مثلا به جای اینکه نماز برایمان همانند یک ایستگاه پمپ بنزین معنوی باشد، بیشتر به حواس پرتی یا کسالت می گذرد. و عموما به جز نمازهای واجب، در طول شبانه روز، دیگر خیلی به یاد خدا نمی افتیم. (تازه اگر نمازهای یومیه را با حضور دل و یاد خدا بخوانیم). همینطور با اینکه حالا دیگر تا حدی و بنا به ظرف خود حق را شناخته ایم هنوز بعضی از عادات غلط و کارهای اشتباه خود را ترک نمی کنیم. هنوز یک برنامه جدی و همه جانبه برای رشد خود و حرکت به سوی جاودانگی و ابدیت طرح نمی کنیم. هنوز برای دو رکعت نماز شب با خودمان چانه می زنیم و بعد از کلی تنبلی از زیرش در می رویم. هنوز نماز اول وقت را گذاشته و آن را در زمان دیگر می خوانیم. هنوز از برنامه روزانه قرائت قرآن همراه با تدبر در آیاتش، یکی در میان لایی می کشیم... اما از طرفی هم دلمان نمی آید مثل کافران کلا همه چیز را تعطیل کنیم و قید خدا و دین را به طور کامل بزنیم و فول تایم به بوالهوسی بپردازیم. یعنی نه مومن مومن هستیم و تکلیف و برنامه مان با خودمان روشن و مشخص است و نه کافر کافر هستیم و الفاتحه! یعنی بین این دو طایفه هستیم. و قرآن به این طایفه بینابین "منافق" می گوید! (تازه خفن ترش آیه 145 - 146 است که آن را خودتان بروید ببینید تا بدانید در رابطه با این آفات چه باید کرد و اگر دست روی دست گذاشتیم و کاری نکردیم چه گرفتاری و بدبختی عاید انسان می شود! )

بنابراین اگر فکر کنیم که ما خیلی کار درست هستیم و خرمان از پل گذشته، سه سوت کله می کنیم. خود را برتر از دیگران ندانیم و تنها از خدا طلب ثبات قدم در دینش و توفیق علم و عمل مسئلت داشته باشیم.